FLOGVIT
.bible

JakobKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis tungenes maktLiten, men farlig

Jakob advarer om tungens farlige makt. Med sterke bilder viser han hvordan et lite lem kan gjøre stor skade – eller stort godt.

1

Lærere dømmes strengere

Mine søsken, ikke mange av dere må bli lærere, for dere vet at vi skal få en strengere dom.

v.1
2

Vi snubler alle

For vi snubler alle på mange måter. Den som ikke snubler i tale, er et fullkomment menneske, i stand til å holde hele kroppen i tømme.

v.2
3

Som et bitt i hestens munn

Se, vi legger bissel i munnen på hestene for at de skal adlyde oss, og slik styrer vi hele kroppen deres.

v.3
4

Som et ror på et skip

Se også på skipene: Selv om de er så store og drives av kraftige vinder, styres de av et lite ror dit styrmannen vil.

v.4
5

Tungen er en liten ild

Slik er også tungen en liten kroppsdel, men skryter av store ting. Se hvor stor en skog en liten gnist kan sette i brann!

v.5
6

En verden av ondskap

Også tungen er en ild. Som en verden av ondskap er tungen plassert blant våre lemmer. Den besmitter hele kroppen og setter livets hjul i brann, og blir selv satt i brann av helvete.

v.6
7

Ingen kan temme tungen

For alle slags ville dyr og fugler, krypdyr og sjødyr kan temmes og er blitt temmet av mennesket. Men tungen kan ikke noe menneske temme. Den er et rastløst onde, full av dødelig gift.

v.7, 8
8

Velsignelse og forbannelse

Med den velsigner vi Herren og Faderen, og med den forbanner vi mennesker som er skapt i Guds lignelse.

v.9
9

Dette må ikke skje!

Fra samme munn kommer det velsignelse og forbannelse. Mine søsken, slik bør det ikke være.

v.10
10

Ferskt og salt vann

Kan en kilde strømme med både søtt og bittert vann fra samme åpning?

v.11
11

Visdom fra det høye

Men visdommen ovenfra er først og fremst ren, deretter fredelig, mild, føyelig, full av barmhjertighet og gode frukter, upartisk og oppriktig.

v.17
12

Rettferdighets frukt

Og rettferdighetens frukt blir sådd i fred av dem som skaper fred.

v.18
Ikkje mange av dykk bør verta lærarar, mine sysken, for de veit at vi skal få ein strengare dom.
For vi snublar alle på mange måtar. Den som ikkje snublar i tale, er ein fullmogen person, i stand til å tøyla heile kroppen.
Når vi legg bissel i munnen på hestane for at dei skal lyda oss, styrer vi heile kroppen deira.
Sjå òg på skipa: Så store som dei er, og sjølv om dei vert drivne av harde vindar, vert dei styrte av eit lite ror dit styrmannen vil.
Slik er òg tunga ein liten lem, men ho skryt av store ting. Sjå kor liten eld som kan setja ein heil skog i brann!
Tunga er òg ein eld. Tunga står mellom lemene våre som ei heil verd av urettferd. Ho skitnar til heile kroppen og set livshjulet i brann, og vert sjølv sett i brann av helvete.
For alle slag dyr og fuglar, krypdyr og sjødyr vert temja og har vorte temja av menneskenaturen.
Men tunga kan ikkje noko menneske temja. Ho er eit ustyrleg onde, full av dødeleg gift.
Med henne velsignar vi Herren og Faderen, og med henne forbannar vi menneska som er gjorde etter Guds likning.
Frå same munnen kjem det velsigning og forbanning. Mine sysken, slik bør det ikkje vera.
Kan ei kjelde gje både ferskt og beiskt vatn frå same opninga?
Mine sysken, kan eit fikentre bera oliven, eller ein vinranke fiken? Heller ikkje kan salt vatn gje ferskt vatn.
Kven mellom dykk er vis og forstandig? Lat han visa det gjennom god livsførsel, med gjerningar gjort i audmjuk visdom.
Men har de bitter misunning og sjølvhevding i hjarta, då skal de ikkje skryta av det og lyga mot sanninga.
Denne visdomen kjem ikkje ovanfrå, men er jordisk, sjeleleg og demonisk.
For der det er misunning og sjølvhevding, der er det uorden og alt slag vondskap.
Men visdomen ovanfrå er først og fremst rein, deretter fredsam, mild, medgjerleg, full av miskunn og gode frukter, upartisk og utan hyklarskap.
Og rettferds frukt vert sådd i fred av dei som skaper fred.
←→