FLOGVIT
.bible

JeremiaKapittel 18

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Dette er ordet som kom til Jeremia frå Herren:
הַדָּבָר֙ אֲשֶׁ֣ר הָיָ֣ה אֶֽל־יִרְמְיָ֔הוּ מֵאֵ֥ת יְהוָ֖ה לֵאמֹֽר׃ ‬
«Stå opp og gå ned til huset åt pottemakaren. Der vil eg la deg høyra orda mine.»
ק֥וּם וְיָרַדְתָּ֖ בֵּ֣ית הַיּוֹצֵ֑ר וְשָׁ֖מָּה אַשְׁמִֽיעֲךָ֥ אֶת־דְּבָרָֽי׃ ‬
Så gjekk eg ned til huset åt pottemakaren, og sjå, han arbeidde ved dreieskiva.
וָאֵרֵ֖ד בֵּ֣ית הַיּוֹצֵ֑ר *והנהו **וְהִנֵּה־**ה֛וּא עֹשֶׂ֥ה מְלָאכָ֖ה עַל־הָאָבְנָֽיִם׃ ‬
Men karet han laga av leira, vart mislukka i handa hans. Då laga han det om til eit anna kar, slik det høvde for pottemakaren å gjera.
וְנִשְׁחַ֣ת הַכְּלִ֗י אֲשֶׁ֨ר ה֥וּא עֹשֶׂ֛ה בַּחֹ֖מֶר בְּיַ֣ד הַיּוֹצֵ֑ר וְשָׁ֗ב וַֽיַּעֲשֵׂ֙הוּ֙ כְּלִ֣י אַחֵ֔ר כַּאֲשֶׁ֥ר יָשַׁ֛ר בְּעֵינֵ֥י הַיּוֹצֵ֖ר לַעֲשֽׂוֹת׃ פ ‬
Då kom Herrens ord til meg:
וַיְהִ֥י דְבַר־יְהוָ֖ה אֵלַ֥י לֵאמֽוֹר׃ ‬
«Kan ikkje eg gjera med dykk som denne pottemakaren, Israels hus? seier Herren. Sjå, som leira i handa åt pottemakaren, slik er de i mi hand, Israels hus.
הֲכַיּוֹצֵ֨ר הַזֶּ֜ה לֹא־אוּכַ֨ל לַעֲשׂ֥וֹת לָכֶ֛ם בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵ֖ל נְאֻם־יְהוָ֑ה הִנֵּ֤ה כַחֹ֙מֶר֙ בְּיַ֣ד הַיּוֹצֵ֔ר כֵּן־אַתֶּ֥ם בְּיָדִ֖י בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵֽל׃ ס ‬
Eitt augeblink kan eg tala om eit folk eller eit rike at eg vil rykkja opp, riva ned og øydeleggja.
רֶ֣גַע אֲדַבֵּ֔ר עַל־גּ֖וֹי וְעַל־מַמְלָכָ֑ה לִנְת֥וֹשׁ וְלִנְת֖וֹץ וּֽלְהַאֲבִֽיד׃ ‬
Men om det folket eg har tala om, vender om frå vondskapen sin, då vil eg angra det vonde eg hadde tenkt å gjera mot det.
וְשָׁב֙ הַגּ֣וֹי הַה֔וּא מֵרָ֣עָת֔וֹ אֲשֶׁ֥ר דִּבַּ֖רְתִּי עָלָ֑יו וְנִֽחַמְתִּי֙ עַל־הָ֣רָעָ֔ה אֲשֶׁ֥ר חָשַׁ֖בְתִּי לַעֲשׂ֥וֹת לֽוֹ׃ ס ‬
Eit anna augeblink kan eg tala om eit folk eller eit rike at eg vil byggja og planta.
וְרֶ֣גַע אֲדַבֵּ֔ר עַל־גּ֖וֹי וְעַל־מַמְלָכָ֑ה לִבְנֹ֖ת וְלִנְטֹֽעַ׃ ‬
Men om det gjer det som er vondt i mine auge og ikkje høyrer på mi røyst, då vil eg angra det gode eg hadde lova å gjera mot det.
