Bots- og bønnedag
GT
Du skal kaste våre synder i havet
Mika 7,18-19
7:18Kven er ein Gud som du, som tek bort skuld og tilgjev synd for dei som er att av arven din? Han held ikkje fast ved vreiden sin for alltid, for han har si glede i trufast kjærleik. 19Han skal igjen visa oss miskunn, han skal tråkka ned syndene våre. Du skal kasta alle syndene våre i havdjupet.
Brev
Ransak dere selv
2Kor 13,5-8
13:5Ransak dykk sjølve om de er i trua, prøv dykk sjølve! Eller kjenner de ikkje dykk sjølve, at Jesus Kristus er i dykk? Det måtte då vera at de ikkje står til prøve. 6Men eg vonar at de skal skjøna at vi står til prøve. 7Vi bed til Gud at de ikkje må gjera noko vondt, ikkje for at vi skal visa oss å stå til prøve, men for at de skal gjera det gode, sjølv om vi skulle vera som dei som ikkje står til prøve. 8For vi maktar ikkje noko mot sanninga, berre for sanninga.
Evangelium
Den bortkomne og hans bror
Luk 15,11-32
15:11Han sa: «Ein mann hadde to søner. 12Den yngste av dei sa til faren: 'Far, gjev meg den delen av eigedomen som fell på meg.' Så delte han formuen sin mellom dei. 13Ikkje mange dagar etter samla den yngste sonen alt sitt og drog til eit land langt borte. Der sløste han bort formuen sin med eit utsvevande liv. 14Då han hadde brukt opp alt, kom det ein svær hungersnaud over det landet, og han byrja å lida naud. 15Han gjekk då og slo seg saman med ein av borgarane i det landet, og han sende han ut på markene sine for å gjeta svin. 16Han ønskte å fylla magen sin med dei belgfruktene som svina åt, men ingen gav han noko. 17Då kom han til seg sjølv og sa: 'Kor mange leigesveinar hjå far min har meir enn nok brød, medan eg går her og døyr av svolt! 18Eg vil stå opp og gå til far min og seia til han: Far, eg har synda mot himmelen og mot deg. 19Eg er ikkje lenger verdig å kallast son din. Lat meg få vera som ein av leigesveinane dine.' 20Og han stod opp og gjekk til far sin. Medan han endå var langt borte, fekk faren auge på han og vart fylt av medkjensle. Han sprang imot han, kasta seg om halsen hans og kyste han. 21Sonen sa til han: 'Far, eg har synda mot himmelen og mot deg. Eg er ikkje lenger verdig å kallast son din.' 22Men faren sa til tenarane sine: 'Skund dykk! Hent den finaste kappa og kle han i den, og gjev han ein ring på handa og sko på føtene.' 23Og hent gjøkalven og slakt han, så vi kan eta og vera glade. 24For denne sonen min var død og har vorte levande att, han var bortkomen og er funnen.' Og dei byrja å festa. 25Den eldste sonen hans var ute på marka. Då han kom og nærma seg huset, høyrde han musikk og dans. 26Han kalla til seg ein av tenarane og spurde kva dette kunne vera. 27Han svara: 'Bror din er komen, og far din har slakta gjøkalven fordi han har fått han att frisk og sund.' 28Då vart han sint og ville ikkje gå inn. Faren hans kom ut og tala vel til han. 29Men han svara faren sin: 'Sjå, i så mange år har eg tent deg, og aldri har eg brote eit bod frå deg. Likevel har du aldri gjeve meg eit kje så eg kunne festa med venene mine. 30Men når denne sonen din kjem, han som har sløst bort formuen din med horer, då slaktar du gjøkalven for han!' 31Då sa faren til han: 'Barnet mitt, du er alltid hjå meg, og alt mitt er ditt. 32Men vi måtte vera glade og gleda oss, for denne broren din var død og har vorte levande, han var bortkomen og er funnen.'»