FLOGVIT
.bible

EsekielKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Han sa til meg: «Menneske, et det du finn! Et denne bokrullen, og gå så og tal til Israels hus.»
Han sa til meg: «Menneske, spis det du finner! Spis denne rullen og gå og tal til Israels hus.»
Så opna eg munnen, og han gav meg bokrullen å eta.
Jeg åpnet munnen, og han lot meg spise rullen.
Han sa til meg: «Menneske, lat magen din eta og fyll innvolen din med denne bokrullen som eg gjev deg.» Og eg åt, og ho var søt som honning i munnen min.
Han sa til meg: «Menneske, spis og fyll din mage, og la ditt indre mettes med denne rullen som jeg gir deg.» Så spiste jeg, og den var søt som honning i min munn.
Han sa til meg: «Menneske, gå av stad til Israels hus og tal mine ord til dei.
Han sa til meg: «Menneske, gå til Israels hus og tal mine ord til dem.»
For du blir ikkje send til eit folk med uforståeleg tale og tungt språk, men til Israels hus.
For du blir ikke sendt til et folk med uforståelig tale og tungt språk, men til Israels hus –
Ikkje til mange folk med framandt tungemål og vanskeleg språk, der du ikkje forstår orda deira. Om eg hadde sendt deg til dei, ville dei ha høyrt på deg.
ikke til mange folk med uforståelig tale og tungt språk, som du ikke kan forstå. Hadde jeg sendt deg til dem, ville de ha lyttet til deg.
Men Israels hus vil ikkje høyra på deg, for dei vil ikkje høyra på meg. Heile Israels hus har hard panne og stivt hjarte.
Men Israels hus vil ikke lytte til deg, for de vil ikke lytte til meg. Hele Israels hus har harde panner og forherdede hjerter.
Sjå, eg gjer andletet ditt like hardt som deira andlet, og panna di like hard som deira panne.
Se, jeg gjør ditt ansikt like hardt som deres ansikt, og din panne like hard som deres panne.
Som diamant, hardare enn flint, gjer eg panna di.
Som diamant, hardere enn flint, gjør jeg din panne. Frykt dem ikke og la deg ikke skremme av dem, for de er et gjenstridig hus.»
Han sa til meg: «Menneske, alle orda mine som eg talar til deg, ta dei inn i hjartet ditt og høyr dei med øyro dine.
Han sa til meg: «Menneske, alle de ord jeg taler til deg, ta dem inn i ditt hjerte og lytt med dine ører.
Gå av stad til dei bortførte, til ditt eige folk, og tal til dei. Sei til dei: 'Så seier Herren Gud' – anten dei høyrer eller lèt vera.»
Gå til de bortførte, til ditt eget folks barn, og tal til dem. Si til dem: Så sier Herren Gud – enten de hører eller lar være.»
Då lyfte Anden meg opp, og eg høyrde bak meg lyden av eit veldig drønn: «Lova vere Herrens herlegdom frå sin stad!»
Da løftet Ånden meg opp, og jeg hørte bak meg lyden av et veldig brus: «Velsignet er Herrens herlighet fra sitt sted!»
Eg høyrde lyden av vengene til dei levande skapningane som rørte ved kvarandre, og lyden av hjula ved sida av dei, og lyden av eit veldig drønn.
Jeg hørte lyden av de levende vesenenes vinger som berørte hverandre, og lyden av hjulene ved siden av dem, og lyden av et veldig brus.
Anden lyfte meg opp og tok meg bort. Eg gjekk bitter og opprørt i ånda, og Herrens hand var sterk over meg.
Ånden løftet meg opp og tok meg med. Jeg dro av sted, bitter og opprørt i min ånd, og Herrens hånd lå tungt over meg.
Der dei budde, slo eg meg ned, og eg sat der i sju dagar, heilt forstøkt, mellom dei.
Jeg kom til de bortførte i Tel-Abib, de som bodde ved elven Kebar. Der hvor de bodde, satte jeg meg ned, og jeg satt der i syv dager, lamslått blant dem.