וְעָשָׂ֤ה *הרעה **הָרַע֙ בְּעֵינַ֔י לְבִלְתִּ֖י שְׁמֹ֣עַ בְּקוֹלִ֑י וְנִֽחַמְתִּי֙ עַל־הַטּוֹבָ֔ה אֲשֶׁ֥ר אָמַ֖רְתִּי לְהֵיטִ֥יב אוֹתֽוֹ׃ ס ‬
Sei no til Juda-mennene og til dei som bur i Jerusalem: Så seier Herren: Sjå, eg formar ulukke mot dykk og legg planar mot dykk. Vend om, kvar og ein frå sin vonde veg! Gjer vegane dykkar og gjerningane dykkar gode!
וְעַתָּ֡ה אֱמָר־נָ֣א אֶל־אִישׁ־יְהוּדָה֩ וְעַל־יוֹשְׁבֵ֨י יְרוּשָׁלִַ֜ם לֵאמֹ֗ר כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנֵּ֨ה אָנֹכִ֜י יוֹצֵ֤ר עֲלֵיכֶם֙ רָעָ֔ה וְחֹשֵׁ֥ב עֲלֵיכֶ֖ם מַֽחֲשָׁבָ֑ה שׁ֣וּבוּ נָ֗א אִ֚ישׁ מִדַּרְכּ֣וֹ הָֽרָעָ֔ה וְהֵיטִ֥יבוּ דַרְכֵיכֶ֖ם וּמַעַלְלֵיכֶֽם׃ ‬
Men dei seier: «Det nyttar ikkje! Vi vil følgja våre eigne tankar, og kvar av oss vil handla etter sitt vonde og harde hjarte.»
וְאָמְר֖וּ נוֹאָ֑שׁ כִּֽי־אַחֲרֵ֤י מַחְשְׁבוֹתֵ֙ינוּ֙ נֵלֵ֔ךְ וְאִ֛ישׁ שְׁרִר֥וּת לִבּֽוֹ־הָרָ֖ע נַעֲשֶֽׂה׃ ס ‬
Difor seier Herren så: Spør mellom folkeslaga! Kven har høyrt noko slikt? Jomfrua Israel har gjort noko reint forferdeleg.
לָכֵ֗ן כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה שַֽׁאֲלוּ־נָא֙ בַּגּוֹיִ֔ם מִ֥י שָׁמַ֖ע כָּאֵ֑לֶּה שַֽׁעֲרֻרִת֙ עָשְׂתָ֣ה מְאֹ֔ד בְּתוּלַ֖ת יִשְׂרָאֵֽל׃ ‬
Forsvinn vel snøen frå Libanons fjellklipper? Tørkar vel dei kalde, rennande vatna frå fjerne kjelder ut?
הֲיַעֲזֹ֥ב מִצּ֛וּר שָׂדַ֖י שֶׁ֣לֶג לְבָנ֑וֹן אִם־יִנָּתְשׁ֗וּ מַ֛יִם זָרִ֥ים קָרִ֖ים נוֹזְלִֽים׃ ‬
Men folket mitt har gløymt meg, dei brenner røykjelse for avgudar som er inkje verde. Dei har fått dei til å snubla på vegane sine, dei eldgamle stigane, og dei går no på stiar, på ein veg som ikkje er opparbeidd.
כִּֽי־שְׁכֵחֻ֥נִי עַמִּ֖י לַשָּׁ֣וְא יְקַטֵּ֑רוּ וַיַּכְשִׁל֤וּם בְּדַרְכֵיהֶם֙ שְׁבִילֵ֣י עוֹלָ֔ם לָלֶ֣כֶת נְתִיב֔וֹת דֶּ֖רֶךְ לֹ֥א סְלוּלָֽה׃ ‬
Dei gjer landet sitt til ei øydemark, til spott for alltid. Alle som fer framom, skal verta forfærde og rista på hovudet.
לָשׂ֥וּם אַרְצָ֛ם לְשַׁמָּ֖ה *שרוקת **שְׁרִיק֣וֹת עוֹלָ֑ם כֹּ֚ל עוֹבֵ֣ר עָלֶ֔יהָ יִשֹּׁ֖ם וְיָנִ֥יד בְּרֹאשֽׁוֹ׃ ‬
Som ein austavind skal eg spreia dei framfor fienden. Ryggen og ikkje andletet vil eg syna dei på ulukkedagen deira.
