Urkyrkja
Johannes på Patmos og synet av den oppstandne
Johannes er i landflyktighet på øya Patmos for Guds ords skyld. På Herrens dag kommer han i Ånden og hører en røst som en basun, som ber ham skrive til de sju menighetene i Efesos, Smyrna, Pergamon, Tyatira, Sardes, Filadelfia og Laodikea. Han ser en skikkelse som ligner en Menneskesønn midt mellom sju gulllysestaker, med sju stjerner i sin høyre hånd og et tveegget sverd ut av munnen. Johannes faller ned som død, men Kristus sier: «Frykt ikke! Jeg er den første og den siste, den levende. Jeg var død, men se, jeg lever i all evighet, og jeg har nøklene til døden og dødsriket.» Han forklarer at stjernene er englene for menighetene og lysestakene er menighetene.
Openberringa 1,9-20
9Eg, Johannes, bror dykkar og medbrør i trengsla og riket og uthaldinga i Jesus, eg var på øya som heiter Patmos, for Guds ord og vitnemålet om Jesus skuld.
Ἐγὼ Ἰωάννης, ὁ ἀδελφὸς ὑμῶν καὶ ⸀συγκοινωνὸς ἐν τῇ θλίψει καὶ βασιλείᾳ καὶ ὑπομονῇ ⸀ἐν Ἰησοῦ, ἐγενόμην ἐν τῇ νήσῳ τῇ καλουμένῃ Πάτμῳ διὰ τὸν λόγον τοῦ θεοῦ ⸀καὶ τὴν μαρτυρίαν ⸀Ἰησοῦ.
10Eg vart gripen av Anden på Herrens dag, og eg høyrde ei veldig røyst bak meg, som lyden av ein basun.
ἐγενόμην ἐν πνεύματι ἐν τῇ κυριακῇ ἡμέρᾳ, καὶ ἤκουσα ⸂ὀπίσω μου φωνὴν⸃ μεγάλην ὡς σάλπιγγος
11Ho sa: «Det du ser, skriv det i ei bok og send det til dei sju forsamlingane: til Efesos, Smyrna, Pergamon, Tyatira, Sardes, Filadelfia og Laodikea.»
λεγούσης· Ὃ βλέπεις γράψον εἰς βιβλίον καὶ πέμψον ταῖς ἑπτὰ ἐκκλησίαις, εἰς Ἔφεσον καὶ εἰς Σμύρναν καὶ εἰς Πέργαμον καὶ εἰς Θυάτειρα καὶ εἰς Σάρδεις καὶ εἰς Φιλαδέλφειαν καὶ εἰς Λαοδίκειαν.
12Eg snudde meg for å sjå røysta som tala til meg. Og då eg snudde meg, såg eg sju lysestakar av gull.
⸀Καὶ ἐπέστρεψα βλέπειν τὴν φωνὴν ἥτις ἐλάλει μετʼ ἐμοῦ· καὶ ἐπιστρέψας εἶδον ἑπτὰ λυχνίας χρυσᾶς,
13Midt mellom lysestakane var det ein som likna ein menneskeson, kledd i ein fotsid kjortel og med eit gullbelte om brystet.
καὶ ἐν μέσῳ ⸀τῶν λυχνιῶν ὅμοιον ⸀υἱὸν ἀνθρώπου, ἐνδεδυμένον ποδήρη καὶ περιεζωσμένον πρὸς τοῖς μαστοῖς ζώνην χρυσᾶν·
14Hovudet og håret hans var kvitt som kvit ull, som snø, og auga hans var som eldsloge.
ἡ δὲ κεφαλὴ αὐτοῦ καὶ αἱ τρίχες λευκαὶ ὡς ἔριον λευκόν, ὡς χιών, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ὡς φλὸξ πυρός,
15Føtene hans var som bronse glødande i ein omn, og røysta hans var som lyden av veldige vassmengder.
καὶ οἱ πόδες αὐτοῦ ὅμοιοι χαλκολιβάνῳ, ὡς ἐν καμίνῳ ⸀πεπυρωμένης, καὶ ἡ φωνὴ αὐτοῦ ὡς φωνὴ ὑδάτων πολλῶν,
16I høgre handa si heldt han sju stjerner, og ut frå munnen hans gjekk det eit skarpt, tviegga sverd. Andletet hans var som sola når ho skin i full kraft.
καὶ ἔχων ἐν τῇ δεξιᾷ ⸂χειρὶ αὐτοῦ⸃ ἀστέρας ἑπτά, καὶ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ῥομφαία δίστομος ὀξεῖα ἐκπορευομένη, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος φαίνει ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ.
17Då eg såg han, fall eg ned for føtene hans som ein død. Men han la høgre handa si på meg og sa: «Ver ikkje redd! Eg er den første og den siste,
Καὶ ὅτε εἶδον αὐτόν, ἔπεσα πρὸς τοὺς πόδας αὐτοῦ ὡς νεκρός· καὶ ἔθηκεν τὴν δεξιὰν αὐτοῦ ἐπʼ ἐμὲ λέγων· Μὴ φοβοῦ· ἐγώ εἰμι ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος,
18og den levande. Eg var død, men sjå, eg lever i all æve, og eg har nyklane til døden og dødsriket.
καὶ ὁ ζῶν— καὶ ἐγενόμην νεκρὸς καὶ ἰδοὺ ζῶν εἰμι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν ⸀αἰώνων— καὶ ἔχω τὰς κλεῖς τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ᾅδου.
19Skriv ned det du har sett, det som no er, og det som skal skje heretter.
γράψον οὖν ἃ εἶδες καὶ ἃ εἰσὶν καὶ ἃ μέλλει ⸀γίνεσθαι μετὰ ταῦτα.
20Dette er løyndomen med dei sju stjernene som du såg i mi høgre hand, og dei sju lysestakane av gull: Dei sju stjernene er englane til dei sju forsamlingane, og dei sju lysestakane er dei sju forsamlingane.»
τὸ μυστήριον τῶν ἑπτὰ ἀστέρων ⸀οὓς εἶδες ἐπὶ τῆς δεξιᾶς μου, καὶ τὰς ἑπτὰ λυχνίας τὰς χρυσᾶς· οἱ ἑπτὰ ἀστέρες ἄγγελοι τῶν ἑπτὰ ἐκκλησιῶν εἰσίν, καὶ αἱ λυχνίαι αἱ ἑπτὰ ἑπτὰ ἐκκλησίαι εἰσίν.