FLOGVIT
.bible

JobKapittel 31

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Eg har gjort ei pakt med auga mine; korleis skulle eg då sjå med lyst på ei jomfru?
בְּ֭רִית כָּרַ֣תִּי לְעֵינָ֑י וּמָ֥ה אֶ֝תְבּוֹנֵ֗ן עַל־בְּתוּלָֽה׃ ‬
Kva del ville eg då få frå Gud der oppe, kva arv frå Den Allmektige i det høge?
וּמֶ֤ה ׀ חֵ֣לֶק אֱל֣וֹהַּ מִמָּ֑עַל וְֽנַחֲלַ֥ת שַׁ֝דַּ֗י מִמְּרֹמִֽים׃ ‬
Er det ikkje ulukke for den urettferdige, og undergang for dei som gjer urett?
הֲלֹא־אֵ֥יד לְעַוָּ֑ל וְ֝נֵ֗כֶר לְפֹ֣עֲלֵי אָֽוֶן׃ ‬
Ser ikkje han mine vegar, og tel alle mine steg?
הֲלֹא־ה֭וּא יִרְאֶ֣ה דְרָכָ֑י וְֽכָל־צְעָדַ֥י יִסְפּֽוֹר׃ ‬
Om eg har vandra med løgn, og foten min har hasta mot svik,
אִם־הָלַ֥כְתִּי עִם־שָׁ֑וְא וַתַּ֖חַשׁ עַל־מִרְמָ֣ה רַגְלִֽי׃ ‬
lat han vega meg på rettferdig vekt, så Gud kan sjå min uskuld!
יִשְׁקְלֵ֥נִי בְמֹאזְנֵי־צֶ֑דֶק וְיֵדַ֥ע אֱ֝ל֗וֹהַּ תֻּמָּתִֽי׃ ‬
Om stega mine har bøygd av frå vegen, og hjartet mitt har følgt etter auga mine, og det har hanga noko ureint ved hendene mine,
אִ֥ם תִּטֶּ֣ה אַשֻּׁרִי֮ מִנִּ֢י הַ֫דָּ֥רֶךְ וְאַחַ֣ר עֵ֭ינַי הָלַ֣ךְ לִבִּ֑י וּ֝בְכַפַּ֗י דָּ֣בַק מֻאֽוּם׃ פ ‬
då lat meg så og ein annan eta, og lat avkoma mi rykkjast opp med rot!
אֶ֭זְרְעָה וְאַחֵ֣ר יֹאכֵ֑ל וְֽצֶאֱצָאַ֥י יְשֹׁרָֽשׁוּ׃ ‬
Om hjartet mitt har late seg lokka av ei kvinne, og eg har lura ved døra til grannen min,
אִם־נִפְתָּ֣ה לִ֭בִּי עַל־אִשָּׁ֑ה וְעַל־פֶּ֖תַח רֵעִ֣י אָרָֽבְתִּי׃ ‬
då lat kona mi mala for ein annan, og lat andre menn bøya seg over henne!
תִּטְחַ֣ן לְאַחֵ֣ר אִשְׁתִּ֑י וְ֝עָלֶ֗יהָ יִכְרְע֥וּן אֲחֵרִֽין׃ ‬
For det ville vera skammeleg synd, ei misgjerning for dommarane.
כִּי־*הוא **הִ֥יא זִמָּ֑ה *והיא **וְ֝ה֗וּא עָוֺ֥ן פְּלִילִֽים׃ ‬
For det er ein eld som fortærer til avgrunnen, og som ville øydeleggja heile mi avling med rot.
כִּ֤י אֵ֣שׁ הִ֭יא עַד־אֲבַדּ֣וֹן תֹּאכֵ֑ל וּֽבְכָל־תְּב֖וּאָתִ֣י תְשָׁרֵֽשׁ׃ ‬
Om eg har avvist retten til tenaren min eller tenestekona mi når dei hadde sak mot meg,
אִם־אֶמְאַ֗ס מִשְׁפַּ֣ט עַ֭בְדִּי וַאֲמָתִ֑י בְּ֝רִבָ֗ם עִמָּדִֽי׃ ‬
kva skulle eg då gjera når Gud reiser seg? Når han krev rekneskap, kva skulle eg svara han?
