FLOGVIT
.bible

JeremiaKapittel 6

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Fly, de som bur i Benjamin, bort frå Jerusalem! Blås i horn i Tekoa, og reis eit varselteikn over Bet-Hakkerem! For ulukke trugar frå nord, ei stor øydelegging.
Flykt, Benjamins barn, ut fra Jerusalem! Blås i horn i Tekoa, og reis et signalmerke over Bet-Hakkerem! For ulykke truer fra nord, og stor ødeleggelse.
Den fagre og forkjælte, dottera Sion, eg gjer henne til inkjes.
Den vakre og bortskjemte – jeg tilintetgjør Sions datter.
Til henne kjem gjetarar med flokkane sine. Dei slår opp telta sine rundt henne, og kvar og ein beitar av sin del.
Gjetere kommer til henne med sine flokker. De slår opp telt rundt henne, og hver av dem beiter sin del.
«Gjer dykk klare til heilag krig mot henne! Reis dykk, lat oss gå til åtak midt på dagen!» «Ve oss, for dagen heller, og kveldsskuggane blir lange.»
«Gjør dere klare til krig mot henne! Reis dere, la oss angripe midt på dagen!» «Ve oss, for dagen heller, og kveldsskyggen blir lang.»
«Reis dykk, lat oss gå til åtak om natta og øydeleggja borgene hennar!»
«Reis dere, la oss angripe om natten og ødelegge hennes palasser!»
For så seier Herren over hærskarane: Hogg ned tre og bygg ein voll mot Jerusalem! Dette er byen som må straffast, for ho er full av undertrykking.
For så sier Herren over hærskarene: Hogg ned trærne og bygg en beleiringsrampe mot Jerusalem! Dette er byen som må straffes; den er full av undertrykkelse.
Liksom ein brønn held vatnet sitt kaldt, held ho vondskapen sin fersk. Vald og øydelegging høyrest i henne, sjukdom og sår er alltid framfor meg.
Som en cisterne holder vannet sitt kjølig, slik holder hun sin ondskap frisk. Vold og ødeleggelse høres i henne; sykdom og sår er stadig for mitt ansikt.
Lat deg åtvara, Jerusalem, elles vender sjela mi seg bort frå deg, elles gjer eg deg til ei øydemark, eit land der ingen bur.
La deg advare, Jerusalem, ellers vil min sjel vende seg fra deg. Ellers vil jeg gjøre deg til en ødemark, et land ingen bor i.
Så seier Herren over hærskarane: Dei skal sanka det som er att av Israel, slik ein sankar druver på ein vinstokk. Før handa di att og fram som ein drueplukkar over rankene.
Så sier Herren over hærskarene: De skal plukke resten av Israel grundig som en vinranke. Før hånden tilbake igjen og igjen som en drueplukker over rankene.
Kven skal eg tala til og vitna for, så dei høyrer? Sjå, øyra deira er uomskorne, dei kan ikkje lytta. Sjå, Herrens ord har vorte til spott for dei, dei har ikkje glede i det.
Til hvem skal jeg tale og advare så de hører? Se, deres ører er uomskårne, de kan ikke lytte. Se, Herrens ord er blitt til spott for dem, de har ingen glede i det.
Eg er full av Herrens vreide, eg er trøytt av å halda henne tilbake. Aust henne ut over borna på gata og over flokken av unge menn! For både mann og kone skal takast, den gamle saman med den som er mett av dagar.
Jeg er full av Herrens vrede, jeg er trett av å holde den tilbake. Øs den ut over barna på gaten og over de unge mennenes samling! For både mann og kvinne skal bli fanget, den gamle sammen med den som er mett av dager.
Husa deira skal gå over til andre, åkrar og koner i lag, for eg vil retta handa ut mot dei som bur i landet, seier Herren.
Deres hus skal gå over til andre, sammen med åkrer og hustruer. For jeg vil rekke ut min hånd mot dem som bor i landet, sier Herren.
For frå den minste til den største er dei alle ute etter urett vinning. Frå profet til prest fer dei alle med svik.
For fra den minste til den største er de alle grådig etter urettferdig vinning. Fra profet til prest handler de alle med løgn.
Dei lækjer skaden til folket mitt som om det var ingenting, og seier: «Fred, fred!» Men det er ingen fred.
De leger mitt folks skade lettvint og sier: «Fred, fred!» Men det er ingen fred.
Skammar dei seg over det avskyelege dei har gjort? Nei, dei skammar seg ikkje det minste, dei veit ikkje kva det er å raudna. Difor skal dei falla blant dei som fell. Når eg held rekneskap med dei, skal dei snubla, seier Herren.
