Kongetida
Hungersnøden og soningen med gibeonittene
En tre år lang hungersnød i Davids dager avslører at det hviler blodskyld på Sauls hus fordi Saul hadde brutt eden og drept gibeonittene. David utleverer sju av Sauls etterkommere – to sønner av Rispa og fem sønnesønner via Merab – som blir hengt opp i Gibea, mens Mefibosjet, Jonatans sønn, skånes for edens skyld. Rispa holder trofast vakt over likene fra innhøstingen til regnet kommer, og David sørger for å hente knoklene til Saul og Jonatan fra Jabesj i Gilead og begrave dem i familiegraven i Sela i Benjamins land. Etter dette lot Gud seg be for landet.
2. Samuel 21,1-14
1I Davids tid var det hungersnaud i tre år, år etter år. David søkte Herrens åsyn, og Herren sa: «Det er på grunn av Saul og blodhuset hans, fordi han drap gibeonittane.»
וַיְהִ֣י רָעָב֩ בִּימֵ֨י דָוִ֜ד שָׁלֹ֣שׁ שָׁנִ֗ים שָׁנָה֙ אַחֲרֵ֣י שָׁנָ֔ה וַיְבַקֵּ֥שׁ דָּוִ֖ד אֶת־פְּנֵ֣י יְהוָ֑ה ס וַיֹּ֣אמֶר יְהוָ֗ה אֶל־שָׁאוּל֙ וְאֶל־בֵּ֣ית הַדָּמִ֔ים עַֽל־אֲשֶׁר־הֵמִ֖ית אֶת־הַגִּבְעֹנִֽים׃
2Kongen kalla til seg gibeonittane og tala med dei. Gibeonittane var ikkje av Israels born, men av det som var att av amorittane. Israels born hadde svore ein eid til dei, men Saul hadde prøvd å slå dei i hel i sin nidkjærleik for Israels og Judas born.
וַיִּקְרָ֥א הַמֶּ֛לֶךְ לַגִּבְעֹנִ֖ים וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵיהֶ֑ם וְהַגִּבְעֹנִ֞ים לֹ֣א מִבְּנֵ֧י יִשְׂרָאֵ֣ל הֵ֗מָּה כִּ֚י אִם־מִיֶּ֣תֶר הָאֱמֹרִ֔י וּבְנֵ֤י יִשְׂרָאֵל֙ נִשְׁבְּע֣וּ לָהֶ֔ם וַיְבַקֵּ֤שׁ שָׁאוּל֙ לְהַכֹּתָ֔ם בְּקַנֹּאת֥וֹ לִבְנֵֽי־יִשְׂרָאֵ֖ל וִיהוּדָֽה׃
3David sa til gibeonittane: «Kva skal eg gjera for dykk? Korleis kan eg gjera soning, så de kan velsigna Herrens arv?»
וַיֹּ֤אמֶר דָּוִד֙ אֶל־הַגִּבְעֹנִ֔ים מָ֥ה אֶעֱשֶׂ֖ה לָכֶ֑ם וּבַמָּ֣ה אֲכַפֵּ֔ר וּבָרְכ֖וּ אֶת־נַחֲלַ֥ת יְהוָֽה׃
4Gibeonittane svara han: «Det er ikkje sølv eller gull vi krev av Saul og huset hans, og vi har ikkje rett til å drepa nokon i Israel.» Han spurde: «Kva seier de då at eg skal gjera for dykk?»
