FLOGVIT
.bible

JobKapittel 31

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Eg har gjort ei pakt med auga mine; korleis skulle eg då sjå med lyst på ei jomfru?
Jeg har gjort en pakt med mine øyne; hvordan skulle jeg da kunne se med begjær på en jomfru?
Kva del ville eg då få frå Gud der oppe, kva arv frå Den Allmektige i det høge?
For hva er Guds del fra det høye, hvilken arv fra Den Allmektige i himmelen?
Er det ikkje ulukke for den urettferdige, og undergang for dei som gjer urett?
Er det ikke ulykke for den urettferdige, og undergang for dem som gjør ondt?
Ser ikkje han mine vegar, og tel alle mine steg?
Ser han ikke mine veier og teller alle mine skritt?
Om eg har vandra med løgn, og foten min har hasta mot svik,
Hvis jeg har vandret med falskhet, og min fot har hastet mot svik –
lat han vega meg på rettferdig vekt, så Gud kan sjå min uskuld!
la ham veie meg på rettferdighetens vekt, så Gud kan kjenne min uskyld!
Om stega mine har bøygd av frå vegen, og hjartet mitt har følgt etter auga mine, og det har hanga noko ureint ved hendene mine,
Hvis mine skritt har veket av fra veien, og mitt hjerte har fulgt mine øyne, og noen flekk har klebet ved mine hender –
då lat meg så og ein annan eta, og lat avkoma mi rykkjast opp med rot!
da la meg så og en annen spise, og la mine avlinger bli rykket opp med rot!
Om hjartet mitt har late seg lokka av ei kvinne, og eg har lura ved døra til grannen min,
Hvis mitt hjerte har latt seg forføre av en kvinne, og jeg har luret ved min nestes dør –
då lat kona mi mala for ein annan, og lat andre menn bøya seg over henne!
da la min kone male korn for en annen, og la andre menn ligge med henne!
For det ville vera skammeleg synd, ei misgjerning for dommarane.
For dette er en skammelig gjerning, en synd som fortjener dom.
For det er ein eld som fortærer til avgrunnen, og som ville øydeleggja heile mi avling med rot.
For det er en ild som fortærer helt til dødsriket, og som ville rykke opp all min avling med rot.
Om eg har avvist retten til tenaren min eller tenestekona mi når dei hadde sak mot meg,
Hvis jeg har avvist min tjeners eller tjenestekvinnes rett når de hadde en sak mot meg –
kva skulle eg då gjera når Gud reiser seg? Når han krev rekneskap, kva skulle eg svara han?
hva skulle jeg da gjøre når Gud reiser seg? Når han krever regnskap, hva skulle jeg svare ham?
Har ikkje han som skapte meg i mors liv, også skapt dei? Var det ikkje den same som forma oss i morslivet?
Har ikke han som skapte meg i mors liv, også skapt ham? Og formet oss i det samme morsliv?
Om eg har nekta dei fattige det dei ønskte, eller late auga til enkja slokna,
Hvis jeg har nektet de fattige det de ønsket, eller latt enkens øyne tæres bort av gråt,
om eg har ete brødet mitt åleine, utan at den farlause fekk eta av det,
hvis jeg har spist mitt brød alene uten å dele med den farløse –
nei, frå ungdomen av har eg fostra han som ein far, og frå mors liv har eg leia henne –
Nei, fra min ungdom vokste han opp hos meg som hos en far, og fra mors liv har jeg veiledet enken.
om eg har sett nokon gå til grunne utan klede, eller ein fattig utan noko å dekkja seg med,
Hvis jeg har sett noen gå til grunne fordi han manglet klær, eller en fattig uten noe å dekke seg med,
om ikkje lenda hans har velsigna meg, og han vart varma av ulla frå sauene mine,
hvis ikke hans lender har velsignet meg, da han varmet seg med ull fra mine lam,
om eg har løfta handa mi mot den farlause fordi eg såg at eg hadde støtte i porten,
hvis jeg har løftet min hånd mot den farløse fordi jeg så at jeg hadde støtte i porten –
lat då skuldra mi falla frå nakken, og armen min brotna frå leddet!
da la min skulder falle fra skulderleddet, og min arm brytes fra sitt rør!
