FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 40

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis trøstebudskapetJesajas trøstebok begynner

Jesaja 40 markerer begynnelsen på «Trøsteboken» (kap. 40-66). Etter domsprofetier kommer nå løfter om trøst og gjenopprettelse. Kapitlet åpner med det berømte «Trøst, trøst mitt folk» og inneholder noen av Bibelens mest majestiske beskrivelser av Gud.

1

Trøst, trøst mitt folk

Trøst, trøst mitt folk, sier deres Gud. Tal vennlig til Jerusalem og rop til henne at hennes strid er fullført, at hennes skyld er betalt, at hun har fått dobbelt fra Herrens hånd for alle sine synder.

v.1, 2
2

Røsten i ørkenen

En røst roper i ørkenen: Rydd vei for Herren! Gjør en jevn vei i ødemarken for vår Gud!

v.3
3

Herrens herlighet åpenbares

Hver dal skal heves, og hvert fjell og hver haug skal senkes. Det krokete skal bli rett, og de ujevne steder skal bli en slette. Herrens herlighet skal åpenbares, og alle mennesker skal sammen se det, for Herrens munn har talt.

v.4, 5
4

Alt kjøtt er gress

En røst sier: Rop! Og jeg sier: Hva skal jeg rope? Alt kjød er gress, og all dets skjønnhet er som markens blomst. Gresset visner, blomsten faller av, for Herrens ånde blåser på det. Sannelig, folket er gress. Gresset visner, blomsten faller av, men vår Guds ord står fast for evig.

v.6, 7, 8
5

Gledebud til Sion

Stig opp på et høyt fjell, du som bringer godt budskap til Sion! Løft din røst med kraft, du som bringer godt budskap til Jerusalem! Løft den, frykt ikke! Si til Judas byer: Se, deres Gud!

v.9
6

Hyrden og lammene

Som en gjeter skal han vokte sin flokk. Med sin arm skal han samle lammene og bære dem i sin favn. De som gir die, skal han lede varsomt.

v.11
7

Hvem har målt havet?

Hvem har målt vannene i sin hule hånd og målt himmelen med sin utspente hånd? Hvem har rommet jordens støv i et tredels mål og veid fjellene på vekt og haugene på skålvekt?

v.12
8

Folkeslagene er som en dråpe

Se, folkeslagene er som en dråpe i et spann, og regnes som støv på en vektskål. Se, øyene løfter han opp som et fnugg.

v.15
9

Hvem er Gud lik?

Hvem vil dere ligne Gud med? Hvilket bilde vil dere sammenligne ham med?

v.18
10

Han som troner over jorden

Han troner over jordens krets, og de som bor på den, er som gresshopper. Han spenner ut himmelen som et tynt slør og breier den ut som et telt å bo i.

v.22
11

Løft øynene mot det høye

Løft øynene mot det høye og se: Hvem har skapt disse? Han som fører deres hær ut i fullt tall, som kaller dem alle ved navn. På grunn av hans store styrke og veldige kraft mangler ikke én.

v.26
12

De som venter på Herren

Men de som venter på Herren, skal få ny kraft. De skal løfte vingene som ørner. De skal løpe og ikke bli utmattet. De skal gå og ikke bli trette.

