FLOGVIT
.bible

OrdspråkeneKapittel 19

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Betre å vera fattig og leva rettskaffe enn å ha falske lepper og vera ein dåre.
Også ei sjel utan kunnskap er ikkje godt, og den som hastar av stad, trør feil.
Dårskapen til eit menneske øydelegg vegen hans, men hjartet hans er sint på Herren.
Rikdom gjev mange vener, men den fattige blir skild frå venen sin.
Eit falskt vitne blir ikkje utan straff, og den som spreier løgner, slepp ikkje unna.
Mange søkjer velvilje hos ein stormann, og alle er vener med den som gjev gåver.
Alle brørne til ein fattig hatar han, og endå meir held venene seg borte frå han. Han jagar etter ord, men dei finst ikkje for han.
Den som vinn visdom, elskar si eiga sjel. Den som tek vare på forstand, finn det gode.
Eit falskt vitne blir ikkje utan straff, og den som spreier løgner, går til grunne.
Luksus høver ikkje for ein dåre, langt mindre at ein tenar herskar over fyrstar.
Klokskapen til eit menneske gjer han sein til vreide, og det er hans ære å tilgje brot.
Vreiden til kongen er som brølet frå ei løve, men velviljen hans er som dogg på graset.
Ein dårleg son er ei øydeleggjing for far sin, og kjekling frå ei kone er som ei takdrypping som aldri sluttar.
Hus og rikdom er arv frå fedrane, men ei forstandig kone er frå Herren.
Latskap fører til djup søvn, og ei slapp sjel må svelta.
Den som held bodet, tek vare på sjela si, men den som foraktar vegane sine, skal døy.
Den som er god mot den fattige, låner til Herren, og han skal få att det han har gjort.
Tukt sonen din medan det enno er von, men lat ikkje sjela di ynskja hans død.
Den som har stor vreide, må bera straffa; om du friar han ut, må du gjera det om att.
Høyr på råd og ta imot tukt, så du kan bli vis i framtida.
Mange er planane i hjarta til eit menneske, men det er Herrens råd som står fast.
Det eit menneske ønskjer, er truskap, og betre å vera fattig enn ein løgnar.
Frykt for Herren fører til liv; ein søv mett og blir ikkje heimsøkt av ulukke.
Den late gøymer handa i fatet, men orkar ikkje eingong å føra henne til munnen.
Slå spottaren, og den einfaldige lærer klokskap. Iretteset den forstandige, og han forstår kunnskap.
Den som mishandlar far sin og jagar bort mor si, er ein son som fører skam og vanære.
Slutt, min son, å høyra på tukt berre for å fara vill frå ord som gjev kunnskap.
Eit uverdig vitne spottar retten, og munnen til dei ugudelege sluker urett.
Dommar er førebudde for spottarar, og slag for ryggen til dårar.
←→