FLOGVIT
.bible

JobKapittel 12

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då svara Job og sa:
Sanneleg, de er folket, og med dykk døyr visdomen!
Men eg har òg forstand, liksom de, eg står ikkje tilbake for dykk. Kven veit ikkje slike ting?
Eg er til spott for venene mine, eg som ropa til Gud og han svara meg. Den rettferdige og ulastelege er til spott.
Dei som lever trygt, foraktar ulukka; ho står klar for dei som snublar.
Telta til røvarane har fred, og dei som eggjar Gud, lever trygt, dei som Gud har gjeve makt i handa.
Men spør dyra, så skal dei læra deg, og fuglane under himmelen, så skal dei fortelja deg.
Eller tal til jorda, så skal ho læra deg, og fiskane i havet skal fortelja deg.
Kven veit ikkje av alt dette at Herrens hand har gjort dette?
I hans hand er livet til alt som lever, og ånda til kvart menneske.
Prøver ikkje øyret ord, slik ganen smakar mat?
Hos dei gamle er visdom, og med eit langt liv kjem forstand.
Hos han er visdom og velde, han har råd og forstand.
Sjå, når han riv ned, kan ingen byggja opp att. Når han stengjer inne ein mann, kan ingen opna.
Sjå, han held vatnet tilbake, og det tørkar ut. Han slepper det laus, og det snur jorda opp ned.
Hos han er kraft og visdom, hans er både den som villar seg og den som villar andre.
Han fører rådgjevarar bort som fangar og gjer domarar til dårar.
Han løyser lenkjene til kongar og bind eit belte om hoftene deira.
Han fører prestar bort som fangar og kastar dei mektige ned.
Han tek målet frå dei pålitelege og fråtek dei eldste dømmekrafta.
Han auser forakt over fyrstane og gjer beltet til dei mektige slakt.
Han avdekkjer det djupe frå mørkret og fører dødsskuggen fram i lyset.
Han gjer folkeslag store og øydelegg dei, han utvidar folkeslag og fører dei bort.
Han tek forstanden frå leiarane i landet og lèt dei vandra i aude villmark utan veg.
Dei famlar i mørkret utan lys, og han lèt dei raga som drukne.
←→