v.31
Trøyst, trøyst folket mitt, seier dykkar Gud.
נַחֲמ֥וּ נַחֲמ֖וּ עַמִּ֑י יֹאמַ֖ר אֱלֹהֵיכֶֽם׃ ‬
Tal til hjarta åt Jerusalem og rop til henne at stridstenesta hennar er fullenda, at skulda hennar er betalt, at ho har fått dobbelt av Herrens hand for alle syndene sine.
דַּבְּר֞וּ עַל־לֵ֤ב יְרֽוּשָׁלִַ֙ם֙ וְקִרְא֣וּ אֵלֶ֔יהָ כִּ֤י מָֽלְאָה֙ צְבָאָ֔הּ כִּ֥י נִרְצָ֖ה עֲוֺנָ֑הּ כִּ֤י לָקְחָה֙ מִיַּ֣ד יְהוָ֔ה כִּפְלַ֖יִם בְּכָל־חַטֹּאתֶֽיהָ׃ ס ‬
Ei røyst ropar: Rydd veg for Herren i øydemarka, jamn ein hovudveg i det aude landet for vår Gud!
ק֣וֹל קוֹרֵ֔א בַּמִּדְבָּ֕ר פַּנּ֖וּ דֶּ֣רֶךְ יְהוָ֑ה יַשְּׁרוּ֙ בָּעֲרָבָ֔ה מְסִלָּ֖ה לֵאלֹהֵֽינוּ׃ ‬
Kvar dal skal hevast, kvart fjell og kvar haug skal senkast. Det bakkete skal verta flat mark, og fjellryggane skal verta sletter.
כָּל־גֶּיא֙ יִנָּשֵׂ֔א וְכָל־הַ֥ר וְגִבְעָ֖ה יִשְׁפָּ֑לוּ וְהָיָ֤ה הֶֽעָקֹב֙ לְמִישׁ֔וֹר וְהָרְכָסִ֖ים לְבִקְעָֽה׃ ‬
Herrens herlegdom skal openberrast, og alt kjøt skal sjå det saman, for Herrens munn har tala.
וְנִגְלָ֖ה כְּב֣וֹד יְהוָ֑ה וְרָא֤וּ כָל־בָּשָׂר֙ יַחְדָּ֔ו כִּ֛י פִּ֥י יְהוָ֖ה דִּבֵּֽר׃ ס ‬
Ei røyst seier: «Rop!» Og eg seier: «Kva skal eg ropa?» Alt kjøt er gras, og all deira prakt er som blomen på marka.
ק֚וֹל אֹמֵ֣ר קְרָ֔א וְאָמַ֖ר מָ֣ה אֶקְרָ֑א כָּל־הַבָּשָׂ֣ר חָצִ֔יר וְכָל־חַסְדּ֖וֹ כְּצִ֥יץ הַשָּׂדֶֽה׃ ‬
Graset visnar, blomen falmnar, for Herrens ande blæs på det. Sanneleg, folket er gras.
יָבֵ֤שׁ חָצִיר֙ נָ֣בֵֽל צִ֔יץ כִּ֛י ר֥וּחַ יְהוָ֖ה נָ֣שְׁבָה בּ֑וֹ אָכֵ֥ן חָצִ֖יר הָעָֽם׃ ‬
Graset visnar, blomen falmnar, men ordet frå vår Gud står fast til evig tid.
יָבֵ֥שׁ חָצִ֖יר נָ֣בֵֽל צִ֑יץ וּדְבַר־אֱלֹהֵ֖ינוּ יָק֥וּם לְעוֹלָֽם׃ ס ‬
Stig opp på eit høgt fjell, du som ber gledebod til Sion! Lyft røysta di med kraft, du som ber gledebod til Jerusalem! Lyft henne, ver ikkje redd! Sei til byane i Juda: Sjå, her er dykkar Gud!
עַ֣ל הַר־גָּבֹ֤הַ עֲלִי־לָךְ֙ מְבַשֶּׂ֣רֶת צִיּ֔וֹן הָרִ֤ימִי בַכֹּ֙חַ֙ קוֹלֵ֔ךְ מְבַשֶּׂ֖רֶת יְרוּשָׁלָ֑͏ִם הָרִ֙ימִי֙ אַל־תִּירָ֔אִי אִמְרִי֙ לְעָרֵ֣י יְהוּדָ֔ה הִנֵּ֖ה אֱלֹהֵיכֶֽם׃ ‬
Sjå, Herren Gud kjem med velde, og armen hans rår for han. Sjå, løna hans er med han, og gjengjeldinga hans går føre han.
הִנֵּ֨ה אֲדֹנָ֤י יְהוִה֙ בְּחָזָ֣ק יָב֔וֹא וּזְרֹע֖וֹ מֹ֣שְׁלָה ל֑וֹ הִנֵּ֤ה שְׂכָרוֹ֙ אִתּ֔וֹ וּפְעֻלָּת֖וֹ לְפָנָֽיו׃ ‬
