FLOGVIT
.bible

1. MosebokKapittel 44

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Josef gav ordre til hovmeisteren sin: «Fyll sekkane til mennene med så mykje mat dei kan bera, og legg pengane til kvar av dei øvst i sekken hans.»
Så befalte han hushovmesteren sin: «Fyll mennenes sekker med så mye korn de kan bære, og legg hver manns penger øverst i sekken hans.
«Og legg begeret mitt, sølvbegeret, øvst i sekken til den yngste, saman med pengane for kornet hans.» Og han gjorde som Josef sa.
Og legg begeret mitt, sølvbegeret, øverst i sekken til den yngste, sammen med pengene for kornet hans.» Og han gjorde som Josef hadde sagt.
Då morgonen grydde, vart mennene sende av garde med esla sine.
Ved daggry ble mennene sendt av sted med eslene sine.
Dei hadde knapt kome ut av byen og var ikkje langt unna, då Josef sa til hovmeisteren sin: «Skund deg og set etter mennene! Når du når dei att, skal du seia til dei: 'Kvifor har de løna vondt for godt?'»
De hadde knapt kommet ut av byen før Josef sa til hushovmesteren: «Skynd deg, sett etter mennene! Når du innhenter dem, skal du si til dem: Hvorfor har dere gjengjeldt godt med ondt?
Er ikkje dette begeret som herren min drikk av, og som han brukar til å spå med? De har gjort vondt.'»
Er ikke dette begeret min herre drikker av, og som han bruker til å spå med? Dere har handlet ondt.»
Han nådde dei att og sa desse orda til dei.
Han innhentet dem og sa disse ordene til dem.
Dei svara han: «Kvifor seier herren vår slikt? Det er utenkeleg at tenarane dine skulle gjera noko slikt!
De svarte ham: «Hvorfor sier min herre slikt? Langt være det fra dine tjenere å gjøre noe slikt!
Pengane vi fann øvst i sekkane våre, førte vi jo tilbake til deg frå Kanaan. Korleis skulle vi då stela sølv eller gull frå huset til herren din?
Pengene vi fant øverst i sekkene våre, brakte vi jo tilbake til deg fra Kanaans land. Hvordan skulle vi da stjele sølv eller gull fra din herres hus?
Den av tenarane dine som det blir funne hos, skal døy, og vi andre skal vera slavar for herren vår.»
Den av dine tjenere det blir funnet hos, skal dø, og vi andre skal være slaver for min herre.
Han svara: «Lat det vera som de seier. Den som det blir funne hos, skal vera slaven min, men de andre skal gå fri.»
Han svarte: «La det bli som dere sier. Den det blir funnet hos, skal være min slave, men dere andre skal gå fri.»
Då skunda dei seg og løfta ned kvar sin sekk på bakken og opna dei.
Da skyndte de seg å løfte sekkene ned på bakken, og hver av dem åpnet sin sekk.
Han leita, byrja med den eldste og slutta med den yngste. Og begeret vart funne i sekken til Benjamin.
Han gjennomsøkte dem, begynte med den eldste og endte med den yngste. Og begeret ble funnet i Benjamins sekk.
Då reiv dei sund kleda sine, leste opp att kvar sin sekk på eselet sitt og fór tilbake til byen.
Da flerret de klærne sine, og hver av dem lesset sekken på eselet sitt og vendte tilbake til byen.
Juda og brørne hans kom inn i huset til Josef medan han enno var der. Dei kasta seg ned for han på bakken.
Juda og brødrene hans kom inn i Josefs hus mens han ennå var der, og de kastet seg ned for ham på bakken.
Josef sa til dei: «Kva er det de har gjort? Veit de ikkje at ein mann som meg kan spå?»
Josef sa til dem: «Hva er det for en gjerning dere har gjort? Visste dere ikke at en mann som meg kan spå?»
Juda svara: «Kva skal vi seia til herren vår? Kva skal vi tala, og korleis skal vi reinsa oss? Gud har avslørt skulda til tenarane dine. Sjå, vi er slavar for herren vår, både vi og han som begeret vart funne hos.»
Juda svarte: «Hva skal vi si til min herre? Hva skal vi tale, og hvordan skal vi forsvare oss? Gud har avdekket dine tjeneres skyld. Se, vi er min herres slaver, både vi og han som begeret ble funnet hos.»
Men Josef sa: «Det er utenkeleg at eg skulle gjera slikt! Berre den mannen som begeret vart funne hos, skal vera slaven min. De andre kan fara heim til far dykkar i fred.»