וַיֹּ֧אמְרוּ ל֣וֹ הַגִּבְעֹנִ֗ים אֵֽין־*לי **לָ֜נוּ כֶּ֤סֶף וְזָהָב֙ עִם־שָׁא֣וּל וְעִם־בֵּית֔וֹ וְאֵֽין־לָ֥נוּ אִ֖ישׁ לְהָמִ֣ית בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַיֹּ֛אמֶר מָֽה־אַתֶּ֥ם אֹמְרִ֖ים אֶעֱשֶׂ֥ה לָכֶֽם׃
5Dei sa til kongen: «Den mannen som ville gjera ende på oss, og som hadde planar om å utrydda oss så vi ikkje skulle finnast nokon stad i Israels land –
וַיֹּֽאמְרוּ֙ אֶל־הַמֶּ֔לֶךְ הָאִישׁ֙ אֲשֶׁ֣ר כִּלָּ֔נוּ וַאֲשֶׁ֖ר דִּמָּה־לָ֑נוּ נִשְׁמַ֕דְנוּ מֵֽהִתְיַצֵּ֖ב בְּכָל־גְּבֻ֥ל יִשְׂרָאֵֽל׃
6lat sju menn av sønene hans bli utleverte til oss, så vi kan henga dei opp for Herren i Gibea, byen til Saul, Herrens utvalde.» Kongen sa: «Eg skal gje dei til dykk.»
*ינתן־**יֻתַּן־לָ֜נוּ שִׁבְעָ֤ה אֲנָשִׁים֙ מִבָּנָ֔יו וְהוֹקֽ͏ַעֲנוּם֙ לַֽיהוָ֔ה בְּגִבְעַ֥ת שָׁא֖וּל בְּחִ֣יר יְהוָ֑ה ס וַיֹּ֥אמֶר הַמֶּ֖לֶךְ אֲנִ֥י אֶתֵּֽן׃
7Men kongen sparte Mefiboset, son til Jonatan, son til Saul, på grunn av eiden dei hadde svore ved Herren, mellom David og Jonatan, son til Saul.
וַיַּחְמֹ֣ל הַמֶּ֔לֶךְ עַל־מְפִי־בֹ֖שֶׁת בֶּן־יְהוֹנָתָ֣ן בֶּן־שָׁא֑וּל עַל־שְׁבֻעַ֤ת יְהוָה֙ אֲשֶׁ֣ר בֵּֽינֹתָ֔ם בֵּ֣ין דָּוִ֔ד וּבֵ֖ין יְהוֹנָתָ֥ן בֶּן־שָׁאֽוּל׃
8Kongen tok dei to sønene til Rispa, dotter til Ajja, som ho hadde fødd til Saul: Armoni og Mefiboset, og dei fem sønene til Merab, dotter til Saul, som ho hadde fødd til Adriel, son til Barsillai frå Meholat.
וַיִּקַּ֣ח הַמֶּ֡לֶךְ אֶת־שְׁ֠נֵי בְּנֵ֨י רִצְפָּ֤ה בַת־אַיָּה֙ אֲשֶׁ֣ר יָלְדָ֣ה לְשָׁא֔וּל אֶת־אַרְמֹנִ֖י וְאֶת־מְפִבֹ֑שֶׁת וְאֶת־חֲמֵ֗שֶׁת בְּנֵי֙ מִיכַ֣ל בַּת־שָׁא֔וּל אֲשֶׁ֥ר יָלְדָ֛ה לְעַדְרִיאֵ֥ל בֶּן־בַּרְזִלַּ֖י הַמְּחֹלָתִֽי׃
9Han gav dei over i hendene på gibeonittane, og dei hengde dei opp på fjellet framfor Herren. Alle sju fall saman. Dei vart drepne i dei første dagane av skurdonnen, då bygghausten tok til.
וַֽיִּתְּנֵ֞ם בְּיַ֣ד הַגִּבְעֹנִ֗ים וַיֹּקִיעֻ֤ם בָּהָר֙ לִפְנֵ֣י יְהוָ֔ה וַיִּפְּל֥וּ *שבעתים **שְׁבַעְתָּ֖ם יָ֑חַד *והם **וְהֵ֨מָּה הֻמְת֜וּ בִּימֵ֤י קָצִיר֙ בָּרִ֣אשֹׁנִ֔ים *תחלת **בִּתְחִלַּ֖ת קְצִ֥יר שְׂעֹרִֽים׃
10Rispa, dotter til Ajja, tok sekketøy og breidde det ut for seg på berget. Ho vakte over dei frå skurdonnen tok til og til vatnet frå himmelen strøymde ned over dei. Ho lét ikkje fuglane under himmelen slå seg ned på dei om dagen, og ikkje villdyra om natta.