כְּרֽוּחַ־קָדִ֥ים אֲפִיצֵ֖ם לִפְנֵ֣י אוֹיֵ֑ב עֹ֧רֶף וְלֹֽא־פָנִ֛ים אֶרְאֵ֖ם בְּי֥וֹם אֵידָֽם׃ ס ‬
Då sa dei: «Kom, lat oss leggja planar mot Jeremia! For lova skal ikkje gå tapt frå presten, ikkje råd frå den vise og ikkje ord frå profeten. Kom, lat oss slå han med tunga og ikkje bry oss om noko av det han seier!»
וַיֹּאמְר֗וּ לְכ֨וּ וְנַחְשְׁבָ֥ה עַֽל־יִרְמְיָהוּ֮ מַחֲשָׁבוֹת֒ כִּי֩ לֹא־תֹאבַ֨ד תּוֹרָ֜ה מִכֹּהֵ֗ן וְעֵצָה֙ מֵֽחָכָ֔ם וְדָבָ֖ר מִנָּבִ֑יא לְכוּ֙ וְנַכֵּ֣הוּ בַלָּשׁ֔וֹן וְאַל־נַקְשִׁ֖יבָה אֶל־כָּל־דְּבָרָֽיו׃ ‬
Høyr på meg, Herre, og lytt til røysta åt motstandarane mine!
הַקְשִׁ֥יבָה יְהוָ֖ה אֵלָ֑י וּשְׁמַ֖ע לְק֥וֹל יְרִיבָֽי׃ ‬
Skal vondt løna for godt? For dei har grave ei grav for livet mitt. Kom i hug at eg stod framfor deg og talte godt for dei, for å venda vreiden din bort frå dei.
הַיְשֻׁלַּ֤ם תַּֽחַת־טוֹבָה֙ רָעָ֔ה כִּֽי־כָר֥וּ שׁוּחָ֖ה לְנַפְשִׁ֑י זְכֹ֣ר ׀ עָמְדִ֣י לְפָנֶ֗יךָ לְדַבֵּ֤ר עֲלֵיהֶם֙ טוֹבָ֔ה לְהָשִׁ֥יב אֶת־חֲמָתְךָ֖ מֵהֶֽם׃ ‬
Gjev difor borna deira til svolt og gjev dei over til sverdet! Lat konene deira bli barnlause og enkjer, lat mennene deira bli drepne av døden, og ungdomane deira bli slått av sverdet i krigen!
לָכֵן֩ תֵּ֨ן אֶת־בְּנֵיהֶ֜ם לָרָעָ֗ב וְהַגִּרֵם֮ עַל־יְדֵי־חֶרֶב֒ וְתִֽהְיֶ֨נָה נְשֵׁיהֶ֤ם שַׁכֻּלוֹת֙ וְאַלְמָנ֔וֹת וְאַ֨נְשֵׁיהֶ֔ם יִֽהְי֖וּ הֲרֻ֣גֵי מָ֑וֶת בַּח֣וּרֵיהֶ֔ם מֻכֵּי־חֶ֖רֶב בַּמִּלְחָמָֽה׃ ‬
Lat det høyrast skrik frå husa deira når du brått fører fiendeflokkar over dei! For dei har grave ei grav for å fanga meg, og dei har løynt snarer for føtene mine.
תִּשָּׁמַ֤ע זְעָקָה֙ מִבָּ֣תֵּיהֶ֔ם כִּֽי־תָבִ֧יא עֲלֵיהֶ֛ם גְּד֖וּד פִּתְאֹ֑ם כִּֽי־כָר֤וּ *שיחה **שׁוּחָה֙ לְלָכְדֵ֔נִי וּפַחִ֖ים טָמְנ֥וּ לְרַגְלָֽי׃ ‬
Men du, Herre, kjenner alle planane deira mot meg for å drepa meg. Tilgjev ikkje deira misgjerning, og stryk ikkje ut synda deira frå ditt åsyn! Lat dei snubla framfor deg, handla mot dei i din vreidestund!
וְאַתָּ֣ה יְ֠הוָה יָדַ֜עְתָּ אֶֽת־כָּל־עֲצָתָ֤ם עָלַי֙ לַמָּ֔וֶת אַל־תְּכַפֵּר֙ עַל־עֲוֺנָ֔ם וְחַטָּאתָ֖ם מִלְּפָנֶ֣יךָ אַל־תֶּ֑מְחִי *והיו **וְיִהְי֤וּ מֻכְשָׁלִים֙ לְפָנֶ֔יךָ בְּעֵ֥ת אַפְּךָ֖ עֲשֵׂ֥ה בָהֶֽם׃ ס ‬
←→