4. søndag i påsketiden
GT
Han gir den trette kraft
Jes 40,26-31
40:26Lyft auga mot det høge og sjå: Kven har skapt alt dette? Han som fører hæren deira ut i tal og kallar dei alle ved namn. På grunn av hans store makt og veldige kraft manglar ikkje ein einaste. 27Kvifor seier du, Jakob, og talar du, Israel: Vegen min er løynd for Herren, og retten min går Gud min forbi? 28Veit du ikkje, har du ikkje høyrt? Herren er ein evig Gud, skaparen av endane på jorda. Han vert ikkje trøytt og ikkje sliten. Hans forstand er urannsakeleg. 29Han gjev den trøytte kraft, og den som manglar styrke, gjev han rikeleg med makt. 30Sjølv unge gutar vert trøytte og slitne, og dei utvalde unge snublar og fell. 31Men dei som ventar på Herren, får ny kraft. Dei lyfter vengene som ørnar, dei spring og vert ikkje slitne, dei går og vert ikkje trøytte.
eller
Apostlane
Den etiopiske hoffmann
Apg 8,26-39
8:26Ein engel frå Herren tala til Filip og sa: «Stå opp og gå mot sør, til vegen som går ned frå Jerusalem til Gaza.» Dette er ein øydemark. 27Så stod han opp og gjekk. Og sjå, der var ein etiopisk hoffmann, ein mektig embetsmann under Kandake, dronninga over etiopiarane. Han hadde ansvar for heile skattkammeret hennar og hadde kome til Jerusalem for å tilbe. 28No var han på heimveg og sat i vogna si og las profeten Jesaja. 29Anden sa til Filip: «Gå bort og hald deg nær til denne vogna.» 30Filip sprang bort til han og høyrde at han las profeten Jesaja, og sa: «Forstår du det du les?» 31Han svara: «Korleis kan eg det utan at nokon rettleier meg?» Og han bad Filip stiga opp og setja seg saman med han. 32Skriftavsnittet han las, var dette: «Som ein sau vart han leidd til slakting, og som eit lam som teier framfor den som klipper det, slik opnar han ikkje munnen sin. 33I fornedring vart dommen hans teken bort. Kven kan fortelja om hans ætt? For livet hans blir teke bort frå jorda.» 34Hoffmannen spurde Filip: «Eg bed deg, kven er det profeten talar om her? Om seg sjølv eller om ein annan?» 35Då opna Filip munnen sin, og han tok utgangspunkt i dette skriftordet og forkynte evangeliet om Jesus for han. 36Medan dei fór framover på vegen, kom dei til eit vatn, og hoffmannen sa: «Sjå, her er vatn! Kva hindrar meg i å bli døypt?» 37Filip sa: «Dersom du trur av heile hjartet ditt, er det mogleg.» Han svara: «Eg trur at Jesus Kristus er Guds Son.» 38Så baud han vogna å stansa, og begge steig ned i vatnet, både Filip og hoffmannen, og han døypte han. 39Då dei kom opp av vatnet, rykte Herrens Ande Filip bort, og hoffmannen såg han ikkje meir, men drog vidare på vegen sin med glede.
Brev
Han skal reise oss opp
2Kor 4,14-18
4:14For vi veit at han som reiste opp Jesus, skal reisa oss òg opp saman med Jesus og føra oss fram saman med dykk. 15For alt skjer for dykkar skuld, så nåden kan nå stadig fleire og få takkseiinga til å strøyma over til Guds ære. 16Difor mistar vi ikkje motet. Sjølv om vårt ytre menneske går til grunne, blir vårt indre menneske fornya dag for dag. 17For den lette trengsla vår, som varer berre ei kort stund, verkar for oss ei evig vekt av herlegdom som langt overstig alt. 18For vi har ikkje blikket fest på det synlege, men på det usynlege. Det synlege varer berre ei tid, men det usynlege varer evig.
Evangelium
Veien, sannheten og livet
Joh 14,1-11
14:1Lat ikkje hjartet dykkar vera uroleg. Tru på Gud, og tru på meg. 2I huset til Far min er det mange rom. Var det ikkje slik, hadde eg sagt dykk det, for eg går bort for å gjera i stand ein plass for dykk. 3Og når eg har gått bort og gjort i stand ein plass for dykk, kjem eg att og skal ta dykk til meg, så de skal vera der eg er. 4Og dit eg går, kjenner de vegen. 5Tomas seier til han: «Herre, vi veit ikkje kvar du går. Korleis kan vi då vita vegen?» 6Jesus seier til han: «Eg er vegen, sanninga og livet. Ingen kjem til Far utan gjennom meg. 7Hadde de kjent meg, så hadde de òg kjent Far min. Frå no av kjenner de han og har sett han.» 8Filip seier til han: «Herre, vis oss Far, så er det nok for oss.» 9Jesus seier til han: «Så lang tid har eg vore hos dykk, og du kjenner meg ikkje, Filip? Den som har sett meg, har sett Far. Korleis kan du då seia: 'Vis oss Far'? 10Trur du ikkje at eg er i Far og Far er i meg? Dei orda eg talar til dykk, talar eg ikkje av meg sjølv. Far som bur i meg, gjer sine gjerningar. 11Tru meg at eg er i Far og Far er i meg. Om ikkje, så tru for gjerningane si skuld.