FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 44

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Men høyr no, Jakob, tenaren min, og Israel, som eg har valt ut!
וְעַתָּ֥ה שְׁמַ֖ע יַעֲקֹ֣ב עַבְדִּ֑י וְיִשְׂרָאֵ֖ל בָּחַ֥רְתִּי בֽוֹ׃ ‬
Så seier Herren, han som skapte deg og forma deg frå mors liv, han som hjelper deg: Ver ikkje redd, Jakob, tenaren min, Jesjurun, som eg har valt ut!
כֹּה־אָמַ֨ר יְהוָ֥ה עֹשֶׂ֛ךָ וְיֹצֶרְךָ֥ מִבֶּ֖טֶן יַעְזְרֶ֑ךָּ אַל־תִּירָא֙ עַבְדִּ֣י יַֽעֲקֹ֔ב וִישֻׁר֖וּן בָּחַ֥רְתִּי בֽוֹ׃ ‬
For eg vil ausa vatn over det som tørstar, og rennande bekker over den turre jorda.
כִּ֤י אֶצָּק־מַ֙יִם֙ עַל־צָמֵ֔א וְנֹזְלִ֖ים עַל־יַבָּשָׁ֑ה אֶצֹּ֤ק רוּחִי֙ עַל־זַרְעֶ֔ךָ וּבִרְכָתִ֖י עַל־צֶאֱצָאֶֽיךָ׃ ‬
Dei skal spira fram mellom graset, som piletre ved bekkefar.
וְצָמְח֖וּ בְּבֵ֣ין חָצִ֑יר כַּעֲרָבִ֖ים עַל־יִבְלֵי־מָֽיִם׃ ‬
Ein skal seia: «Eg høyrer Herren til», ein annan skal kalla seg med namnet Jakob, ein tredje skal skriva på handa si: «Tilhøyrer Herren», og ta Israel som heidersnamn.
זֶ֤ה יֹאמַר֙ לַֽיהוָ֣ה אָ֔נִי וְזֶ֖ה יִקְרָ֣א בְשֵֽׁם־יַעֲקֹ֑ב וְזֶ֗ה יִכְתֹּ֤ב יָדוֹ֙ לַֽיהוָ֔ה וּבְשֵׁ֥ם יִשְׂרָאֵ֖ל יְכַנֶּֽה׃ פ ‬
Så seier Herren, Israels konge og løysar, Herren over hærskarane: Eg er den fyrste og eg er den siste, og utan meg finst det ingen Gud.
כֹּֽה־אָמַ֨ר יְהוָ֧ה מֶֽלֶךְ־יִשְׂרָאֵ֛ל וְגֹאֲל֖וֹ יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת אֲנִ֤י רִאשׁוֹן֙ וַאֲנִ֣י אַחֲר֔וֹן וּמִבַּלְעָדַ֖י אֵ֥ין אֱלֹהִֽים׃ ‬
Kven er som eg? Lat han ropa ut og forkynna det og leggja det fram for meg – heilt frå eg grunnla det eldgamle folket. Lat dei fortelja det som kjem, og det som skal henda!
וּמִֽי־כָמ֣וֹנִי יִקְרָ֗א וְיַגִּידֶ֤הָ וְיַעְרְכֶ֙הָ֙ לִ֔י מִשּׂוּמִ֖י עַם־עוֹלָ֑ם וְאֹתִיּ֛וֹת וַאֲשֶׁ֥ר תָּבֹ֖אנָה יַגִּ֥ידוּ לָֽמוֹ׃ ‬
Ver ikkje redde og skjelv ikkje! Har eg ikkje for lenge sidan fortalt deg det og kunngjort det? De er mine vitne. Finst det nokon Gud utan meg? Nei, det finst inga anna klippe, eg kjenner inga.
אַֽל־תִּפְחֲדוּ֙ וְאַל־תִּרְה֔וּ הֲלֹ֥א מֵאָ֛ז הִשְׁמַעְתִּ֥יךָ וְהִגַּ֖דְתִּי וְאַתֶּ֣ם עֵדָ֑י הֲיֵ֤שׁ אֱל֙וֹהַּ֙ מִבַּלְעָדַ֔י וְאֵ֥ין צ֖וּר בַּל־יָדָֽעְתִּי׃ ‬
Alle som lagar gudebilete, er inkjes, og avgudane dei elskar, er utan verdi. Deira eigne vitne ser ikkje og forstår ikkje, difor skal dei bli til skamme.
