FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 44

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Men høyr no, Jakob, tenaren min, og Israel, som eg har valt ut!
Men hør nå, Jakob, min tjener, og Israel, som jeg har utvalgt.
Så seier Herren, han som skapte deg og forma deg frå mors liv, han som hjelper deg: Ver ikkje redd, Jakob, tenaren min, Jesjurun, som eg har valt ut!
Så sier Herren, han som skapte deg og formet deg fra mors liv, han som hjelper deg: Frykt ikke, min tjener Jakob, Jesjurun, som jeg har utvalgt.
For eg vil ausa vatn over det som tørstar, og rennande bekker over den turre jorda.
For jeg vil øse vann over den tørste og strømmer over det tørre land. Jeg vil utgyte min Ånd over din ætt og min velsignelse over dine etterkommere.
Dei skal spira fram mellom graset, som piletre ved bekkefar.
De skal spire frem blant gresset, som piletrær ved vannbekker.
Ein skal seia: «Eg høyrer Herren til», ein annan skal kalla seg med namnet Jakob, ein tredje skal skriva på handa si: «Tilhøyrer Herren», og ta Israel som heidersnamn.
Én skal si: «Jeg tilhører Herren», en annen skal kalle seg ved Jakobs navn, en tredje skal skrive på sin hånd: «Tilhører Herren», og ta Israel som tilnavn.
Så seier Herren, Israels konge og løysar, Herren over hærskarane: Eg er den fyrste og eg er den siste, og utan meg finst det ingen Gud.
Så sier Herren, Israels konge og forløser, Herren over hærskarene: Jeg er den første og jeg er den siste, og foruten meg er det ingen Gud.
Kven er som eg? Lat han ropa ut og forkynna det og leggja det fram for meg – heilt frå eg grunnla det eldgamle folket. Lat dei fortelja det som kjem, og det som skal henda!
Hvem er som jeg? La ham rope det ut og forkynne det og legge det frem for meg – fra den tid jeg satte inn et evig folk! La dem forkynne for dem det som kommer og det som skal skje.
Ver ikkje redde og skjelv ikkje! Har eg ikkje for lenge sidan fortalt deg det og kunngjort det? De er mine vitne. Finst det nokon Gud utan meg? Nei, det finst inga anna klippe, eg kjenner inga.
Vær ikke redde og frykt ikke! Har jeg ikke fra gammel tid latt dere høre det og fortalt dere det? Dere er mine vitner. Finnes det noen gud foruten meg? Nei, det finnes ingen annen klippe, jeg kjenner ingen.
Alle som lagar gudebilete, er inkjes, og avgudane dei elskar, er utan verdi. Deira eigne vitne ser ikkje og forstår ikkje, difor skal dei bli til skamme.
Alle som lager utskårne bilder, er tomhet, og de avgudene de elsker, er uten verdi. Deres egne vitner ser ikke og forstår ikke, derfor skal de bli til skamme.
Kven formar ein gud og støyper eit gudebilete som ikkje kan gagna?
Hvem former en gud og støper et avgudsbilde som ikke kan gjøre nytte?
Sjå, alle som held seg til det, skal bli til skamme. Handverkarane er berre menneske. Lat dei alle samlast og stiga fram – dei skal skjelva og bli til skamme saman.
Se, alle hans tilhengere skal bli til skamme, for håndverkerne er bare mennesker. La dem alle samle seg og stå frem – de skal bli redde og til skamme sammen.
Jernsmeden tek meiselen og arbeider over glørne, han formar biletet med hamrar. Han arbeider med sterk arm, men blir svolten og misser krafta. Drikk han ikkje vatn, blir han utmatta.
Jernsmeden arbeider med meisel og arbeider over glørne. Han former det med hammere og bearbeider det med sin sterke arm. Han blir sulten og mister kraften, han drikker ikke vann og blir utmattet.
Tresnikaren spenner opp snora, teiknar omrisset med griffel, skjer det ut med kniv og merkar det med passar. Han formar det som eit bilete av ein mann, med menneskeleg venleik, til å stå i eit hus.
Treskjæreren strekker ut målesnoren, tegner omrisset med en stift, former det med høvler og risser det opp med passer. Han gjør det i menneskeskikkelse, som et vakkert menneske, til å stå i et hus.
Han hogg ned sedrar, tek ein sypress eller eik, og vel seg ut eit tre mellom trea i skogen. Han plantar ei furu, og regnet får henne til å veksa.
Han hogger ned sedrer for seg selv, han tar en steineik eller en vanlig eik og lar den vokse seg sterk blant skogens trær. Han planter en furu, og regnet får den til å vokse.
Så brukar mennesket det til brensel. Han tek av det og varmar seg, han tenner eld og bakar brød. Men han lagar òg ein gud og bøyer seg for han, han gjer eit gudebilete og kastar seg ned for det.
Det blir til brensel for mennesker. Han tar noe av det og varmer seg, han tenner opp og baker brød. Så lager han en gud og tilber den, han gjør et utskåret bilde og bøyer seg ned for det.
