FLOGVIT
.bible

ForkynnerenKapittel 8

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Kven er som den vise? Og kven kjenner tydinga av ein ting? Visdomen til eit menneske lyser opp andletet hans, og det strenge i andletet hans blir mildt.
Hvem er som den vise? Og hvem kjenner forklaringen på en sak? Menneskets visdom lyser opp ansiktet hans, og det harde i ansiktet hans blir mildnet.
Eg seier: Hald bodet til kongen, og det på grunn av eiden ved Gud.
Jeg sier: Adlyd kongens befaling, og det på grunn av eden for Gud.
Forhast deg ikkje med å gå bort frå han. Bli ikkje ståande i ei vond sak, for han gjer alt det han vil.
Forhast deg ikke med å gå bort fra ham. Bli ikke stående i en ond sak, for han gjør alt det han vil.
For ordet til kongen har makt, og kven kan seia til han: «Kva gjer du?»
For kongens ord har makt, og hvem kan si til ham: «Hva gjør du?»
Den som held bodet, skal ikkje oppleva noko vondt. Hjartet til den vise kjenner rett tid og rett dom.
Den som holder budet, skal ikke oppleve noe ondt, og den vises hjerte kjenner rett tid og rett dom.
For til kvart førehav finst det ei tid og ein dom, for vondskapen til mennesket ligg tungt over det.
For det finnes en rett tid og en rett dom for enhver sak, selv om menneskets ulykke ligger tungt over det.
For ingen veit kva som skal henda. Kven kan fortelja korleis det vil gå?
For ingen vet hva som skal skje, og hvem kan fortelle ham hvordan det vil skje?
Ikkje noko menneske har makt over livsanden, så det kan halda livsanden tilbake. Ingen har makt over dødens dag. Det finst ikkje fritak i krigen, og vondskap frelser ikkje den som gjer det vonde.
Ingen mennesker har makt over livsånden, så de kan holde den tilbake. Ingen har makt over dødsdagen, og det finnes ingen fritak fra krigen. Ondskapen kan ikke redde den som driver med den.
Alt dette har eg sett, og eg la meg på hjartet kvar gjerning som blir gjord under sola, i ei tid då menneske har makt over menneske og gjer det vondt.
Alt dette har jeg sett, da jeg gav akt på alt som skjer under solen – en tid da mennesker hersker over mennesker til deres ulykke.
Og så såg eg ugudelege som vart gravlagde og førde til kvile, medan dei som hadde handla rett, måtte gå bort frå den heilage staden og vart gløymde i byen. Også dette er forgjeves.
Så har jeg også sett ugudelige bli gravlagt; de kom og gikk fra det hellige stedet, men ble glemt i byen der de hadde handlet slik. Også dette er forgjengelig.
Fordi dommen over ei vond gjerning ikkje blir fullbyrda raskt, difor er hjartet til menneska fylt av lyst til å gjera det vonde.
Fordi dommen over en ond gjerning ikke fullbyrdes raskt, blir menneskehjertet fylt med lyst til å gjøre ondt.
Sjølv om ein syndar gjer det vonde hundre gonger og likevel lever lenge, så veit eg at det skal gå godt for dei som fryktar Gud, dei som fryktar han.
Selv om en synder gjør ondt hundre ganger og lever lenge, vet jeg at det skal gå godt for dem som frykter Gud, de som frykter ham.
Men det skal ikkje gå godt for den ugudelege, og han skal ikkje leva lenge – han er som ein skugge – for han fryktar ikkje Gud.
Men det skal ikke gå godt for den ugudelige, og som en skygge skal han ikke forlenge sine dager, fordi han ikke frykter Gud.
Det er noko forgjeves som hender på jorda: Det finst rettferdige som det går med som om dei hadde gjort det dei ugudelege gjer, og det finst ugudelege som det går med som om dei hadde gjort det dei rettferdige gjer. Eg sa at også dette er forgjeves.
Det skjer noe forgjengelig på jorden: Det finnes rettferdige som rammes som om de hadde gjort det de ugudelige gjør, og det finnes ugudelige som det går som om de hadde gjort det de rettferdige gjør. Jeg sier at også dette er forgjengelig.
Difor prisa eg gleda, for det finst ikkje noko betre for mennesket under sola enn å eta og drikka og vera glad. Det er dette som skal følgja mennesket gjennom strevet alle dei dagane Gud har gjeve det under sola.
Så priste jeg gleden, for det finnes ikke noe bedre for mennesket under solen enn å spise og drikke og være glad. Dette kan følge ham i hans strev gjennom de levedagene Gud har gitt ham under solen.
Då eg la meg på hjartet å læra visdom og sjå på alt strevet som blir gjort på jorda – for korkje dag eller natt ser auga hans søvn –
Da jeg satte meg fore å forstå visdom og se på alt strevet som finner sted på jorden – for verken dag eller natt får mennesket søvn i øynene –
då såg eg heile Guds verk: Mennesket kan ikkje finna ut av det som går føre seg under sola. Kor mykje mennesket enn strevar med å leita, finn det ikkje ut av det. Sjølv om den vise seier at han forstår, kan han ikkje finna det ut.
da innså jeg at mennesket ikke kan forstå alt det Gud gjør, det som skjer under solen. Uansett hvor mye mennesket strever med å søke, finner det ikke ut av det. Selv om den vise sier at han forstår, kan han ikke finne det ut.
←→