Påskenatt/Ottesang
GT
Gud skaper lyset og menneskene
1Mos 1,1-5; 1,26-2,2
1:1I byrjinga skapte Gud himmelen og jorda. 2Jorda var aud og tom, og mørker låg over djupet. Guds Ande sveva over vassflata. 3Då sa Gud: «Lat det verta lys!» Og det vart lys. 4Gud såg at lyset var godt, og Gud skilde lyset frå mørkret. 5Gud kalla lyset dag, og mørkret kalla han natt. Og det vart kveld, og det vart morgon – den første dagen. 26Då sa Gud: «Lat oss skapa menneske i vårt bilete, etter vår likning! Dei skal råda over fiskane i havet og fuglane under himmelen, over feet, over heile jorda og over alle krypdyr som kryp på jorda.» 27Og Gud skapte mennesket i sitt bilete, i Guds bilete skapte han det, til mann og kvinne skapte han dei. 28Gud velsigna dei og sa til dei: «Ver fruktbare og bli mange, fyll jorda og legg henne under dykk! Råd over fiskane i havet og fuglane under himmelen og over alt levande som rører seg på jorda!» 29Og Gud sa: «Sjå, eg gjev dykk alle planter som set frø, så mange som finst på jorda, og alle tre som ber frukt med frø i. Det skal vera maten dykkar. 30Og til alle dyr på jorda og alle fuglar under himmelen og alt som kryp på jorda, alt som har livsande i seg, gjev eg alle grøne planter til føde.» Og det vart slik. 31Gud såg på alt det han hadde gjort, og sjå, det var overlag godt. Og det vart kveld, og det vart morgon – den sjette dagen. 2:1Slik vart himmelen og jorda fullførte, med heile sin hær. 2På den sjuande dagen fullførte Gud arbeidet sitt som han hadde gjort, og han kvilte på den sjuande dagen frå alt arbeidet han hadde gjort.
GT
Sivsjø–underet
2Mos 14,1-22
14:1Herren tala til Moses og sa: 2«Sei til israelittane at dei skal snu og slå leir framfor Pi-Hakirot, mellom Migdol og havet. Rett framfor Baal-Sefon skal de slå leir, ved havet. 3Farao vil tenkje om israelittane: Dei har gått seg vill i landet, øydemarka har stengt dei inne. 4Eg vil gjera farao hardhjarta, så han set etter dei. Då vil eg vinna ære gjennom farao og heile hæren hans, og egyptarane skal kjenna at eg er Herren.» Og dei gjorde så. 5Då kongen i Egypt fekk melding om at folket hadde rømt, skifta farao og tenarane hans sinn mot folket. Dei sa: «Kva er det vi har gjort? Vi har late Israel fara så vi misser dei som slavar!» 6Så spente han for vogna si og tok folket sitt med seg. 7Han tok seks hundre utvalde stridsvogner og alle dei andre vognene i Egypt, med offiserar på kvar einaste vogn. 8Herren gjorde farao, kongen i Egypt, hardhjarta, så han sette etter israelittane. Men israelittane drog ut med lyft hand. 9Egyptarane sette etter dei og nådde att dei der dei låg i leir ved havet – alle hestane og vognene til farao, ryttarane og hæren hans – ved Pi-Hakirot, framfor Baal-Sefon. 10Då farao nærma seg, såg israelittane opp og fekk auge på egyptarane som kom etter dei. Då vart dei svært redde og ropa til Herren. 11Dei sa til Moses: «Fanst det ikkje graver i Egypt sidan du tok oss med hit for å døy i øydemarka? Kva er det du har gjort mot oss då du førte oss ut frå Egypt? 12Var det ikkje dette vi sa til deg i Egypt: Lat oss vera i fred, så vi kan tena egyptarane! Det er betre for oss å tena egyptarane enn å døy i øydemarka.» 13Moses svara folket: «Ver ikkje redde! Stå fast og sjå korleis Herren frelser dykk i dag! For slik de ser egyptarane i dag, skal de aldri meir sjå dei att. 14Herren skal strida for dykk, og de skal vera stille.» 15Herren sa til Moses: «Kvifor ropar du til meg? Sei til israelittane at dei skal dra vidare! 16Lyft staven din og rett handa ut over havet og kløyv det, så israelittane kan gå gjennom havet på tørr grunn. 17Og eg vil gjera egyptarane hardhjarta, så dei følgjer etter dei. Då vil eg vinna ære gjennom farao og heile hæren hans, vognene og ryttarane hans. 18Egyptarane skal kjenna at eg er Herren, når eg vinn ære gjennom farao, vognene og ryttarane hans.» 19Guds engel, som hadde gått framfor Israels-leiren, flytta seg og gjekk bak dei. Skysøyla flytta seg frå plassen framfor dei og stilte seg bak dei. 20Ho kom mellom leiren til egyptarane og leiren til Israel. Skya førte med seg mørker, men lyste samstundes opp natta. Så kom dei ikkje nær kvarandre heile natta. 21Moses rette handa ut over havet, og Herren dreiv havet attende med ein sterk austavind heile natta og gjorde havet til tørr grunn. Vatnet vart kløyvd. 22Israelittane gjekk gjennom havet på tørr grunn, medan vatnet stod som ein mur på høgre og venstre sida.
Brev
Forenet med Kristus i dåpen
Rom 6,3-11
6:3Eller veit de ikkje at alle vi som vart døypte til Kristus Jesus, vart døypte til døden hans? 4Vi vart altså gravlagde med han ved dåpen til døden, for at liksom Kristus vart oppreist frå dei døde ved herlegdomen til Far, så skal vi òg vandra i eit nytt liv. 5For har vi vorte sameina med han i ein død som er lik hans, skal vi vissleg òg bli det i ei oppstode som er lik hans. 6Vi veit at det gamle mennesket vårt vart krossfest med han, så syndekroppen skulle gjerast til inkjes, og vi ikkje lenger skulle vera slavar under synda. 7For den som har døydd, er rettferdiggjord frå synda. 8Men døydde vi med Kristus, trur vi at vi òg skal leva med han. 9Vi veit at Kristus, som vart oppreist frå dei døde, ikkje døyr meir. Døden har ikkje lenger makt over han. 10For den døden han døydde, døydde han for synda éin gong for alle. Men det livet han lever, lever han for Gud. 11Såleis skal de òg rekna dykk som døde for synda, men levande for Gud i Kristus Jesus.
Evangelium
Jesus står opp
Mark 16,1-8
16:1Då sabbaten var over, kjøpte Maria Magdalena, Maria, mor til Jakob, og Salome velluktande oljar for å gå og salve han. 2Tidleg om morgonen den første dagen i veka kom dei til grava, just då sola rann. 3Dei sa til kvarandre: «Kven skal rulla steinen bort frå gravopninga for oss?» 4Men då dei såg opp, oppdaga dei at steinen var rulla bort. For han var svært stor. 5Dei gjekk inn i grava og såg ein ung mann sitja på høgre sida, kledd i ei kvit kappe. Dei vart svært forfærde. 6Men han sa til dei: «Ver ikkje redde! De leitar etter Jesus frå Nasaret, han som vart krossfest. Han er oppstaden, han er ikkje her. Sjå, her er staden der dei la han. 7Men gå og sei til læresveinane hans og til Peter: Han går føre dykk til Galilea. Der skal de få sjå han, slik han sa til dykk.» 8Dei gjekk ut og flykta frå grava, for dei skalv og var ute av seg. Dei sa ikkje noko til nokon, for dei var redde.