Som ein gjetar skal han gjeta flokken sin, med armen sin skal han samla lamma og bera dei ved barmen, og varsamt skal han leia dei som gjev die.
כְּרֹעֶה֙ עֶדְר֣וֹ יִרְעֶ֔ה בִּזְרֹעוֹ֙ יְקַבֵּ֣ץ טְלָאִ֔ים וּבְחֵיק֖וֹ יִשָּׂ֑א עָל֖וֹת יְנַהֵֽל׃ ס ‬
Kven har målt vatnet med si hole hand og mælt himmelen med fingerspenn? Kven har samla støvet på jorda i eit tredingsmål og vege fjella på vekt og haugane på skålvekt?
מִֽי־מָדַ֨ד בְּשָׁעֳל֜וֹ מַ֗יִם וְשָׁמַ֙יִם֙ בַּזֶּ֣רֶת תִּכֵּ֔ן וְכָ֥ל בַּשָּׁלִ֖שׁ עֲפַ֣ר הָאָ֑רֶץ וְשָׁקַ֤ל בַּפֶּ֙לֶס֙ הָרִ֔ים וּגְבָע֖וֹת בְּמֹאזְנָֽיִם׃ ‬
Kven har granska Herrens Ande, og kven var rådgjevaren hans som kunne gje han kunnskap?
מִֽי־תִכֵּ֥ן אֶת־ר֖וּחַ יְהוָ֑ה וְאִ֥ישׁ עֲצָת֖וֹ יוֹדִיעֶֽנּוּ׃ ‬
Kven rådførte han seg med så dei gav han innsikt og lærte han rettens veg? Kven lærte han kunnskap og viste han vegen til forstand?
אֶת־מִ֤י נוֹעָץ֙ וַיְבִינֵ֔הוּ וַֽיְלַמְּדֵ֖הוּ בְּאֹ֣רַח מִשְׁפָּ֑ט וַיְלַמְּדֵ֣הוּ דַ֔עַת וְדֶ֥רֶךְ תְּבוּנ֖וֹת יוֹדִיעֶֽנּוּ׃ ‬
Sjå, folkeslaga er som ein drope i ei bytte, og som støv på ei vektskål vert dei rekna. Sjå, øyane er som fint støv han løfter.
הֵ֤ן גּוֹיִם֙ כְּמַ֣ר מִדְּלִ֔י וּכְשַׁ֥חַק מֹאזְנַ֖יִם נֶחְשָׁ֑בוּ הֵ֥ן אִיִּ֖ים כַּדַּ֥ק יִטּֽוֹל׃ ‬
Libanon strekkjer ikkje til som brensel, og dyra der er ikkje nok til brennoffer.
וּלְבָנ֕וֹן אֵ֥ין דֵּ֖י בָּעֵ֑ר וְחַיָת֔וֹ אֵ֥ין דֵּ֖י עוֹלָֽה׃ ס ‬
Alle folkeslaga er som ingenting framfor han, som tomleik og tomrom vert dei rekna for han.
כָּל־הַגּוֹיִ֖ם כְּאַ֣יִן נֶגְדּ֑וֹ מֵאֶ֥פֶס וָתֹ֖הוּ נֶחְשְׁבוּ־לֽוֹ׃ ‬
Kven vil de likna Gud med? Kva bilete vil de samanlikna han med?
וְאֶל־מִ֖י תְּדַמְּי֣וּן אֵ֑ל וּמַה־דְּמ֖וּת תַּ֥עַרְכוּ לֽוֹ׃ ‬
Eit gudebilete? Det støyper handverkaren, og gullsmeden kler det med gull og smir sølvkjeder til det.
הַפֶּ֙סֶל֙ נָסַ֣ךְ חָרָ֔שׁ וְצֹרֵ֖ף בַּזָּהָ֣ב יְרַקְּעֶ֑נּוּ וּרְתֻק֥וֹת כֶּ֖סֶף צוֹרֵֽף׃ ‬
Den som er for fattig til ei slik gåve, vel ut tre som ikkje rotnar. Han finn seg ein kunnig handverkar til å laga eit gudebilete som ikkje veltar.
הַֽמְסֻכָּ֣ן תְּרוּמָ֔ה עֵ֥ץ לֹֽא־יִרְקַ֖ב יִבְחָ֑ר חָרָ֤שׁ חָכָם֙ יְבַקֶּשׁ־ל֔וֹ לְהָכִ֥ין פֶּ֖סֶל לֹ֥א יִמּֽוֹט׃ ‬
Veit de ikkje? Har de ikkje høyrt? Er det ikkje fortalt dykk frå opphavet? Har de ikkje skjøna det sidan jorda vart grunnlagd?
הֲל֤וֹא תֵֽדְעוּ֙ הֲל֣וֹא תִשְׁמָ֔עוּ הֲל֛וֹא הֻגַּ֥ד מֵרֹ֖אשׁ לָכֶ֑ם הֲלוֹא֙ הֲבִ֣ינֹתֶ֔ם מוֹסְד֖וֹת הָאָֽרֶץ׃ ‬