יֹֽצְרֵי־פֶ֤סֶל כֻּלָּם֙ תֹּ֔הוּ וַחֲמוּדֵיהֶ֖ם בַּל־יוֹעִ֑ילוּ וְעֵדֵיהֶ֣ם הֵׄ֗מָּׄהׄ‪[4]‬ בַּל־יִרְא֛וּ וּבַל־יֵדְע֖וּ לְמַ֥עַן יֵבֹֽשׁוּ׃ ‬
Kven formar ein gud og støyper eit gudebilete som ikkje kan gagna?
מִֽי־יָצַ֥ר אֵ֖ל וּפֶ֣סֶל נָסָ֑ךְ לְבִלְתִּ֖י הוֹעִֽיל׃ ‬
Sjå, alle som held seg til det, skal bli til skamme. Handverkarane er berre menneske. Lat dei alle samlast og stiga fram – dei skal skjelva og bli til skamme saman.
הֵ֤ן כָּל־חֲבֵרָיו֙ יֵבֹ֔שׁוּ וְחָרָשִׁ֥ים הֵ֖מָּה מֵֽאָדָ֑ם יִֽתְקַבְּצ֤וּ כֻלָּם֙ יַֽעֲמֹ֔דוּ יִפְחֲד֖וּ יֵבֹ֥שׁוּ יָֽחַד׃ ‬
Jernsmeden tek meiselen og arbeider over glørne, han formar biletet med hamrar. Han arbeider med sterk arm, men blir svolten og misser krafta. Drikk han ikkje vatn, blir han utmatta.
חָרַ֤שׁ בַּרְזֶל֙ מַֽעֲצָ֔ד וּפָעַל֙ בַּפֶּחָ֔ם וּבַמַּקָּב֖וֹת יִצְּרֵ֑הוּ וַיִּפְעָלֵ֙הוּ֙ בִּזְר֣וֹעַ כֹּח֔וֹ גַּם־רָעֵב֙ וְאֵ֣ין כֹּ֔חַ לֹא־שָׁ֥תָה מַ֖יִם וַיִּיעָֽף׃ ‬
Tresnikaren spenner opp snora, teiknar omrisset med griffel, skjer det ut med kniv og merkar det med passar. Han formar det som eit bilete av ein mann, med menneskeleg venleik, til å stå i eit hus.
חָרַ֣שׁ עֵצִים֮ נָ֣טָה קָו֒ יְתָאֲרֵ֣הוּ בַשֶּׂ֔רֶד יַעֲשֵׂ֙הוּ֙ בַּמַּקְצֻע֔וֹת וּבַמְּחוּגָ֖ה יְתָאֳרֵ֑הוּ וַֽיַּעֲשֵׂ֙הוּ֙ כְּתַבְנִ֣ית אִ֔ישׁ כְּתִפְאֶ֥רֶת אָדָ֖ם לָשֶׁ֥בֶת בָּֽיִת׃ ‬
Han hogg ned sedrar, tek ein sypress eller eik, og vel seg ut eit tre mellom trea i skogen. Han plantar ei furu, og regnet får henne til å veksa.
לִכְרָת־ל֣וֹ אֲרָזִ֔ים וַיִּקַּ֤ח תִּרְזָה֙ וְאַלּ֔וֹן וַיְאַמֶּץ־ל֖וֹ בַּעֲצֵי־יָ֑עַר נָטַ֥ע אֹ֖רֶן‪[6]‬ וְגֶ֥שֶׁם יְגַדֵּֽל׃ ‬
Så brukar mennesket det til brensel. Han tek av det og varmar seg, han tenner eld og bakar brød. Men han lagar òg ein gud og bøyer seg for han, han gjer eit gudebilete og kastar seg ned for det.