Då dei sju dagane var omme, kom Herrens ord til meg:
Da de syv dagene var gått, kom Herrens ord til meg:
«Menneske, eg har sett deg til vaktmann for Israels hus. Når du høyrer eit ord frå min munn, skal du åtvara dei frå meg.
«Menneske, jeg har satt deg til vekter for Israels hus. Når du hører et ord fra min munn, skal du advare dem fra meg.
Når eg seier til den gudlause: 'Du skal visseleg døy', og du ikkje åtvarar han, og ikkje talar for å åtvara den gudlause mot hans gudlause veg så han kan leva – då skal den gudlause døy i si synd, men blodet hans vil eg krevja av di hand.
Når jeg sier til den ugudelige: 'Du skal dø', og du ikke advarer ham, og du ikke taler for å advare den ugudelige mot hans onde vei så han kan leve – da skal han, den ugudelige, dø for sin synd, men hans blod vil jeg kreve av din hånd.
Men om du åtvarar den gudlause, og han ikkje vender om frå si gudløyse og sin gudlause veg, då skal han døy i si synd, men du har berga livet ditt.
Men når du har advart den ugudelige og han ikke vender om fra sin ugudelighet og sin onde vei, da skal han dø for sin synd, men du har reddet ditt eget liv.
Og når ein rettferdig vender seg bort frå si rettferd og gjer urett, og eg legg ein støytestein framfor han, då skal han døy. Fordi du ikkje åtvara han, skal han døy i si synd, og dei rettferdige gjerningane han har gjort, skal ikkje bli hugsa. Men blodet hans vil eg krevja av di hand.
Og når den rettferdige vender seg bort fra sin rettferdighet og gjør urett, og jeg legger en snublestein foran ham, da skal han dø. Fordi du ikke advarte ham, skal han dø i sin synd. Hans rettferdige gjerninger som han har gjort, skal ikke huskes. Men hans blod vil jeg kreve av din hånd.
Men om du åtvarar den rettferdige, så han ikkje syndar, og han ikkje syndar – då skal han sanneleg leva fordi han lét seg åtvara, og du har berga livet ditt.»
Men når du har advart den rettferdige mot å synde, og han ikke synder, da skal han visselig leve, for han lot seg advare. Og du har reddet ditt eget liv.»
Herrens hand kom over meg der, og han sa til meg: «Stå opp og gå ut på sletta, så vil eg tala med deg der.»
Herrens hånd kom over meg der, og han sa til meg: «Stå opp og gå ut i dalen, der vil jeg tale med deg.»
Eg stod opp og gjekk ut på sletta. Og sjå, der stod Herrens herlegdom, lik den herlegdomen eg hadde sett ved elva Kebar. Då fall eg ned på andletet.
Jeg sto opp og gikk ut i dalen. Og se, der sto Herrens herlighet, lik den herligheten jeg hadde sett ved elven Kebar. Jeg falt ned på mitt ansikt.
Men Anden kom inn i meg og fekk meg opp på føtene. Han tala til meg og sa: «Gå og steng deg inne i huset ditt.
Da kom Ånden inn i meg og reiste meg opp på mine føtter. Han talte til meg og sa: «Gå og steng deg inne i ditt hus.
Og du, menneske – sjå, dei skal leggja reip på deg og binda deg med dei, så du ikkje kan gå ut mellom dei.
Og du, menneske – se, de skal legge rep på deg og binde deg med dem, så du ikke kan gå ut blant dem.
Og tunga di vil eg la festa seg til ganen, så du blir stum og ikkje kan vera ein som refsar dei, for dei er eit trassig hus.
Jeg vil la din tunge klebe til ganen så du blir stum og ikke kan være en som refser dem, for de er et gjenstridig hus.
Men når eg talar til deg, vil eg opna munnen din, og du skal seia til dei: 'Så seier Herren Gud.' Den som vil høyra, lat han høyra, og den som ikkje vil, lat han la vera – for dei er eit trassig hus.»
Men når jeg taler til deg, vil jeg åpne din munn, og du skal si til dem: Så sier Herren Gud. Den som vil høre, la ham høre, og den som lar være, la ham la være, for de er et gjenstridig hus.»
←→