Profetane
Herrens løfte om gjenopprettelse av Jerusalem
Herren lover å vende tilbake til Sion og gjøre Jerusalem til Sannhetens by, der gamle sitter trygt på torgene og barn leker fritt. Han skal frelse sitt folk fra øst og vest, gi fredens såtid med grøde i overflod, og forvandle Juda og Israel fra forbannelse til velsignelse blant folkeslagene. Folket pålegges å tale sannhet, dømme rettferdig og avstå fra ondskap. Sakarja 8:1-17
Sakarja 8,1-17
1Ordet frå Herren over hærskarane kom og lydde så:
וַיְהִ֛י דְּבַר־יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת לֵאמֹֽר׃
2Så seier Herren over hærskarane: Eg brenn av stor iver for Sion, ja, med stor harme brenn eg for henne.
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת קִנֵּ֥אתִי לְצִיּ֖וֹן קִנְאָ֣ה גְדוֹלָ֑ה וְחֵמָ֥ה גְדוֹלָ֖ה קִנֵּ֥אתִי לָֽהּ׃
3Så seier Herren over hærskarane: Eg vender attende til Sion og vil bu midt i Jerusalem. Jerusalem skal kallast Sanningsbyen, og fjellet til Herren over hærskarane skal kallast Det heilage fjellet.
כֹּ֚ה אָמַ֣ר יְהוָ֔ה שַׁ֚בְתִּי אֶל־צִיּ֔וֹן וְשָׁכַנְתִּ֖י בְּת֣וֹךְ יְרֽוּשָׁלָ֑͏ִם וְנִקְרְאָ֤ה יְרוּשָׁלִַ֙ם֙ עִ֣יר־הָֽאֱמֶ֔ת וְהַר־יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת הַ֥ר הַקֹּֽדֶשׁ׃ ס
4Så seier Herren over hærskarane: Endå ein gong skal gamle menn og kvinner sitja på torgplassane i Jerusalem, kvar med staven sin i handa på grunn av høg alder.
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת עֹ֤ד יֵֽשְׁבוּ֙ זְקֵנִ֣ים וּזְקֵנ֔וֹת בִּרְחֹב֖וֹת יְרוּשָׁלָ֑͏ִם וְאִ֧ישׁ מִשְׁעַנְתּ֛וֹ בְּיָד֖וֹ מֵרֹ֥ב יָמִֽים׃
5Og torgplassane i byen skal vera fulle av gutar og jenter som leikar på gatene.
וּרְחֹב֤וֹת הָעִיר֙ יִמָּ֣לְא֔וּ יְלָדִ֖ים וִֽילָד֑וֹת מְשַׂחֲקִ֖ים בִּרְחֹֽבֹתֶֽיהָ׃ ס
6Så seier Herren over hærskarane: Om dette verkar umogeleg i auga til den resten som er att av dette folket i dei dagane, skulle det då vera umogeleg i mine auge? seier Herren over hærskarane.
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת כִּ֣י יִפָּלֵ֗א בְּעֵינֵי֙ שְׁאֵרִית֙ הָעָ֣ם הַזֶּ֔ה בַּיָּמִ֖ים הָהֵ֑ם גַּם־בְּעֵינַי֙ יִפָּלֵ֔א נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃ פ
7Så seier Herren over hærskarane: Sjå, eg frelser folket mitt frå landet i aust og frå landet der sola går ned.
כֹּ֤ה אָמַר֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת הִנְנִ֥י מוֹשִׁ֛יעַ אֶת־עַמִּ֖י מֵאֶ֣רֶץ מִזְרָ֑ח וּמֵאֶ֖רֶץ מְב֥וֹא הַשָּֽׁמֶשׁ׃
8Eg skal føra dei heim, og dei skal bu midt i Jerusalem. Dei skal vera mitt folk, og eg skal vera deira Gud i truskap og rettferd.
וְהֵבֵאתִ֣י אֹתָ֔ם וְשָׁכְנ֖וּ בְּת֣וֹךְ יְרוּשָׁלָ֑͏ִם וְהָיוּ־לִ֣י לְעָ֗ם וַֽאֲנִי֙ אֶהְיֶ֤ה לָהֶם֙ לֵֽאלֹהִ֔ים בֶּאֱמֶ֖ת וּבִצְדָקָֽה׃ ס
9Så seier Herren over hærskarane: Lat hendene dykkar vera sterke, de som i desse dagar høyrer desse orda frå munnen til profetane, dei som tala den dagen då grunnvollen til huset åt Herren over hærskarane vart lagd, så tempelet kunne byggjast opp att.
כֹּֽה־אָמַר֮ יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֒ תֶּחֱזַ֣קְנָה יְדֵיכֶ֔ם הַשֹּֽׁמְעִים֙ בַּיָּמִ֣ים הָאֵ֔לֶּה אֵ֖ת הַדְּבָרִ֣ים הָאֵ֑לֶּה מִפִּי֙ הַנְּבִיאִ֔ים אֲ֠שֶׁר בְּי֞וֹם יֻסַּ֨ד בֵּית־יְהוָ֧ה צְבָא֛וֹת הַהֵיכָ֖ל לְהִבָּנֽוֹת׃
10For før dei dagane var det inga løn for menneske og inga løn for dyr. Den som gjekk ut eller inn, hadde ikkje fred for fienden, for eg sette alle menneske opp mot kvarandre.