וְהָיָ֤ה לְאָדָם֙ לְבָעֵ֔ר וַיִּקַּ֤ח מֵהֶם֙ וַיָּ֔חָם אַף־יַשִּׂ֖יק וְאָ֣פָה לָ֑חֶם אַף־יִפְעַל־אֵל֙ וַיִּשְׁתָּ֔חוּ עָשָׂ֥הוּ פֶ֖סֶל וַיִּסְגָּד־לָֽמוֹ׃ ‬
Halvparten brenn han opp i elden, over den andre halvparten steikjer han kjøt. Han steikjer ei steik og et seg mett. Han varmar seg og seier: «Å, så godt! Eg kjenner varmen, eg ser elden!»
חֶצְיוֹ֙ שָׂרַ֣ף בְּמוֹ־אֵ֔שׁ עַל־חֶצְיוֹ֙ בָּשָׂ֣ר יֹאכֵ֔ל יִצְלֶ֥ה צָלִ֖י וְיִשְׂבָּ֑ע אַף־יָחֹם֙ וְיֹאמַ֣ר הֶאָ֔ח חַמּוֹתִ֖י רָאִ֥יתִי אֽוּר׃ ‬
Av resten lagar han ein gud, eit gudebilete som han bøyer seg for og kastar seg ned for. Han bed til det og seier: «Frels meg, for du er min gud!»
וּשְׁאֵ֣רִית֔וֹ לְאֵ֥ל עָשָׂ֖ה לְפִסְל֑וֹ *יסגוד־**יִסְגָּד־ל֤וֹ וְיִשְׁתַּ֙חוּ֙ וְיִתְפַּלֵּ֣ל אֵלָ֔יו וְיֹאמַר֙ הַצִּילֵ֔נִי כִּ֥י אֵלִ֖י אָֽתָּה׃ ‬
Dei veit ikkje og forstår ikkje, for auga deira er attklina så dei ikkje ser, og hjarta deira så dei ikkje skjønar.
לֹ֥א יָדְע֖וּ וְלֹ֣א יָבִ֑ינוּ כִּ֣י טַ֤ח מֵֽרְאוֹת֙ עֵֽינֵיהֶ֔ם מֵהַשְׂכִּ֖יל לִבֹּתָֽם׃ ‬
Ingen tenkjer seg om, ingen har kunnskap eller vit nok til å seia: «Halvparten brende eg opp i elden, eg baka brød over glørne, eg steikte kjøt og åt det. Skal eg så laga noko avskyeleg av resten? Skal eg bøya meg for ein trekubbe?»
וְלֹא־יָשִׁ֣יב אֶל־לִבּ֗וֹ וְלֹ֨א דַ֥עַת וְלֹֽא־תְבוּנָה֮ לֵאמֹר֒ חֶצְי֞וֹ שָׂרַ֣פְתִּי בְמוֹ־אֵ֗שׁ וְ֠אַף אָפִ֤יתִי עַל־גֶּחָלָיו֙ לֶ֔חֶם אֶצְלֶ֥ה בָשָׂ֖ר וְאֹכֵ֑ל וְיִתְרוֹ֙ לְתוֹעֵבָ֣ה אֶעֱשֶׂ֔ה לְב֥וּל עֵ֖ץ אֶסְגּֽוֹד׃ ‬
Han livnærer seg på oske! Eit forført hjarte har ført han på villspor. Han kan ikkje berga seg sjølv og seier ikkje: «Er det ikkje løgn det eg held i høgre handa?»
רֹעֶ֣ה אֵ֔פֶר לֵ֥ב הוּתַ֖ל הִטָּ֑הוּ וְלֹֽא־יַצִּ֤יל אֶת־נַפְשׁוֹ֙ וְלֹ֣א יֹאמַ֔ר הֲל֥וֹא שֶׁ֖קֶר בִּימִינִֽי׃ ס ‬
Hugs dette, Jakob, og Israel, for du er tenaren min! Eg har forma deg, du er min tenar. Israel, eg gløymer deg ikkje!
