FLOGVIT
.bible

JakobKapittel 4

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Kvar kjem stridane og konfliktane mellom dykk frå? Kjem dei ikkje frå lystene dykkar som fører krig i lemmene dykkar?
Πόθεν πόλεμοι καὶ ⸀πόθεν μάχαι ἐν ὑμῖν; οὐκ ἐντεῦθεν, ἐκ τῶν ἡδονῶν ὑμῶν τῶν στρατευομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ὑμῶν;
De lengtar etter noko, men har det ikkje. De drep og misunner, men kan ikkje oppnå det de vil. De krangler og stridar. De har ikkje fordi de ikkje bed.
ἐπιθυμεῖτε, καὶ οὐκ ἔχετε· φονεύετε καὶ ζηλοῦτε, καὶ οὐ δύνασθε ἐπιτυχεῖν· μάχεσθε καὶ πολεμεῖτε. οὐκ ἔχετε διὰ τὸ μὴ αἰτεῖσθαι ὑμᾶς·
De bed, men får ikkje, fordi de bed med vonde motiv, for å bruka det på lystene dykkar.
αἰτεῖτε καὶ οὐ λαμβάνετε, διότι κακῶς αἰτεῖσθε, ἵνα ἐν ταῖς ἡδοναῖς ὑμῶν δαπανήσητε.
De trulause! Veit de ikkje at venskap med verda er fiendskap mot Gud? Den som vil vera ven med verda, gjer seg sjølv til fiende av Gud.
⸀μοιχαλίδες, οὐκ οἴδατε ὅτι ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἔχθρα τοῦ θεοῦ ἐστιν; ὃς ⸀ἐὰν οὖν βουληθῇ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρὸς τοῦ θεοῦ καθίσταται.
Eller meiner de at Skrifta talar til inga nytte? Med brennande iver lengtar Anden som han lét bu i oss.
ἢ δοκεῖτε ὅτι κενῶς ἡ γραφὴ λέγει· Πρὸς φθόνον ἐπιποθεῖ τὸ πνεῦμα ὃ ⸀κατῴκισεν ἐν ἡμῖν;
Men han gjev større nåde. Difor seier Skrifta: Gud står dei stolte imot, men dei audmjuke gjev han nåde.
μείζονα δὲ δίδωσιν χάριν· διὸ λέγει· Ὁ θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται ταπεινοῖς δὲ δίδωσιν χάριν.
Underordna dykk difor under Gud. Stå djevelen imot, så skal han flykte frå dykk.
ὑποτάγητε οὖν τῷ θεῷ· ἀντίστητε δὲ τῷ διαβόλῳ, καὶ φεύξεται ἀφʼ ὑμῶν·
Kom nær til Gud, så skal han koma nær til dykk. Reinsa hendene, de syndarar, og gjer hjarta reine, de tvesinna.
ἐγγίσατε τῷ θεῷ, καὶ ⸀ἐγγιεῖ ὑμῖν. καθαρίσατε χεῖρας, ἁμαρτωλοί, καὶ ἁγνίσατε καρδίας, δίψυχοι.
Kjenn nauda dykkar, sørg og gråt! Lat latteren dykkar vendast til sorg og gleda til tungsinn.
ταλαιπωρήσατε καὶ πενθήσατε καὶ κλαύσατε· ὁ γέλως ὑμῶν εἰς πένθος ⸀μετατραπήτω καὶ ἡ χαρὰ εἰς κατήφειαν·
Audmjuk dykk for Herren, så skal han opphøgja dykk.
ταπεινώθητε ἐνώπιον ⸀κυρίου, καὶ ὑψώσει ὑμᾶς.
Tal ikkje vondt om kvarandre, sysken. Den som talar vondt om ein bror eller ei syster, eller dømer dei, talar vondt om lova og dømer lova. Men dersom du dømer lova, er du ikkje ein som gjer etter lova, men ein dommar.
Μὴ καταλαλεῖτε ἀλλήλων, ἀδελφοί· ὁ καταλαλῶν ἀδελφοῦ ⸀ἢ κρίνων τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ καταλαλεῖ νόμου καὶ κρίνει νόμον· εἰ δὲ νόμον κρίνεις, οὐκ εἶ ποιητὴς νόμου ἀλλὰ κριτής.
Det er berre éin som er lovgjevar og dommar, han som kan frelsa og føra i fortaping. Men kven er du som dømer nesten din?
εἷς ⸀ἐστιν νομοθέτης ⸂καὶ κριτής⸃, ὁ δυνάμενος σῶσαι καὶ ἀπολέσαι· σὺ δὲ τίς εἶ, ⸂ὁ κρίνων⸃ τὸν ⸀πλησίον;
Kom no, de som seier: «I dag eller i morgon skal vi fara til den eller den byen og vera der eitt år og driva handel og tena pengar.»
Ἄγε νῦν οἱ λέγοντες· Σήμερον ⸀ἢ αὔριον ⸀πορευσόμεθα εἰς τήνδε τὴν πόλιν καὶ ⸀ποιήσομεν ἐκεῖ ⸀ἐνιαυτὸν καὶ ⸀ἐμπορευσόμεθα καὶ ⸀κερδήσομεν·
De veit ikkje kva morgondagen vil bringa, eller kva livet dykkar er. For det er ein damp som syner seg ei lita stund og så forsvinn.
οἵτινες οὐκ ἐπίστασθε ⸀τὸ τῆς αὔριον ⸀ποία ἡ ζωὴ ὑμῶν· ἀτμὶς γάρ ⸀ἐστε ⸀ἡ πρὸς ὀλίγον φαινομένη, ⸀ἔπειτα καὶ ἀφανιζομένη·
I staden burde de seia: «Om Herren vil, skal vi leva og gjera det eller det.»
ἀντὶ τοῦ λέγειν ὑμᾶς· Ἐὰν ὁ κύριος ⸀θελήσῃ, καὶ ⸀ζήσομεν καὶ ⸀ποιήσομεν τοῦτο ἢ ἐκεῖνο.
Men no skryter de i overmotet dykkar. All slik skryt er vond.
νῦν δὲ καυχᾶσθε ἐν ταῖς ἀλαζονείαις ὑμῶν· πᾶσα καύχησις τοιαύτη πονηρά ἐστιν.
Den som veit kva godt han burde gjera, men ikkje gjer det, for han er det synd.
εἰδότι οὖν καλὸν ποιεῖν καὶ μὴ ποιοῦντι, ἁμαρτία αὐτῷ ἐστιν.
←→