For eg har frykta ulukke frå Gud, og mot hans majestet kunne eg ikkje stå.
For Guds straff var en skrekk for meg, og for hans majestet kunne jeg ikke bestå.
Om eg har sett mi lit til gullet og sagt til det fine gullet: 'Du er mi tryggleik,'
Hvis jeg har satt min lit til gull, eller sagt til det fine gullet: 'Du er min trygghet!'
om eg har gledd meg over at rikdomen min var stor, og over alt det handa mi hadde vunne,
Hvis jeg har gledet meg over at min rikdom var stor, og at min hånd hadde samlet mye,
om eg har sett på sola då ho lyste, eller på månen som gjekk fram i sin prakt,
hvis jeg har sett på solen når den lyste, eller månen når den vandret i sin prakt,
og hjartet mitt lét seg lokka i løynd, så handa mi sende dei eit kyss frå munnen min,
og mitt hjerte i hemmelighet lot seg forføre, så min hånd sendte dem et kyss fra min munn –
då ville også det vera ei misgjerning for dommarane, for då hadde eg fornekta Gud der oppe.
også dette ville være en synd som fortjener dom, for da hadde jeg fornektet Gud i det høye.
Om eg har gledt meg over ulukka til fienden min, og jubla då vondt ramma han,
Hvis jeg har gledet meg over min fiendes ulykke, og frydet meg når ulykken rammet ham –
nei, eg har ikkje late munnen min synda ved å ønskja død over han med ei forbanning,
Nei, jeg har ikke latt min gane synde ved å ønske hans sjel forbannelse.
om ikkje folka i teltet mitt har sagt: 'Kven kan visa oss nokon som ikkje har vorte mett av kjøtet hans?'
Har ikke mennene i mitt telt sagt: 'Hvem kan finne noen som ikke er blitt mett av hans mat?'
Den framande trong ikkje overnatta ute, eg opna døra mi for den vegfarande.
Den fremmede måtte ikke overnatte ute; jeg åpnet mine dører for den veifarende.
Om eg har løynt brotsverka mine slik Adam gjorde, og gøymt synda mi i barmen,
Hvis jeg har skjult mine synder som mennesker gjør, og gjemt min skyld i mitt indre,
fordi eg frykta den store mengda, og var redd for slektene sin forakt, så eg tagde og ikkje gjekk ut gjennom døra –
fordi jeg fryktet den store mengden og slektenes forakt skremte meg, så jeg tidde og ikke gikk ut av døren –
Å, om eg hadde nokon som ville høyra på meg! Sjå, her er mi underskrift – lat Den Allmektige svara meg! Lat motparten min skriva eit skrift!
Å, om jeg bare hadde en som ville høre på meg! Her er mitt merke – la Den Allmektige svare meg! Og den anklagen min motstander har skrevet –
Sanneleg, eg ville bera det på skuldra mi, eg ville binda det om meg som ein krans.
sannelig, jeg ville bære den på min skulder, jeg ville binde den på meg som en krone!
Eg ville leggja fram for han talet på stega mine, som ein fyrste ville eg stiga fram for han.
Jeg ville fortelle ham hvert av mine skritt; som en fyrste ville jeg tre frem for ham.
Om jorda mi ropar mot meg, og fòrene hennar græt saman,
Hvis min jord har ropt mot meg, og dens furer har grått sammen,
om eg har ete grøda hennar utan betaling, og teke livet av dei som eigde henne,
hvis jeg har spist dens avling uten betaling og tatt livet av dens eiere –
lat då torn veksa i staden for kveite, og ugras i staden for bygg! Her endar orda frå Job.
da la torner vokse i stedet for hvete, og ugress i stedet for bygg! Her ender Jobs ord.
←→