FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 33

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Ve deg som øydelegg, du som sjølv ikkje er øydelagd! Ve deg som svik, du som sjølv ikkje er sviken! Når du er ferdig med å øydeleggja, skal du sjølv bli øydelagd. Når du er ferdig med å svika, skal dei svika deg.
Ve deg, du ødelegger, selv om du ikke er blitt ødelagt, du som sviker, selv om ingen har sveket deg! Når du er ferdig med å ødelegge, skal du bli ødelagt. Når du er ferdig med å svike, skal de svike deg.
Herre, ver oss nådig! Vi ventar på deg. Ver vår styrke kvar morgon, ja, vår frelse i trengselstider.
Herre, vær oss nådig! Vi venter på deg. Vær vår styrke hver morgen, ja, vår frelse i nødens tid.
Ved lyden av larmen flyktar folka, når du reiser deg, vert folkeslaga spreidde.
Ved lyden av larmen flykter folkene. Når du reiser deg, spres nasjonene.
Byttet dykkar vert samla som når grashopper samlar, som når ein sverm av grashopper kastar seg over det.
Byttet deres blir sanket slik gresshopper sanker, som en sverm av gresshopper styrter de seg over det.
Herren er opphøgd, for han bur i det høge. Han fyller Sion med rett og rettferd.
Herren er opphøyet, for han bor i det høye. Han fyller Sion med rett og rettferdighet.
Han skal vera tryggleiken i dine tider, ein rikdom av frelse, visdom og kunnskap. Å frykta Herren er skatten hans.
Han skal være stabilitet for dine tider, en rikdom av frelse, visdom og kunnskap. Ærefrykt for Herren er hans skatt.
Sjå, heltane deira ropar ute, fredssendeboda gret bittert.
Se, deres tapre menn roper ute på gaten, fredens sendebud gråter bittert.
Vegane ligg aude, ingen ferdast der lenger. Han har brote pakta, vanvørda byane, ikkje brydd seg om menneske.
Hovedveiene ligger øde, de reisende har holdt opp å ferdes. Han har brutt pakten, han forakter byene, han akter ikke mennesker.
Landet sørgjer og visnar, Libanon skjemmest og tørkar bort. Saron er som ei øydemark, Basan og Karmel mistar lauvet sitt.
Landet sørger og tæres bort. Libanon skammer seg og visner. Saron er blitt som en ødemark, og Basan og Karmel rister av seg sitt løv.
No vil eg reisa meg, seier Herren. No vil eg lyftast opp, no vil eg verta opphøgd.
Nå vil jeg reise meg, sier Herren. Nå vil jeg opphøye meg, nå vil jeg løfte meg opp.
De vert svangre med agner og føder halm. Dykkar eigen ande er ein eld som fortærer dykk.
Dere unnfanger strå og føder halm. Deres egen ånd er en ild som skal fortære dere.
Folka skal verta som kalk som vert brend, som avskorne tornebuskar som vert kasta på elden.
Folkene skal bli som brent kalk, som avhugde torner kastes de i ilden og brenner opp.
Høyr, de som er langt borte, kva eg har gjort! Kjenn mi makt, de som er nær!
Hør, dere som er langt borte, hva jeg har gjort! Og dere som er nær, erkjenn min makt!
Syndarane på Sion skjelv av redsle, dei gudlause vert gripne av frykt: Kven av oss kan bu ved fortærande eld? Kven av oss kan bu ved evige flammar?
Synderne i Sion er grepet av frykt, skjelving har grepet de gudløse: «Hvem av oss kan bo ved en fortærende ild? Hvem av oss kan bo ved evige flammer?»
Den som lever rettferdig og talar det som er rett, som avviser vinning frå utpressing, som held hendene sine tilbake frå bestikkingar, som lukkar øyra for planar om blodstyrtingar og lèt att auga for det vonde –
Den som vandrer i rettferdighet og taler det som er rett, som forakter urettmessig vinning, som rister hendene fri fra bestikkelse, som lukker ørene for planer om blodsutgytelse og lukker øynene for det onde –
Han skal bu i det høge, klippefestningar er hans vern. Brødet hans vert gjeve han, vatnet hans sviktar ikkje.
han skal bo i det høye, klipper og festninger skal være hans tilflukt. Hans brød skal bli gitt ham, og hans vann skal være sikkert.
Auga dine skal sjå kongen i hans venleik, dei skal skoda eit land som strekkjer seg vidt.
Dine øyne skal se kongen i hans skjønnhet, de skal skue et vidstrakt land.
Hjartet ditt skal minnast redsla: Kvar er han som talde? Kvar er han som vog? Kvar er han som talde tårna?
Ditt hjerte skal tenke tilbake på redselen: Hvor er han som telte? Hvor er han som veide? Hvor er han som talte tårnene?
Du skal ikkje lenger sjå det frekke folket, folket med eit språk så uforståeleg at du ikkje kan høyra det, med ei stammande tunge utan meining.
Du skal ikke lenger se det frekke folket, folket med det dype, uhørbare språk, med det stammende tungemål som ingen forstår.
Sjå på Sion, byen for høgtidene våre! Auga dine skal sjå Jerusalem som ein trygg bustad, eit telt som ikkje skal flyttast. Pålane vert aldri rivne opp, og ikkje ei einaste snor skal rivna.
Se på Sion, byen for våre høytider! Dine øyne skal se Jerusalem som en fredelig bolig, et telt som ikke brytes ned. Dets plugger skal aldri rykkes opp, og ingen av dets snorer skal slites av.
For der er Herren den mektige for oss, ein stad med breie elvar og straumar, der ikkje roskip kan fara, og ikkje mektige skip kan kryssa.
Ja, der skal den mektige Herren være hos oss, et sted med brede elver og strømmer. Ingen robåt skal fare der, og intet mektig skip skal seile over det.
For Herren er vår domar, Herren er vår lovgjevar, Herren er vår konge. Han skal frelsa oss.
For Herren er vår dommer, Herren er vår lovgiver, Herren er vår konge. Han skal frelse oss.
Taua dine heng slappe, dei held ikkje masta fast, dei kan ikkje spenna ut seglet. Då skal eit rikt bytte delast ut, jamvel dei lamme røvar bytte.
Dine tauverk henger løse, de holder ikke masten stødig, de kan ikke spenne seilet. Da skal et veldig bytte bli delt ut, selv de lamme skal røve bytte.
Ingen som bur der, skal seia: «Eg er sjuk.» Folket som bur der, har fått synda si tilgjeven.
Ingen innbygger skal si: «Jeg er syk.» Folket som bor der, har fått sin synd tilgitt.
←→