De burde skamme seg fordi de gjorde avskyelige ting. Men de skammer seg ikke i det hele tatt, de vet ikke hva skam er. Derfor skal de falle blant dem som faller. Når jeg straffer dem, skal de snuble, sier Herren.
Så seier Herren: Still dykk på vegane og sjå etter, spør etter dei gamle stigane, spør kvar den gode vegen går, og gå på han! Då skal de finna kvile for sjelene dykkar. Men dei sa: «Vi vil ikkje gå på han.»
Så sier Herren: Still dere ved veiene og se. Spør etter de gamle stiene, hvor den gode veien er, og gå på den! Da skal dere finne hvile for sjelene deres. Men de sa: «Vi vil ikke gå på den.»
Eg sette vaktmenn over dykk og sa: «Lyd på lyden av hornet!» Men dei sa: «Vi vil ikkje lyda.»
Jeg satte vektere over dere: «Lytt til hornets lyd!» Men de sa: «Vi vil ikke lytte.»
Difor, høyr, de folkeslag! Og legg merke til, du forsamling, det som skal henda dei.
Derfor, hør, dere folkeslag! Vit, du menighet, hva som er blant dem.
Høyr, du jord! Sjå, eg fører ulukke over dette folket, frukta av deira eigne tankar, for dei har ikkje lyda på orda mine, og lova mi har dei vraka.
Hør, du jord! Se, jeg bringer ulykke over dette folket, frukten av deres egne planer. For de har ikke lyttet til mine ord, og de har forkastet min lov.
Kva skal eg med røykjelse frå Saba og den beste kalmus frå eit land langt borte? Brennoffera dykkar er ikkje til glede for meg, og slaktoffera dykkar behagar meg ikkje.
Hva skal jeg med røkelse fra Saba, eller den beste kalmus fra et fjernt land? Deres brennoffer behager meg ikke, og deres slaktoffer gleder meg ikke.
Difor, så seier Herren: Sjå, eg legg støytesteinar framfor dette folket. Fedrar og born skal snubla over dei, granne og ven skal gå til grunne.
Derfor sier Herren: Se, jeg legger snublesteiner foran dette folket. Fedre og sønner skal snuble over dem sammen, naboer og venner skal gå til grunne.
Så seier Herren: Sjå, det kjem eit folk frå landet i nord, eit stort folkeslag reiser seg frå dei ytste kantar av jorda.
Så sier Herren: Se, et folk kommer fra landet i nord, et mektig folkeslag reiser seg fra jordens ender.
Dei grip boge og spyd. Dei er grymme og utan medkjensle. Røysta deira brusar som havet, og dei rid på hestar, fylka som ein mann til strid, mot deg, dotter Sion!
De griper bue og spyd. De er grusomme og uten barmhjertighet. Lyden av dem er som det brusende havet. De rir på hester, rustet som krigsmenn mot deg, Sions datter.
Vi har høyrt ryktet om dei, hendene våre fell slappe ned. Angst har gripe oss, verk som hos ei fødande kvinne.
Vi har hørt ryktet om dem, våre hender synker ned. Angst har grepet oss, smerte som hos en kvinne i fødsel.
Gå ikkje ut på marka, gå ikkje på vegen! For fienden har sverd, det er redsle på alle kantar.
Gå ikke ut på marken, gå ikke på veien! For fienden har sverd, det er redsel på alle kanter.
Dotter, folket mitt, kle deg i sekkestrie og velt deg i oske! Syrg som over einaste son, med bitter klage! For brått kjem øydeleggaren over oss.
Mitt folks datter, kle deg i sekkestrie og velt deg i aske! Sørg som over en eneste sønn, med bitter klage. For plutselig kommer ødeleggeren over oss.
Eg har sett deg til ein prøvar blant folket mitt, ein som er fast som ei borg, så du kan kjenna og prøva vegane deira.
Jeg har satt deg som en prøver og tester blant mitt folk, så du kan kjenne og prøve deres veier.
Alle er dei hardnakka opprørarar, dei går omkring med baktale. Dei er bronse og jern, alle er dei øydeleggarar.
De er alle de verste opprørere, de går omkring og baktaler. De er bronse og jern, de handler alle ødeleggende.
Blåsebelgen pustar hardt, blyet er fortært av elden. Men forgjeves smeltar dei, for dei vonde blir ikkje skilde ut.
Belgen blåser kraftig, blyet er fortært av ilden. Forgjeves smelter smelteren, de onde blir ikke skilt ut.
Vraka sølv kallar dei dei, for Herren har vraka dei.
Forkastet sølv kalles de, for Herren har forkastet dem.
←→