כִּ֗י לִפְנֵי֙ הַיָּמִ֣ים הָהֵ֔ם שְׂכַ֤ר הָֽאָדָם֙ לֹ֣א נִֽהְיָ֔ה וּשְׂכַ֥ר הַבְּהֵמָ֖ה אֵינֶ֑נָּה וְלַיּוֹצֵ֨א וְלַבָּ֤א אֵין־שָׁלוֹם֙ מִן־הַצָּ֔ר וַאֲשַׁלַּ֥ח אֶת־כָּל־הָאָדָ֖ם אִ֥ישׁ בְּרֵעֵֽהוּ׃
11Men no vil eg ikkje vera mot den resten som er att av dette folket slik som i dei tidlegare dagane, seier Herren over hærskarane.
וְעַתָּ֗ה לֹ֣א כַיָּמִ֤ים הָרִֽאשֹׁנִים֙ אֲנִ֔י לִשְׁאֵרִ֖ית הָעָ֣ם הַזֶּ֑ה נְאֻ֖ם יְהוָ֥ה צְבָאֽוֹת׃
12For det skal sålast i fred: Vintreet skal gje si frukt, jorda skal gje si avling, og himmelen skal gje si dogg. Eg skal la den resten som er att av dette folket, arva alt dette.
כִּֽי־זֶ֣רַע הַשָּׁל֗וֹם הַגֶּ֜פֶן תִּתֵּ֤ן פִּרְיָהּ֙ וְהָאָ֙רֶץ֙ תִּתֵּ֣ן אֶת־יְבוּלָ֔הּ וְהַשָּׁמַ֖יִם יִתְּנ֣וּ טַלָּ֑ם וְהִנְחַלְתִּ֗י אֶת־שְׁאֵרִ֛ית הָעָ֥ם הַזֶּ֖ה אֶת־כָּל־אֵֽלֶּה׃
13Og det skal skje: Liksom de har vore ei forbanning mellom folkeslaga, du Judas hus og du Israels hus, slik skal eg frelsa dykk, og de skal verta ei velsigning. Ver ikkje redde, lat hendene vera sterke!
וְהָיָ֡ה כַּאֲשֶׁר֩ הֱיִיתֶ֨ם קְלָלָ֜ה בַּגּוֹיִ֗ם בֵּ֤ית יְהוּדָה֙ וּבֵ֣ית יִשְׂרָאֵ֔ל כֵּ֚ן אוֹשִׁ֣יעַ אֶתְכֶ֔ם וִהְיִיתֶ֖ם בְּרָכָ֑ה אַל־תִּירָ֖אוּ תֶּחֱזַ֥קְנָה יְדֵיכֶֽם׃ ס
14For så seier Herren over hærskarane: Liksom eg sette meg føre å føra ulukke over dykk då fedrane dykkar gjorde meg vreid, seier Herren over hærskarane, og eg ikkje angra,
כִּ֣י כֹ֣ה אָמַר֮ יְהוָ֣ה צְבָאוֹת֒ כַּאֲשֶׁ֨ר זָמַמְ֜תִּי לְהָרַ֣ע לָכֶ֗ם בְּהַקְצִ֤יף אֲבֹֽתֵיכֶם֙ אֹתִ֔י אָמַ֖ר יְהוָ֣ה צְבָא֑וֹת וְלֹ֖א נִחָֽמְתִּי׃
15slik har eg no på ny sett meg føre i desse dagar å gjera vel mot Jerusalem og Judas hus. Ver ikkje redde!
כֵּ֣ן שַׁ֤בְתִּי זָמַ֙מְתִּי֙ בַּיָּמִ֣ים הָאֵ֔לֶּה לְהֵיטִ֥יב אֶת־יְרוּשָׁלַ֖͏ִם וְאֶת־בֵּ֣ית יְהוּדָ֑ה אַל־תִּירָֽאוּ׃
16Dette er det de skal gjera: Tal sanning til kvarandre! Døm med sanning og med dom som fremjar fred i portane dykkar!
אֵ֥לֶּה הַדְּבָרִ֖ים אֲשֶׁ֣ר תַּֽעֲשׂ֑וּ דַּבְּר֤וּ אֱמֶת֙ אִ֣ישׁ אֶת־רֵעֵ֔הוּ אֱמֶת֙ וּמִשְׁפַּ֣ט שָׁל֔וֹם שִׁפְט֖וּ בְּשַׁעֲרֵיכֶֽם׃
17Tenk ikkje ut vondt mot kvarandre i hjarta dykkar, og elsk ikkje falsk eid! For alt dette hatar eg, seier Herren.
וְאִ֣ישׁ ׀ אֶת־רָעַ֣ת רֵעֵ֗הוּ אַֽל־תַּחְשְׁבוּ֙ בִּלְבַבְכֶ֔ם וּשְׁבֻ֥עַת שֶׁ֖קֶר אַֽל־תֶּאֱהָ֑בוּ כִּ֧י אֶת־כָּל־אֵ֛לֶּה אֲשֶׁ֥ר שָׂנֵ֖אתִי נְאֻם־יְהוָֽה׃ ס