וּמָ֣ה אֶֽ֭עֱשֶׂה כִּֽי־יָק֣וּם אֵ֑ל וְכִֽי־יִ֝פְקֹ֗ד מָ֣ה אֲשִׁיבֶֽנּוּ׃ ‬
Har ikkje han som skapte meg i mors liv, også skapt dei? Var det ikkje den same som forma oss i morslivet?
הֲ‍ֽ֝לֹא־בַ֭בֶּטֶן עֹשֵׂ֣נִי עָשָׂ֑הוּ וַ֝יְכֻנֶ֗נּוּ בָּרֶ֥חֶם אֶחָֽד׃ ‬
Om eg har nekta dei fattige det dei ønskte, eller late auga til enkja slokna,
אִם־אֶ֭מְנַע מֵחֵ֣פֶץ דַּלִּ֑ים וְעֵינֵ֖י אַלְמָנָ֣ה אֲכַלֶּֽה׃ ‬
om eg har ete brødet mitt åleine, utan at den farlause fekk eta av det,
וְאֹכַ֣ל פִּתִּ֣י לְבַדִּ֑י וְלֹא־אָכַ֖ל יָת֣וֹם מִמֶּֽנָּה׃ ‬
nei, frå ungdomen av har eg fostra han som ein far, og frå mors liv har eg leia henne –
כִּ֣י מִ֭נְּעוּרַי גְּדֵלַ֣נִי כְאָ֑ב וּמִבֶּ֖טֶן אִמִּ֣י אַנְחֶֽנָּה׃ ‬
om eg har sett nokon gå til grunne utan klede, eller ein fattig utan noko å dekkja seg med,
אִם־אֶרְאֶ֣ה א֭וֹבֵד מִבְּלִ֣י לְב֑וּשׁ וְאֵ֥ין כְּ֝ס֗וּת לָאֶבְיֽוֹן׃ ‬
om ikkje lenda hans har velsigna meg, og han vart varma av ulla frå sauene mine,
אִם־לֹ֣א בֵרֲכ֣וּנִי *חלצו **חֲלָצָ֑יו וּמִגֵּ֥ז כְּ֝בָשַׂי יִתְחַמָּֽם׃ ‬
om eg har løfta handa mi mot den farlause fordi eg såg at eg hadde støtte i porten,
אִם־הֲנִיפ֣וֹתִי עַל־יָת֣וֹם יָדִ֑י כִּֽי־אֶרְאֶ֥ה בַ֝שַּׁ֗עַר עֶזְרָתִֽי׃ ‬
lat då skuldra mi falla frå nakken, og armen min brotna frå leddet!
כְּ֭תֵפִי מִשִּׁכְמָ֣ה תִפּ֑וֹל וְ֝אֶזְרֹעִ֗י מִקָּנָ֥ה תִשָּׁבֵֽר׃ ‬
For eg har frykta ulukke frå Gud, og mot hans majestet kunne eg ikkje stå.
כִּ֤י פַ֣חַד אֵ֭לַי אֵ֣יד אֵ֑ל וּ֝מִשְּׂאֵת֗וֹ לֹ֣א אוּכָֽל׃ ‬
Om eg har sett mi lit til gullet og sagt til det fine gullet: 'Du er mi tryggleik,'
אִם־שַׂ֣מְתִּי זָהָ֣ב כִּסְלִ֑י וְ֝לַכֶּ֗תֶם אָמַ֥רְתִּי מִבְטַחִֽי׃ ‬
om eg har gledd meg over at rikdomen min var stor, og over alt det handa mi hadde vunne,
אִם־אֶ֭שְׂמַח כִּי־רַ֣ב חֵילִ֑י וְכִֽי־כַ֝בִּ֗יר מָצְאָ֥ה יָדִֽי׃ ‬
om eg har sett på sola då ho lyste, eller på månen som gjekk fram i sin prakt,
אִם־אֶרְאֶ֣ה א֖וֹר כִּ֣י יָהֵ֑ל וְ֝יָרֵ֗חַ יָקָ֥ר הֹלֵֽךְ׃ ‬
og hjartet mitt lét seg lokka i løynd, så handa mi sende dei eit kyss frå munnen min,
וַיִּ֣פְתְּ בַּסֵּ֣תֶר לִבִּ֑י וַתִּשַּׁ֖ק יָדִ֣י לְפִֽי׃ ‬
då ville også det vera ei misgjerning for dommarane, for då hadde eg fornekta Gud der oppe.
