FLOGVIT
.bible

KlagesangeneKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Jeg er mannen som har sett lidelse under hans vredes ris.
Eg er mannen som har sett liding under hans vreidestav.
Han drev meg av sted og lot meg vandre i mørke, ikke i lys.
Han dreiv meg bort og lét meg gå i mørker, ikkje i lys.
Ja, mot meg vender han sin hånd, gang på gang, hele dagen.
Mot meg vender han handa om att og om att, heile dagen.
Han har tæret bort mitt kjøtt og min hud, han har knust mine ben.
Han har tært bort kjøtet og huda mi, han har knust beina mine.
Han har bygd opp mot meg og omringet meg med bitterhet og møye.
Han har bygd opp mot meg og omringa meg med gift og møde.
I mørke har han latt meg bo, som de som døde for lenge siden.
Han lét meg bu i mørker som dei som døydde for lenge sidan.
Han har murt meg inne så jeg ikke kan slippe ut, han har tynget mine lenker.
Han har mura meg inne så eg ikkje kjem ut, han har tyngd meg med koparlenker.
Selv når jeg roper og skriker om hjelp, stenger han for min bønn.
Sjølv om eg ropar og skrik om hjelp, stengjer han ute bøna mi.
Han har sperret mine veier med huggen stein, han har gjort mine stier krokete.
Han har sperra vegane mine med hoggen stein, han har gjort stigane mine krokete.
Han er som en bjørn på lur for meg, som en løve i skjul.
Han er som ein bjørn på lur for meg, som ei løve i skjul.
Han ledet meg på avveier og rev meg i stykker, han gjorde meg til intet.
Han leidde meg bort frå vegen og reiv meg i stykke, han gjorde meg til inkjes.
Han spente sin bue og stilte meg opp som mål for pilen.
Han spente bogen og sette meg opp som mål for pila.
Han lot pilene fra sitt kogger trenge inn i mine nyrer.
Han skaut pilene frå koggeret sitt inn i nyrene mine.
Jeg ble til latter for hele mitt folk, til deres spottesang hele dagen.
Eg vart til latter for heile folket mitt, spottevisa deira heile dagen.
Han mettet meg med bitterhet, han ga meg malurt å drikke.
Han metta meg med bitre urter og gav meg malurt å drikka.
Han lot meg knuse tennene mot grus, han trykket meg ned i støvet.
Han knuste tennene mine mot grus, han pressa meg ned i oska.
Min sjel er støtt bort fra freden, jeg har glemt hva lykke er.
Mi sjel vart støytt bort frå freden, eg gløymde kva lukke var.
Da sa jeg: Tapt er min styrke og mitt håp fra Herren.
Eg sa: «Mi kraft er borte, og mitt håp frå Herren.»
Husk min nød og hjemløshet, malurten og giften.
Kom i hug mi naud og mi elende, malurten og gifta!
Min sjel husker det stadig og er nedbøyd i meg.
Mi sjel hugsar det vel og bøyer seg djupt i meg.
Men dette tar jeg meg til hjerte, derfor vil jeg håpe:
Men dette vil eg leggja meg på hjartet, difor vil eg vona:
Herrens nåde tar aldri slutt, hans barmhjertighet opphører ikke.
Herrens miskunn tek aldri slutt, hans nåde tek ikkje ende.
Den er ny hver morgen, stor er din trofasthet.
Ho er ny kvar morgon, stor er din truskap.
Herren er min del, sier min sjel, derfor setter jeg mitt håp til ham.
«Herren er min del,» seier mi sjel, «difor set eg mi von til han.»
Herren er god mot dem som venter på ham, mot den sjel som søker ham.
Herren er god mot dei som ventar på han, mot den som søkjer han.
Det er godt å vente i stillhet på frelse fra Herren.
Det er godt å venta i stille von på frelse frå Herren.
Det er godt for en mann å bære åket i sin ungdom.
Det er godt for ein mann å bera åket i sin ungdom.
La ham sitte alene og tie, når Herren legger det på ham.
Lat han sitja einsam og teia når Herren legg det på han.
La ham legge sin munn i støvet, kanskje er det håp.
Lat han leggja munnen sin i støvet, kanskje finst det von.
La ham vende kinnet til den som slår ham, la ham mettes med hån.
Lat han venda kinnet til den som slår, lat han mettast med vanære.
For Herren forkaster ikke for evig.
For Herren støyter ikkje bort for alltid.
Selv om han har voldt smerte, forbarmer han seg etter sin store nåde.
Sjølv om han valdar sorg, viser han miskunn etter sin store nåde.
For det er ikke av hjertet han plager og ydmyker menneskers barn.
For det er ikkje av hjartet han plagar eller valdar sorg for menneskeborn.