Han tronar over jordkrinsen, og dei som bur der, er som grashopper. Han breier ut himmelen som eit tynt slør og spenner han ut som eit telt å bu i.
הַיֹּשֵׁב֙ עַל־ח֣וּג הָאָ֔רֶץ וְיֹשְׁבֶ֖יהָ כַּחֲגָבִ֑ים הַנּוֹטֶ֤ה כַדֹּק֙ שָׁמַ֔יִם וַיִּמְתָּחֵ֥ם כָּאֹ֖הֶל לָשָֽׁבֶת׃ ‬
Han gjer fyrstane til ingenting, dommarane på jorda gjer han til tomleik.
הַנּוֹתֵ֥ן רוֹזְנִ֖ים לְאָ֑יִן שֹׁ֥פְטֵי אֶ֖רֶץ כַּתֹּ֥הוּ עָשָֽׂה׃ ‬
Knapt er dei planta, knapt er dei sådde, knapt har stamma deira slege rot i jorda, så blæs han på dei, og dei visnar, og stormen fører dei bort som halm.
אַ֣ף בַּל־נִטָּ֗עוּ אַ֚ף בַּל־זֹרָ֔עוּ אַ֛ף בַּל־שֹׁרֵ֥שׁ בָּאָ֖רֶץ גִּזְעָ֑ם וְגַם־נָשַׁ֤ף בָּהֶם֙ וַיִּבָ֔שׁוּ וּסְעָרָ֖ה כַּקַּ֥שׁ תִּשָּׂאֵֽם׃ ס ‬
Kven vil de likna meg med, kven er eg lik? seier Den heilage.
וְאֶל־מִ֥י תְדַמְּי֖וּנִי וְאֶשְׁוֶ֑ה יֹאמַ֖ר קָדֽוֹשׁ׃ ‬
Lyft auga mot det høge og sjå: Kven har skapt alt dette? Han som fører hæren deira ut i tal og kallar dei alle ved namn. På grunn av hans store makt og veldige kraft manglar ikkje ein einaste.
שְׂאוּ־מָר֨וֹם עֵינֵיכֶ֤ם וּרְאוּ֙ מִי־בָרָ֣א אֵ֔לֶּה הַמּוֹצִ֥יא בְמִסְפָּ֖ר צְבָאָ֑ם לְכֻלָּם֙ בְּשֵׁ֣ם יִקְרָ֔א מֵרֹ֤ב אוֹנִים֙ וְאַמִּ֣יץ כֹּ֔חַ אִ֖ישׁ לֹ֥א נֶעְדָּֽר׃ ס ‬
Kvifor seier du, Jakob, og talar du, Israel: Vegen min er løynd for Herren, og retten min går Gud min forbi?
לָ֤מָּה תֹאמַר֙ יַֽעֲקֹ֔ב וּתְדַבֵּ֖ר יִשְׂרָאֵ֑ל נִסְתְּרָ֤ה דַרְכִּי֙ מֵֽיְהוָ֔ה וּמֵאֱלֹהַ֖י מִשְׁפָּטִ֥י יַעֲבֽוֹר׃ ‬
Veit du ikkje, har du ikkje høyrt? Herren er ein evig Gud, skaparen av endane på jorda. Han vert ikkje trøytt og ikkje sliten. Hans forstand er urannsakeleg.
הֲל֨וֹא יָדַ֜עְתָּ אִם־לֹ֣א שָׁמַ֗עְתָּ אֱלֹהֵ֨י עוֹלָ֤ם ׀ יְהוָה֙ בּוֹרֵא֙ קְצ֣וֹת הָאָ֔רֶץ לֹ֥א יִיעַ֖ף וְלֹ֣א יִיגָ֑ע אֵ֥ין חֵ֖קֶר לִתְבוּנָתֽוֹ׃ ‬
Han gjev den trøytte kraft, og den som manglar styrke, gjev han rikeleg med makt.
נֹתֵ֥ן לַיָּעֵ֖ף כֹּ֑חַ וּלְאֵ֥ין אוֹנִ֖ים עָצְמָ֥ה יַרְבֶּֽה׃ ‬
Sjølv unge gutar vert trøytte og slitne, og dei utvalde unge snublar og fell.
וְיִֽעֲפ֥וּ נְעָרִ֖ים וְיִגָ֑עוּ וּבַחוּרִ֖ים כָּשׁ֥וֹל יִכָּשֵֽׁלוּ׃ ‬
Men dei som ventar på Herren, får ny kraft. Dei lyfter vengene som ørnar, dei spring og vert ikkje slitne, dei går og vert ikkje trøytte.
וְקוֹיֵ֤ יְהוָה֙ יַחֲלִ֣יפוּ כֹ֔חַ יַעֲל֥וּ אֵ֖בֶר כַּנְּשָׁרִ֑ים יָר֙וּצוּ֙ וְלֹ֣א יִיגָ֔עוּ יֵלְכ֖וּ וְלֹ֥א יִיעָֽפוּ׃ פ ‬
←→