16. søndag i treenighetstiden
Salme
Herren hørte mitt rop
Sal 40,1; 40,3-6
40:1Til kormeisteren. Ein salme av David. 3Han drog meg opp frå den øydande grava, opp frå den djupe gjørma. 4Han la ein ny song i munnen min, ein lovsong til vår Gud. Mange skal sjå det og frykta, og dei skal setja si lit til Herren. 5Sæl er den mann som set si lit til Herren og ikkje vender seg til dei hovmodige eller til dei som fer med løgn. 6Herre, min Gud, du har gjort mange under, og dine tankar mot oss er utan tal. Ingen kan mæla seg med deg. Vil eg forkynna og tala om dei, er dei for mange til å telja.
Brev
Håpet om herlighet
Rom 8,19-23
8:19For skaparverket ventar med lengting på at Guds born skal openberrast. 20For skaparverket vart lagt under fåfengd, ikkje av eigen vilje, men på grunn av han som la det under, i von – 21om at også skaparverket sjølv skal verta frigjort frå trældomen under forgjenget og inn i den herlege fridomen åt Guds born. 22For vi veit at heile skaparverket sukkar saman og har fødselsrier saman heilt til no. 23Og ikkje berre det, men også vi som har Andens førstegrøde, vi sukkar òg i oss sjølve medan vi ventar på barnekåret, utløysinga av kroppen vår.
Evangelium
Jesus sa til den døve: Effata
Mark 7,31-37
7:31Så drog han bort frå området ved Tyrus og tok vegen gjennom Sidon til Galileasjøen, midt gjennom Dekapolis-området. 32Der førte dei til han ein mann som var døv og hadde vanskeleg for å tala, og dei bad han leggja handa på han. 33Han tok han bort frå folkemengda, så dei var åleine. Så stakk han fingrane sine i øyra hans, spytta og rørte ved tunga hans. 34Han såg opp mot himmelen, sukka og sa til han: «Effata!» – det tyder: «Lat deg opna!» 35Straks vart øyra hans opna, og bandet på tunga hans vart løyst, og han tala reint. 36Jesus forbaud dei å fortelja det til nokon. Men jo meir han forbaud dei det, dess meir forkynte dei det. 37Dei var overvelda og fulle av undring og sa: «Alt han har gjort, er godt! Han får døve til å høyra og stumme til å tala.»