Men han sa: «Langt være det fra meg å gjøre slikt! Bare den som begeret ble funnet hos, skal være min slave. Dere andre kan dra opp til deres far i fred.»
Då gjekk Juda fram til han og sa: «Høyr meg, herre! Lat tenaren din få seia eit ord til herren min, og lat ikkje vreiden din koma over tenaren din, for du er som farao sjølv.
Da trådte Juda fram og sa: «Hør meg, min herre! La din tjener få tale et ord til min herre, og la ikke din vrede flamme opp mot din tjener, for du er som farao selv.
Herren min spurde tenarane sine: 'Har de far eller bror?'
Min herre spurte sine tjenere: Har dere far eller bror?
Vi svara herren vår: 'Vi har ein gammal far og ein gut fødd på hans gamle dagar. Broren hans er død, og han er den einaste att etter mor si. Far hans elskar han høgt.'
Og vi svarte min herre: Vi har en gammel far og en bror som er født i hans alderdom, en ung gutt. Hans bror er død, og han er den eneste som er igjen etter sin mor. Og faren elsker ham.
Då sa du til tenarane dine: 'Før han ned til meg så eg kan sjå han.'
Da sa du til dine tjenere: Bring ham ned til meg, så jeg kan se ham med egne øyne.
Vi svara herren vår: 'Guten kan ikkje forlata far sin. Gjer han det, vil far hans døy.'
Vi svarte min herre: Gutten kan ikke forlate sin far. Hvis han forlater ham, vil faren dø.
Men du sa til tenarane dine: 'Kjem ikkje den yngste broren dykkar ned saman med dykk, skal de ikkje meir få sjå andletet mitt.'
Men du sa til dine tjenere: Hvis ikke deres yngste bror kommer med dere, skal dere ikke mer få se mitt ansikt.
Då vi kom heim til far min, tenaren din, fortalde vi han kva herren vår hadde sagt.
Da vi kom opp til din tjener, min far, fortalte vi ham hva min herre hadde sagt.
Far vår sa: 'Far tilbake og kjøp litt mat til oss.'
Så sa vår far: Dra tilbake og kjøp litt korn til oss.
Men vi svara: 'Vi kan ikkje fara. Berre om veslebroren vår er med oss, kan vi fara, for vi kan ikkje sjå andletet til mannen om ikkje veslebroren vår er med oss.'
Vi svarte: Vi kan ikke dra ned. Bare hvis vår yngste bror er med oss, kan vi dra, for vi kan ikke se mannens ansikt uten at vår yngste bror er med oss.
Då sa far min, tenaren din, til oss: 'De veit at kona mi fødde to søner til meg.
Da sa din tjener, min far, til oss: Dere vet at min kone fødte meg to sønner.
Den eine gjekk bort frå meg, og eg sa: Han er visseleg riven i hel! Og eg har ikkje sett han sidan.
Den ene gikk bort fra meg, og jeg sa: Han er sikkert revet i stykker! Jeg har ikke sett ham siden.
Om de tek denne frå meg òg, og det hender han ei ulukke, då fører de mitt grå hår ned i dødsriket med sorg.'
Hvis dere nå tar også denne fra meg og det hender ham en ulykke, da fører dere mitt grå hår ned til dødsriket i sorg.
Når eg no kjem heim til far min, tenaren din, og guten ikkje er med oss – for livet hans er knytt til livet til guten –
Når jeg nå kommer til din tjener, min far, og gutten ikke er med oss – hans liv er jo knyttet til guttens liv –
då vil han døy når han ser at guten ikkje er med. Og tenarane dine vil føra det grå håret til far vår, tenaren din, ned i dødsriket med sorg.
da vil han dø når han ser at gutten ikke er der. Og dine tjenere vil føre din tjeners, vår fars, grå hår ned til dødsriket i sorg.
For tenaren din gjekk god for guten hos far min og sa: 'Om eg ikkje fører han tilbake til deg, vil eg stå med skuld hos far min alle mine dagar.'
For din tjener gikk god for gutten overfor min far og sa: Hvis jeg ikke bringer ham tilbake til deg, skal jeg stå med skyld overfor min far alle mine dager.
Lat no tenaren din bli att som slave for herren min i staden for guten, og lat guten fara heim med brørne sine.
La derfor din tjener bli igjen som slave for min herre i guttens sted, og la gutten dra opp med sine brødre.
For korleis kan eg fara heim til far min utan at guten er med meg? Eg kan ikkje sjå på den ulukka som då vil ramma far min.»
For hvordan kan jeg dra opp til min far uten at gutten er med meg? Da måtte jeg se den ulykken som ville ramme min far.»
←→