Å knuse alle jordens fanger under hans føtter,
Å trø ned under føtene alle fangar på jorda,
å bøye en manns rett for Den høyestes ansikt,
å bøya retten for ein mann framfor Den Høgste sitt andlet,
å gjøre urett mot et menneske i hans sak – ser ikke Herren det?
å gjera urett mot eit menneske i rettssaka hans – ser ikkje Herren det?
Hvem kan tale så det skjer, uten at Herren har befalt det?
Kven tala så det skjedde, utan at Herren baud det?
Kommer ikke både det onde og det gode fra Den høyestes munn?
Kjem ikkje både vondt og godt frå Den Høgste sin munn?
Hvorfor skulle et menneske klage, en mann, over straffen for sine synder?
Kvifor klagar eit menneske som lever? Lat ein mann klaga over sine eigne synder!
La oss granske våre veier og ransake dem, la oss vende om til Herren.
Lat oss granska våre vegar og ransaka dei, og lat oss venda om til Herren!
La oss løfte våre hjerter og hender til Gud i himmelen.
Lat oss lyfte hjarta og hendene mot Gud i himmelen!
Vi har syndet og vært opprørske, og du har ikke tilgitt.
Vi har synda og vore trassige, og du har ikkje tilgjeve.
Du hyllet deg i vrede og forfulgte oss, du drepte uten skånsel.
Du hylte deg i vreide og forfølgde oss, du drap utan miskunn.
Du hyllet deg i en sky, så ingen bønn slapp igjennom.
Du hylte deg i ei sky så inga bøn kunne nå fram.
Til avskum og avfall har du gjort oss blant folkene.
Du gjorde oss til avskum og avfall midt blant folka.
Alle våre fiender sperrer opp munnen mot oss.
Alle fiendane våre sperrar opp munnen mot oss.
Redsel og fallgruve er blitt vår lodd, ødeleggelse og undergang.
Redsle og fallgruve har kome over oss, øydelegging og undergang.
Mitt øye renner med strømmer av vann over mitt folks datters undergang.
Auga mitt renn med bekker av tårer over undergangen til dottera av folket mitt.
Mitt øye flyter over og stanser ikke, det finnes ingen lindring,
Auga mitt renn utan stans, utan kvile,
før Herren ser ned og skuer fra himmelen.
til Herren ser ned og skuar frå himmelen.
Mitt øye volder min sjel smerte for alle min bys døtre.
Auga mitt valdar mi sjel smerte på grunn av alle døtrene i byen min.
Mine fiender jaktet på meg som en fugl, uten grunn.
Fiendane mine jakta på meg som ein fugl, utan grunn.
De ville gjøre ende på mitt liv i brønnen og kastet stein på meg.
Dei ville gjera ende på livet mitt i grava og kasta stein på meg.
Vannet fløt over mitt hode, jeg sa: Jeg er utslettet!
Vatnet steig over hovudet mitt, eg sa: «Eg er fortapt!»
Jeg påkalte ditt navn, Herre, fra brønnens dyp.
Eg ropa på ditt namn, Herre, frå den djupaste grava.
Du hørte min røst. Lukk ikke øret for mitt sukk, for mitt rop!
Du høyrde røysta mi. Lat ikkje øyret ditt vera lukka for mi lette, mitt rop om hjelp!
Du kom nær den dagen jeg kalte på deg, du sa: Frykt ikke!
Du kom nær den dagen eg ropa på deg, du sa: «Ottast ikkje!»
Du førte min sak, Herre, du løste ut mitt liv.
Du førte mi sak, Herre, du løyste ut livet mitt.
Du har sett uretten mot meg, Herre. Døm i min sak!
Herre, du har sett uretten mot meg. Døm mi sak!
Du har sett all deres hevngjerrighet, alle deres planer mot meg.
Du har sett all deira hemn, alle deira planar mot meg.
Du har hørt deres hån, Herre, alle deres planer mot meg,
Du har høyrt spotten deira, Herre, alle deira planar mot meg,
leppene til dem som reiser seg mot meg, og det de hvisker mot meg hele dagen.
leppene til motstandarane mine og det dei tenkjer ut mot meg heile dagen.
Se på dem når de sitter og når de står opp – jeg er deres spottevise.
Sjå på dei når dei sit og når dei står opp – eg er spottevisa deira.
Gjengjeld dem, Herre, etter deres henders gjerninger.
Gjev dei attende det dei fortener, Herre, etter det hendene deira har gjort!
Gi dem et forherdet hjerte, la din forbannelse ramme dem.
Gjev dei eit forherda hjarte, lat di forbanning koma over dei!
Forfølg dem i vrede og utrydd dem under Herrens himmel.
Forfølg dei i vreide og utrud dei under Herrens himmel!
←→