זְכָר־אֵ֣לֶּה יַעֲקֹ֔ב וְיִשְׂרָאֵ֖ל כִּ֣י עַבְדִּי־אָ֑תָּה יְצַרְתִּ֤יךָ עֶֽבֶד־לִי֙ אַ֔תָּה יִשְׂרָאֵ֖ל לֹ֥א תִנָּשֵֽׁנִי׃ ‬
Eg har stroke ut lovbrota dine som ei sky og syndene dine som ein skodde. Vend om til meg, for eg har løyst deg ut!
מָחִ֤יתִי כָעָב֙ פְּשָׁעֶ֔יךָ וְכֶעָנָ֖ן חַטֹּאותֶ֑יךָ שׁוּבָ֥ה אֵלַ֖י כִּ֥י גְאַלְתִּֽיךָ׃ ‬
Syng av glede, de himlar, for Herren har gjort det! Rop høgt, de djup på jorda! Bryt ut i jubel, de fjell, du skog med alle tre! For Herren har løyst ut Jakob, han syner sin herlegdom i Israel.
רָנּ֨וּ שָׁמַ֜יִם כִּֽי־עָשָׂ֣ה יְהוָ֗ה הָרִ֙יעוּ֙ תַּחְתִּיּ֣וֹת אָ֔רֶץ פִּצְח֤וּ הָרִים֙ רִנָּ֔ה יַ֖עַר וְכָל־עֵ֣ץ בּ֑וֹ כִּֽי־גָאַ֤ל יְהוָה֙ יַֽעֲקֹ֔ב וּבְיִשְׂרָאֵ֖ל יִתְפָּאָֽר׃ פ ‬
Så seier Herren, din løysar, han som forma deg frå mors liv: Eg er Herren, som har skapt alt, som åleine spente ut himmelen og breidde ut jorda – kven var med meg?
כֹּֽה־אָמַ֤ר יְהוָה֙ גֹּאֲלֶ֔ךָ וְיֹצֶרְךָ֖ מִבָּ֑טֶן אָנֹכִ֤י יְהוָה֙ עֹ֣שֶׂה כֹּ֔ל נֹטֶ֤ה שָׁמַ֙יִם֙ לְבַדִּ֔י רֹקַ֥ע הָאָ֖רֶץ *מי *אתי **מֵאִתִּֽי׃ ‬
Eg gjer teikna til falske profetar til inkjes og gjer spåmennene til narrar. Eg driv dei vise tilbake og gjer visdomen deira til dårskap.
מֵפֵר֙ אֹת֣וֹת בַּדִּ֔ים וְקֹסְמִ֖ים יְהוֹלֵ֑ל מֵשִׁ֧יב חֲכָמִ֛ים אָח֖וֹר וְדַעְתָּ֥ם יְשַׂכֵּֽל׃ ‬
Eg stadfester ordet frå tenaren min og fullfører planen til sendeboda mine. Eg seier om Jerusalem: «Der skal folk bu!» og om byane i Juda: «Dei skal byggjast opp att, ruinane deira reiser eg!»
מֵקִים֙ דְּבַ֣ר עַבְדּ֔וֹ וַעֲצַ֥ת מַלְאָכָ֖יו יַשְׁלִ֑ים הָאֹמֵ֨ר לִירוּשָׁלִַ֜ם תּוּשָׁ֗ב וּלְעָרֵ֤י יְהוּדָה֙ תִּבָּנֶ֔ינָה וְחָרְבוֹתֶ֖יהָ אֲקוֹמֵֽם׃ ‬
Eg seier til djupet: «Turka ut! Elvane dine let eg tørka inn!»
הָאֹמֵ֥ר לַצּוּלָ֖ה חֳרָ֑בִי וְנַהֲרֹתַ֖יִךְ אוֹבִֽישׁ׃ ‬
Eg seier om Kyros: «Han er min hyrding, han skal fullføra alt det eg vil.» Eg seier om Jerusalem: «Det skal byggjast opp att!» og om tempelet: «Det skal grunnleggjast på nytt!»
הָאֹמֵ֤ר לְכ֙וֹרֶשׁ֙ רֹעִ֔י וְכָל־חֶפְצִ֖י יַשְׁלִ֑ם וְלֵאמֹ֤ר לִירוּשָׁלִַ֙ם֙ תִּבָּנֶ֔ה וְהֵיכָ֖ל תִּוָּסֵֽד׃ ס ‬
←→