FLOGVIT
.bible

JobKapittel 28

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
For sølvet finst det ein stad der det vert henta ut, og ein stad der gullet vert reinsa.
Jern vert henta frå jorda, og kopar vert smelta ut or stein.
Han set ei grense for mørkret og granskar alt til det ytste, steinar i mørker og dødsskugge.
Dei bryt ein sjakt langt frå der folk bur, gløymde av foten som går. Dei heng og svingar langt frå menneske.
Jorda gjev brød på overflata, men under vert ho omsnudd som av eld.
Steinane hennar har safir, og det finst gullstøv der.
Den stigen kjenner ikkje rovfuglen, og falkens auge har ikkje sett han.
Stolte villdyr har ikkje trakka der, og løva har ikkje gått den vegen.
Han legg handa på den harde bergflata og velter fjell opp med rota.
Han hogg ut kanalar i berget, og auget hans ser alle skattar.
Han bind elvane så dei ikkje gret, og det som er løynt, fører han fram i lyset.
Men visdomen – kvar skal ein finna henne? Og kvar er staden for forstand?
Mennesket kjenner ikkje verdien hennar, ho finst ikkje i dei levande sitt land.
Djupet seier: «Ho er ikkje i meg.» Havet seier: «Ho er ikkje hos meg.»
Ein kan ikkje gje reint gull for henne, og sølv kan ikkje vegast opp som pris for henne.
Ho kan ikkje betalast med gull frå Ofir, ikkje med dyrebar onyks eller safir.
Gull og glas kan ikkje mæla seg med henne, og ein kan ikkje byta henne mot kar av fint gull.
Korall og krystall er ikkje verd å nemna, å eiga visdom er meir verd enn perler.
Topas frå Kusj kan ikkje mæla seg med henne, ho kan ikkje betalast med reint gull.
Men visdomen – kvar kjem ho frå? Og kvar er staden for forstand?
Ho er løynd for augo til alle levande, gøymd for fuglane under himmelen.
Avgrunnen og døden seier: «Med øyro våre har vi høyrt eit rykte om henne.»
Gud forstår vegen til henne, han kjenner staden hennar.
For han ser til endane av jorda, han ser alt under himmelen.
Då han fastsette vekt for vinden og målte ut vatnet,
då han sette ei lov for regnet og ein veg for toreljomet,
då såg han visdomen og kunngjorde henne, han grunnfeste henne og granska henne ut.
Og han sa til mennesket: «Sjå, å frykta Herren, det er visdom, og å vika frå det vonde er forstand.»
←→