Halvparten brenn han opp i elden, over den andre halvparten steikjer han kjøt. Han steikjer ei steik og et seg mett. Han varmar seg og seier: «Å, så godt! Eg kjenner varmen, eg ser elden!»
Halvparten brenner han i ilden, over halvparten steker han kjøtt som han spiser. Han steker en stek og blir mett. Han varmer seg også og sier: «Å, så godt! Jeg er blitt varm, jeg ser ilden!»
Av resten lagar han ein gud, eit gudebilete som han bøyer seg for og kastar seg ned for. Han bed til det og seier: «Frels meg, for du er min gud!»
Resten av det gjør han til en gud, til sitt utskårne bilde. Han bøyer seg ned for det og tilber det, han ber til det og sier: «Frels meg, for du er min gud!»
Dei veit ikkje og forstår ikkje, for auga deira er attklina så dei ikkje ser, og hjarta deira så dei ikkje skjønar.
De forstår ikke og skjønner ikke, for deres øyne er tilsmurt så de ikke kan se, og deres hjerter så de ikke kan forstå.
Ingen tenkjer seg om, ingen har kunnskap eller vit nok til å seia: «Halvparten brende eg opp i elden, eg baka brød over glørne, eg steikte kjøt og åt det. Skal eg så laga noko avskyeleg av resten? Skal eg bøya meg for ein trekubbe?»
Ingen tenker etter, ingen har kunnskap eller forstand nok til å si: «Halvparten har jeg brent i ilden, jeg bakte brød over glørne og stekte kjøtt som jeg spiste. Skal jeg så gjøre resten til en avskyelig ting? Skal jeg bøye meg for en trekubbe?»
Han livnærer seg på oske! Eit forført hjarte har ført han på villspor. Han kan ikkje berga seg sjølv og seier ikkje: «Er det ikkje løgn det eg held i høgre handa?»
Han gjeter aske, et bedratt hjerte har ført ham på avveier. Han kan ikke berge sin sjel og sier ikke: «Er det ikke løgn i min høyre hånd?»
Hugs dette, Jakob, og Israel, for du er tenaren min! Eg har forma deg, du er min tenar. Israel, eg gløymer deg ikkje!
Husk dette, Jakob, og Israel, for du er min tjener. Jeg har formet deg, du er min tjener, Israel, du blir ikke glemt av meg.
Eg har stroke ut lovbrota dine som ei sky og syndene dine som ein skodde. Vend om til meg, for eg har løyst deg ut!
Jeg har strøket bort dine overtredelser som en sky og dine synder som en tåke. Vend tilbake til meg, for jeg har forløst deg.
Syng av glede, de himlar, for Herren har gjort det! Rop høgt, de djup på jorda! Bryt ut i jubel, de fjell, du skog med alle tre! For Herren har løyst ut Jakob, han syner sin herlegdom i Israel.
Syng av glede, dere himler, for Herren har gjort det! Rop høyt, dere jordens dyp! Bryt ut i jubel, dere fjell, du skog med alle dine trær! For Herren har forløst Jakob og viser sin herlighet i Israel.
Så seier Herren, din løysar, han som forma deg frå mors liv: Eg er Herren, som har skapt alt, som åleine spente ut himmelen og breidde ut jorda – kven var med meg?
Så sier Herren, din forløser, han som formet deg fra mors liv: Jeg er Herren, som har skapt alle ting, som alene spente ut himmelen og bredte ut jorden – hvem var med meg?
Eg gjer teikna til falske profetar til inkjes og gjer spåmennene til narrar. Eg driv dei vise tilbake og gjer visdomen deira til dårskap.
Jeg gjør løgnprofetenes tegn til intet og spåmennene til narrer. Jeg driver de vise tilbake og gjør deres kunnskap til dårskap.
Eg stadfester ordet frå tenaren min og fullfører planen til sendeboda mine. Eg seier om Jerusalem: «Der skal folk bu!» og om byane i Juda: «Dei skal byggjast opp att, ruinane deira reiser eg!»
Jeg stadfester min tjeners ord og fullfører mine sendebuds råd. Jeg sier om Jerusalem: «Det skal bli bebodd», og om byene i Juda: «De skal bygges opp igjen, jeg vil reise ruinene på ny.»
Eg seier til djupet: «Turka ut! Elvane dine let eg tørka inn!»
Jeg sier til dypet: «Bli tørt! Jeg vil tørke ut dine elver.»
Eg seier om Kyros: «Han er min hyrding, han skal fullføra alt det eg vil.» Eg seier om Jerusalem: «Det skal byggjast opp att!» og om tempelet: «Det skal grunnleggjast på nytt!»
Jeg sier om Kyros: «Han er min hyrde, han skal fullføre alt det jeg vil», og si til Jerusalem: «Du skal bygges opp», og til tempelet: «Din grunnvoll skal legges.»
←→