FLOGVIT
.bible

KlagesangeneKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Eg er mannen som har sett liding under hans vreidestav.
Han dreiv meg bort og lét meg gå i mørker, ikkje i lys.
Mot meg vender han handa om att og om att, heile dagen.
Han har tært bort kjøtet og huda mi, han har knust beina mine.
Han har bygd opp mot meg og omringa meg med gift og møde.
Han lét meg bu i mørker som dei som døydde for lenge sidan.
Han har mura meg inne så eg ikkje kjem ut, han har tyngd meg med koparlenker.
Sjølv om eg ropar og skrik om hjelp, stengjer han ute bøna mi.
Han har sperra vegane mine med hoggen stein, han har gjort stigane mine krokete.
Han er som ein bjørn på lur for meg, som ei løve i skjul.
Han leidde meg bort frå vegen og reiv meg i stykke, han gjorde meg til inkjes.
Han spente bogen og sette meg opp som mål for pila.
Han skaut pilene frå koggeret sitt inn i nyrene mine.
Eg vart til latter for heile folket mitt, spottevisa deira heile dagen.
Han metta meg med bitre urter og gav meg malurt å drikka.
Han knuste tennene mine mot grus, han pressa meg ned i oska.
Mi sjel vart støytt bort frå freden, eg gløymde kva lukke var.
Eg sa: «Mi kraft er borte, og mitt håp frå Herren.»
Kom i hug mi naud og mi elende, malurten og gifta!
Mi sjel hugsar det vel og bøyer seg djupt i meg.
Men dette vil eg leggja meg på hjartet, difor vil eg vona:
Herrens miskunn tek aldri slutt, hans nåde tek ikkje ende.
Ho er ny kvar morgon, stor er din truskap.
«Herren er min del,» seier mi sjel, «difor set eg mi von til han.»
Herren er god mot dei som ventar på han, mot den som søkjer han.
Det er godt å venta i stille von på frelse frå Herren.
Det er godt for ein mann å bera åket i sin ungdom.
Lat han sitja einsam og teia når Herren legg det på han.
Lat han leggja munnen sin i støvet, kanskje finst det von.
Lat han venda kinnet til den som slår, lat han mettast med vanære.
For Herren støyter ikkje bort for alltid.
Sjølv om han valdar sorg, viser han miskunn etter sin store nåde.
For det er ikkje av hjartet han plagar eller valdar sorg for menneskeborn.
Å trø ned under føtene alle fangar på jorda,
å bøya retten for ein mann framfor Den Høgste sitt andlet,
å gjera urett mot eit menneske i rettssaka hans – ser ikkje Herren det?
Kven tala så det skjedde, utan at Herren baud det?
Kjem ikkje både vondt og godt frå Den Høgste sin munn?
Kvifor klagar eit menneske som lever? Lat ein mann klaga over sine eigne synder!
Lat oss granska våre vegar og ransaka dei, og lat oss venda om til Herren!
Lat oss lyfte hjarta og hendene mot Gud i himmelen!
Vi har synda og vore trassige, og du har ikkje tilgjeve.
Du hylte deg i vreide og forfølgde oss, du drap utan miskunn.
Du hylte deg i ei sky så inga bøn kunne nå fram.
Du gjorde oss til avskum og avfall midt blant folka.
Alle fiendane våre sperrar opp munnen mot oss.
Redsle og fallgruve har kome over oss, øydelegging og undergang.
Auga mitt renn med bekker av tårer over undergangen til dottera av folket mitt.
Auga mitt renn utan stans, utan kvile,
til Herren ser ned og skuar frå himmelen.
Auga mitt valdar mi sjel smerte på grunn av alle døtrene i byen min.
Fiendane mine jakta på meg som ein fugl, utan grunn.
Dei ville gjera ende på livet mitt i grava og kasta stein på meg.
Vatnet steig over hovudet mitt, eg sa: «Eg er fortapt!»
Eg ropa på ditt namn, Herre, frå den djupaste grava.
Du høyrde røysta mi. Lat ikkje øyret ditt vera lukka for mi lette, mitt rop om hjelp!
Du kom nær den dagen eg ropa på deg, du sa: «Ottast ikkje!»
Du førte mi sak, Herre, du løyste ut livet mitt.
Herre, du har sett uretten mot meg. Døm mi sak!
Du har sett all deira hemn, alle deira planar mot meg.
Du har høyrt spotten deira, Herre, alle deira planar mot meg,
leppene til motstandarane mine og det dei tenkjer ut mot meg heile dagen.
Sjå på dei når dei sit og når dei står opp – eg er spottevisa deira.
Gjev dei attende det dei fortener, Herre, etter det hendene deira har gjort!
Gjev dei eit forherda hjarte, lat di forbanning koma over dei!
Forfølg dei i vreide og utrud dei under Herrens himmel!
←→