גַּם־ה֭וּא עָוֺ֣ן פְּלִילִ֑י כִּֽי־כִחַ֖שְׁתִּי לָאֵ֣ל מִמָּֽעַל׃ ‬
Om eg har gledt meg over ulukka til fienden min, og jubla då vondt ramma han,
אִם־אֶ֭שְׂמַח בְּפִ֣יד מְשַׂנְאִ֑י וְ֝הִתְעֹרַ֗רְתִּי כִּֽי־מְצָ֥אוֹ רָֽע׃ ‬
nei, eg har ikkje late munnen min synda ved å ønskja død over han med ei forbanning,
וְלֹא־נָתַ֣תִּי לַחֲטֹ֣א חִכִּ֑י לִשְׁאֹ֖ל בְּאָלָ֣ה נַפְשֽׁוֹ׃ ‬
om ikkje folka i teltet mitt har sagt: 'Kven kan visa oss nokon som ikkje har vorte mett av kjøtet hans?'
אִם־לֹ֣א אָ֭מְרוּ מְתֵ֣י אָהֳלִ֑י מִֽי־יִתֵּ֥ן מִ֝בְּשָׂר֗וֹ לֹ֣א נִשְׂבָּֽע׃ ‬
Den framande trong ikkje overnatta ute, eg opna døra mi for den vegfarande.
בַּ֭חוּץ לֹא־יָלִ֣ין גֵּ֑ר דְּ֝לָתַ֗י לָאֹ֥רַח אֶפְתָּֽח׃ ‬
Om eg har løynt brotsverka mine slik Adam gjorde, og gøymt synda mi i barmen,
אִם־כִּסִּ֣יתִי כְאָדָ֣ם פְּשָׁעָ֑י לִטְמ֖וֹן בְּחֻבִּ֣י עֲוֺֽנִי׃ ‬
fordi eg frykta den store mengda, og var redd for slektene sin forakt, så eg tagde og ikkje gjekk ut gjennom døra –
כִּ֤י אֶֽעֱר֨וֹץ ׀ הָ֘מ֤וֹן רַבָּ֗ה וּבוּז־מִשְׁפָּח֥וֹת יְחִתֵּ֑נִי וָ֝אֶדֹּ֗ם לֹא־אֵ֥צֵא פָֽתַח׃ ‬
Å, om eg hadde nokon som ville høyra på meg! Sjå, her er mi underskrift – lat Den Allmektige svara meg! Lat motparten min skriva eit skrift!
מִ֤י יִתֶּן־לִ֨י ׀ שֹׁ֘מֵ֤עַֽ לִ֗י הֶן־תָּ֭וִי שַׁדַּ֣י יַעֲנֵ֑נִי וְסֵ֥פֶר כָּ֝תַ֗ב אִ֣ישׁ רִיבִֽי׃ ‬
Sanneleg, eg ville bera det på skuldra mi, eg ville binda det om meg som ein krans.
אִם־לֹ֣א עַל־שִׁ֭כְמִי אֶשָּׂאֶ֑נּוּ אֶֽעֶנְדֶ֖נּוּ עֲטָר֣וֹת לִֽי׃ ‬
Eg ville leggja fram for han talet på stega mine, som ein fyrste ville eg stiga fram for han.
מִסְפַּ֣ר צְ֭עָדַי אַגִּידֶ֑נּוּ כְּמוֹ־נָ֝גִ֗יד אֲקָרֲבֶֽנּוּ׃ ‬
Om jorda mi ropar mot meg, og fòrene hennar græt saman,
אִם־עָ֭לַי אַדְמָתִ֣י תִזְעָ֑ק וְ֝יַ֗חַד תְּלָמֶ֥יהָ יִבְכָּיֽוּן׃ ‬
om eg har ete grøda hennar utan betaling, og teke livet av dei som eigde henne,
אִם־כֹּ֭חָהּ אָכַ֣לְתִּי בְלִי־כָ֑סֶף וְנֶ֖פֶשׁ בְּעָלֶ֣יהָ הִפָּֽחְתִּי׃ ‬
lat då torn veksa i staden for kveite, og ugras i staden for bygg! Her endar orda frå Job.
תַּ֤חַת חִטָּ֨ה ׀ יֵ֥צֵא ח֗וֹחַ וְתַֽחַת־שְׂעֹרָ֥ה בָאְשָׁ֑ה תַּ֝֗מּוּ דִּבְרֵ֥י אִיּֽוֹב׃ פ ‬
←→