2. påskedag
GT
Herren berger Jona fra dypet
Jona 2,2-11
2:2Då bad Jona til Herren, sin Gud, frå magen på fisken. 3Han sa: I mi naud ropa eg til Herren, og han svara meg. Frå buken til dødsriket ropa eg om hjelp, og du høyrde røysta mi. 4Du kasta meg ned i djupet, midt i havet, og straumen omgav meg. Alle brotsjøane og bølgjene dine gjekk over meg. 5Eg tenkte: Eg er driven bort frå augo dine. Men eg skal enno ein gong få skoda mot ditt heilage tempel. 6Vatnet omslutta meg og truga livet mitt, djupet omgav meg, tang var vikla rundt hovudet mitt. 7Eg fór ned til grunnvollane åt fjella, jorda stengde bommane sine bak meg for alltid. Men du førte livet mitt opp frå grava, Herre, min Gud. 8Då livet mitt ebba ut, kom eg Herren i hug. Bøna mi nådde fram til deg, til ditt heilage tempel. 9Dei som held seg til tomme avgudar, vender seg frå nåden sin. 10Men eg vil ofra til deg med takkseiing. Det eg har lova, vil eg halda. Frelsa høyrer Herren til! 11Då tala Herren til fisken, og han spydde Jona opp på tørt land.
Apostlane
Jeg vil oppfylle løftene
Apg 13,32-35
13:32Og vi forkynner dykk det glade bodskapet om lovnaden som vart gjeven til fedrane: 33Denne lovnaden har Gud oppfylt for oss, borna deira, ved at han reiste opp Jesus, slik det òg står skrive i den andre salmen: 'Du er Son min, eg har født deg i dag.' 34Og at han reiste han opp frå dei døde, så han aldri meir skal venda tilbake til forråtning, har han sagt slik: 'Eg vil gje dykk dei heilage og trufaste lovnadene til David.' 35Difor seier han òg ein annan stad: 'Du skal ikkje la din Heilage sjå forråtning.'
Evangelium
Emmaus–vandrerne
Luk 24,13-35
24:13Same dagen var to av dei på veg til ein landsby som heitte Emmaus, om lag seksti stadiar frå Jerusalem. 14Dei snakka med kvarandre om alt det som hadde hendt. 15Medan dei gjekk og samtala og drøfta saman, kom Jesus sjølv og slo følgje med dei. 16Men auga deira var hindra, så dei ikkje kjende han att. 17Han sa til dei: «Kva er det for ord de kastar fram og tilbake mellom dykk medan de går?» Då stansa dei med sorgfulle andlet. 18Den eine, som heitte Kleopas, svara: «Er du den einaste tilreisande i Jerusalem som ikkje veit kva som har hendt der i desse dagane?» 19«Kva då?» spurde han. Dei svara: «Det som hende med Jesus frå Nasaret, ein profet, mektig i gjerning og ord for Gud og heile folket. 20Overprestane og rådsherrane våre overgav han til dødsdom og krossfesta han. 21Vi hadde hatt vårt håp til at han var den som skulle fria ut Israel. Og dessutan er det no alt tredje dagen sidan dette hende. 22Men nokre kvinner blant oss har også gjort oss forskrekka. Dei var ved grava tidleg i morgon, 23men fann ikkje kroppen hans. Så kom dei og fortalde at dei hadde sett eit syn av englar som sa at han lever. 24Nokre av dei som var med oss, gjekk til grava og fann det slik som kvinnene hadde sagt, men han sjølv såg dei ikkje.» 25Då sa han til dei: «Å, kor uvituge de er, og kor seine i hjarta til å tru alt det profetane har tala! 26Måtte ikkje Messias lida dette og så gå inn til sin herlegdom?» 27Og han byrja med Moses og alle profetane og forklarte for dei det som står om han i alle skriftene. 28Då dei nærma seg landsbyen dei skulle til, lét han som om han ville gå vidare. 29Men dei bad han inntrengjande: «Ver hos oss, for det lid mot kveld, og dagen hellar.» Så gjekk han inn og vart verande hos dei. 30Då han sat til bords med dei, tok han brødet, velsigna det, braut det og gav det til dei. 31Då vart auga deira opna, og dei kjende han att. Men så vart han usynleg for dei. 32Dei sa til kvarandre: «Brann ikkje hjarta i oss då han tala til oss på vegen og opna skriftene for oss?» 33Med ein gong braut dei opp og gjekk attende til Jerusalem. Der fann dei dei elleve og alle dei andre samla, 34og desse sa: «Herren er sanneleg oppstaden, og han har synt seg for Simon!» 35Så fortalde dei to kva som hadde hendt på vegen, og korleis dei kjende han att då han braut brødet.