FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 63

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Kven er dette som kjem frå Edom, frå Bosra med raudfarga klede, han som er herleg i sin klednad, som skrid fram i si veldige kraft? «Det er eg, som talar i rettferd, mektig til å frelsa.»
Hvem er dette som kommer fra Edom, fra Bosra med blodrøde klær? Han som er praktfull i sin kledning, som skrider frem i sin veldige kraft? «Det er jeg, som taler rettferdighet, mektig til å frelse.»
Kvifor er kledet ditt så raudt, og kleda dine som hos ein som trakkar vinpresse?
Hvorfor er din kledning så rød, og dine klær som hos en som tråkker vinpressen?
«Vinpressa har eg trakka åleine, og ingen av folka var med meg. Eg trakka dei ned i min vreide og trampa dei i min harme. Blodet deira spruta på kleda mine, og eg flekka til heile drakta mi.
«Vinpressen har jeg tråkket alene, og ingen fra folkene var med meg. Jeg tråkket dem ned i min vrede og trampet dem i min harme. Deres blod sprutet på mine klær, og hele min kledning ble tilsølt.
For hemndagen låg meg på hjarta, og året for mi utløysing var kome.
For hevnens dag var i mitt hjerte, og året for min forløsning var kommet.
Eg såg meg om, men det var ingen hjelpar. Eg undra meg, for det var ingen som støtta. Då hjelpte min eigen arm meg, og min harme var mi støtte.
Jeg så meg om, men det var ingen som hjalp. Jeg undret meg, for det var ingen som støttet. Da ga min egen arm meg seier, og min vrede støttet meg.
Eg trakka ned folkeslag i min vreide og gjorde dei drukne i min harme, og eg lét blodet deira renna ned på jorda.»
Jeg tråkket ned folkene i min vrede og gjorde dem drukne i min harme, og jeg lot deres blod renne ned på jorden.»
Eg vil minna om Herrens nådegjerningar, Herrens lovsong, etter alt det Herren har gjort for oss, og den store godheten mot Israels hus, som han har vist dei etter si miskunn og si store nåde.
Jeg vil forkynne Herrens nåde, Herrens lovprisning, for alt det Herren har gjort for oss, og den store godhet mot Israels hus som han har vist dem etter sin barmhjertighet og sin store nåde.
Han sa: «Dei er sanneleg mitt folk, born som ikkje vil svika.» Og han vart ein frelsar for dei.
Han sa: «Sannelig, de er mitt folk, barn som ikke vil svikte.» Og han ble deres frelser.
I all deira naud var det naud for han, og engelen for hans andlet frelste dei.
I all deres nød var han også i nød. Hans ansikts engel frelste dem. I sin kjærlighet og medlidenhet løste han dem ut. Han løftet dem opp og bar dem alle dager fra eldgammel tid.
Men dei var trassige og gjorde hans heilage Ande sorg. Då vart han deira fiende og stridde sjølv mot dei.
Men de gjorde opprør og bedrøvet hans Hellige Ånd. Da ble han deres fiende og kjempet selv mot dem.
Kvar er han som førte hyrdingen for flokken sin opp frå havet? Kvar er han som la sin heilage Ande i deira midte?
Da husket folket de gamle dager, Moses' tid: Hvor er han som førte dem opp av havet, med hyrden for sin flokk? Hvor er han som la sin Hellige Ånd i deres midte?
Han som lét sin herlege arm gå ved høgre sida til Moses, som kløyvde vatnet framfor dei for å gjera seg eit evig namn.
Han som lot sin herlige arm gå ved Moses' høyre hånd, som kløvde vannet foran dem for å gjøre seg et evig navn.
Han som førte dei gjennom djupet som ein hest i øydemarka, utan at dei snubla.
Han som førte dem gjennom dypet som en hest gjennom ørkenen, uten at de snublet.
Som når fe går ned i dalen, leidde Herrens Ande dei til kvile. Slik leidde du folket ditt for å gjera deg eit herleg namn.
Som når feet går ned i dalen, førte Herrens Ånd dem til hvile. Slik ledet du ditt folk for å gjøre deg et herlig navn.
Sjå ned frå himmelen og sjå, frå din heilage og herlege bustad! Kvar er din brennhug og dine veldige gjerningar? Dine djupe kjensler og miskunn held seg tilbake frå meg.
Se ned fra himmelen og sku fra din hellige og herlige bolig! Hvor er din nidkjærhet og dine veldige gjerninger? Ditt indre rører seg, men din barmhjertighet holder seg tilbake fra meg.
For du er vår Far. Abraham kjenner oss ikkje, og Israel vedkjenner seg ikkje oss. Du, Herre, er vår Far; vår Utløysar frå gammal tid er namnet ditt.
For du er vår far. Selv om Abraham ikke kjenner oss og Israel ikke vedkjenner seg oss, er du, Herre, vår far. «Vår gjenløser fra evighet» er ditt navn.
Kvifor, Herre, fører du oss bort frå vegane dine og gjer hjarta vårt hardt så vi ikkje fryktar deg? Vend attende for dine tenarar skuld, stammane som er din arv.
Herre, hvorfor lar du oss fare vill fra dine veier og forherder vårt hjerte så vi ikke frykter deg? Vend tilbake for dine tjeneres skyld, stammene som er din arv.
Berre ei kort stund eigde ditt heilage folk landet. Våre fiendar har trakka ned heilagdomen din.
Bare en kort tid hadde ditt hellige folk sin arv. Våre fiender har tråkket ned din helligdom.
Vi har vorte som dei du aldri har herska over, som dei ditt namn aldri vart nemnt over. Å, om du ville riva sund himmelen og stiga ned, så fjella skalv for ditt andlet!
Vi er blitt som dem du aldri har hersket over, som dem ditt navn aldri ble nevnt over. Om du bare ville rive himmelen i stykker og stige ned, så fjellene skjelver for ditt åsyn!
←→