וַתִּקַּ֣ח רִצְפָּה֩ בַת־אַיָּ֨ה אֶת־הַשַּׂ֜ק וַתַּטֵּ֨הוּ לָ֤הּ אֶל־הַצּוּר֙ מִתְּחִלַּ֣ת קָצִ֔יר עַ֛ד נִתַּךְ־מַ֥יִם עֲלֵיהֶ֖ם מִן־הַשָּׁמָ֑יִם וְלֹֽא־נָתְנָה֩ ע֨וֹף הַשָּׁמַ֜יִם לָנ֤וּחַ עֲלֵיהֶם֙ יוֹמָ֔ם וְאֶת־חַיַּ֥ת הַשָּׂדֶ֖ה לָֽיְלָה׃
11David fekk høyra kva Rispa, dotter til Ajja, Sauls medkone, hadde gjort.
וַיֻּגַּ֖ד לְדָוִ֑ד אֵ֧ת אֲשֶׁר־עָשְׂתָ֛ה רִצְפָּ֥ה בַת־אַיָּ֖ה פִּלֶ֥גֶשׁ שָׁאֽוּל׃
12Då gjekk David og henta beina til Saul og beina til Jonatan, son hans, frå mennene i Jabesj i Gilead. Dei hadde stole dei frå torget i Bet-Sjan, der filistrane hadde hengt dei opp den dagen filistrane slo Saul på Gilboa.
וַיֵּ֣לֶךְ דָּוִ֗ד וַיִּקַּ֞ח אֶת־עַצְמ֤וֹת שָׁאוּל֙ וְאֶת־עַצְמוֹת֙ יְהוֹנָתָ֣ן בְּנ֔וֹ מֵאֵ֕ת בַּעֲלֵ֖י יָבֵ֣ישׁ גִּלְעָ֑ד אֲשֶׁר֩ גָּנְב֨וּ אֹתָ֜ם מֵרְחֹ֣ב בֵּֽית־שַׁ֗ן אֲשֶׁ֨ר *תלום **תְּלָא֥וּם *שם *הפלשתים **שָׁ֙מָּה֙ **פְּלִשְׁתִּ֔ים בְּי֨וֹם הַכּ֧וֹת פְּלִשְׁתִּ֛ים אֶת־שָׁא֖וּל בַּגִּלְבֹּֽעַ׃
13Han førte beina til Saul og beina til Jonatan, son hans, opp derifrå, og dei samla også beina til dei som var hengde opp.
וַיַּ֤עַל מִשָּׁם֙ אֶת־עַצְמ֣וֹת שָׁא֔וּל וְאֶת־עַצְמ֖וֹת יְהוֹנָתָ֣ן בְּנ֑וֹ וַיַּ֣אַסְפ֔וּ אֶת־עַצְמ֖וֹת הַמּוּקָעִֽים׃
14Dei gravla beina til Saul og Jonatan, son hans, i Benjamins land, i Sela, i grava til Kisj, far hans. Dei gjorde alt det kongen hadde pålagt dei. Etter dette svara Gud bønene for landet.
וַיִּקְבְּר֣וּ אֶת־עַצְמוֹת־שָׁא֣וּל וִיהוֹנָֽתָן־בְּ֠נוֹ בְּאֶ֨רֶץ בִּנְיָמִ֜ן בְּצֵלָ֗ע בְּקֶ֙בֶר֙ קִ֣ישׁ אָבִ֔יו וַֽיַּעֲשׂ֔וּ כֹּ֥ל אֲשֶׁר־צִוָּ֖ה הַמֶּ֑לֶךְ וַיֵּעָתֵ֧ר אֱלֹהִ֛ים לָאָ֖רֶץ אַֽחֲרֵי־כֵֽן׃ פ