FLOGVIT
.bible

JobKapittel 28

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
For sølv finnes det en gruve, og et sted der gull blir renset.
For sølvet finst det ein stad der det vert henta ut, og ein stad der gullet vert reinsa.
Jern hentes opp fra jorden, og kobber smeltes ut av stein.
Jern vert henta frå jorda, og kopar vert smelta ut or stein.
Mennesket setter en grense for mørket og utforsker alt til det ytterste – stein i det dypeste mørke og dødsskygge.
Han set ei grense for mørkret og granskar alt til det ytste, steinar i mørker og dødsskugge.
De bryter en sjakt langt fra folk, på steder glemt av menneskers føtter. De henger i tau og svinger, langt fra mennesker.
Dei bryt ein sjakt langt frå der folk bur, gløymde av foten som går. Dei heng og svingar langt frå menneske.
Jorden – fra den kommer brød, men under den blir alt omveltet som av ild.
Jorda gjev brød på overflata, men under vert ho omsnudd som av eld.
Dens steiner inneholder safir, og gullstøv finnes der.
Steinane hennar har safir, og det finst gullstøv der.
Den stien kjenner ingen rovfugl, og falkens øye har ikke sett den.
Den stigen kjenner ikkje rovfuglen, og falkens auge har ikkje sett han.
Stolte rovdyr har ikke tråkket der, og løven har ikke gått den veien.
Stolte villdyr har ikkje trakka der, og løva har ikkje gått den vegen.
Mennesket legger hånden på den harde stein og velter fjellene fra roten.
Han legg handa på den harde bergflata og velter fjell opp med rota.
I klippene hogger det kanaler, og øyet ser alle skatter.
Han hogg ut kanalar i berget, og auget hans ser alle skattar.
Det demmer opp elvenes strømmer, og det som er skjult bringer det fram i lyset.
Han bind elvane så dei ikkje gret, og det som er løynt, fører han fram i lyset.
Men visdommen – hvor finnes den? Og hvor er forstandens bolig?
Men visdomen – kvar skal ein finna henne? Og kvar er staden for forstand?
Intet menneske kjenner dens verdi, den finnes ikke i de levendes land.
Mennesket kjenner ikkje verdien hennar, ho finst ikkje i dei levande sitt land.
Dypet sier: «Den er ikke i meg.» Og havet sier: «Den er ikke hos meg.»
Djupet seier: «Ho er ikkje i meg.» Havet seier: «Ho er ikkje hos meg.»
Den kan ikke kjøpes for purt gull, og sølv kan ikke veies opp som dens pris.
Ein kan ikkje gje reint gull for henne, og sølv kan ikkje vegast opp som pris for henne.
Den kan ikke veies opp med gull fra Ofir, ikke med kostbar onyks eller safir.
Ho kan ikkje betalast med gull frå Ofir, ikkje med dyrebar onyks eller safir.
Gull og glass kan ikke måle seg med den, den byttes ikke mot kar av fint gull.
Gull og glas kan ikkje mæla seg med henne, og ein kan ikkje byta henne mot kar av fint gull.
Koraller og krystall er ikke verdt å nevne, å vinne visdom er mer verdt enn perler.
Korall og krystall er ikkje verd å nemna, å eiga visdom er meir verd enn perler.
Topas fra Kusj kan ikke måle seg med den, den kan ikke veies opp med rent gull.
Topas frå Kusj kan ikkje mæla seg med henne, ho kan ikkje betalast med reint gull.
Men visdommen – hvor kommer den fra? Og hvor er forstandens bolig?
Men visdomen – kvar kjem ho frå? Og kvar er staden for forstand?
Den er skjult for alle levendes øyne, gjemt for himmelens fugler.
Ho er løynd for augo til alle levande, gøymd for fuglane under himmelen.
Avgrunnen og døden sier: «Med våre ører har vi hørt ryktet om den.»
Avgrunnen og døden seier: «Med øyro våre har vi høyrt eit rykte om henne.»
Gud forstår veien til den, han kjenner dens bolig.
Gud forstår vegen til henne, han kjenner staden hennar.
For han ser til jordens ender, han ser alt under himmelen.
For han ser til endane av jorda, han ser alt under himmelen.
Da han ga vinden dens vekt og målte ut vannets mengde,
Då han fastsette vekt for vinden og målte ut vatnet,
da han satte en lov for regnet og en vei for tordenens lyn,
då han sette ei lov for regnet og ein veg for toreljomet,
da så han den og kunngjorde den, han grunnfestet den og utforsket den.
då såg han visdomen og kunngjorde henne, han grunnfeste henne og granska henne ut.
Og han sa til mennesket: «Se, frykt for Herren – det er visdom, og å vende seg bort fra det onde – det er forstand.»
Og han sa til mennesket: «Sjå, å frykta Herren, det er visdom, og å vika frå det vonde er forstand.»
←→