FLOGVIT
.bible

1. KorinterneKapittel 2

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Då eg kom til dykk, sysken, kom eg ikkje med overlegen talekunst eller visdom då eg forkynte Guds vitnemål for dykk.
Κἀγὼ ἐλθὼν πρὸς ὑμᾶς, ἀδελφοί, ἦλθον οὐ καθʼ ὑπεροχὴν λόγου ἢ σοφίας καταγγέλλων ὑμῖν τὸ ⸀μαρτύριον τοῦ θεοῦ.
For eg hadde bestemt meg for ikkje å vita av noko anna blant dykk enn Jesus Kristus, og han krossfest.
οὐ γὰρ ἔκρινά ⸂τι εἰδέναι⸃ ἐν ὑμῖν εἰ μὴ Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τοῦτον ἐσταυρωμένον·
Eg kom til dykk i veikskap, med frykt og mykje skjelving.
κἀγὼ ἐν ἀσθενείᾳ καὶ ἐν φόβῳ καὶ ἐν τρόμῳ πολλῷ ἐγενόμην πρὸς ὑμᾶς,
Og ordet mitt og forkynninga mi kom ikkje med overtydande visdomsord, men med prov frå Anden og kraft.
καὶ ὁ λόγος μου καὶ τὸ κήρυγμά μου οὐκ ἐν ⸂πειθοῖ σοφίας⸃ ἀλλʼ ἐν ἀποδείξει πνεύματος καὶ δυνάμεως,
Dette var for at trua dykkar ikkje skulle kvila på menneskeleg visdom, men på Guds kraft.
ἵνα ἡ πίστις ὑμῶν μὴ ᾖ ἐν σοφίᾳ ἀνθρώπων ἀλλʼ ἐν δυνάμει θεοῦ.
Likevel talar vi visdom blant dei som er mogne, men ikkje visdom frå denne tidsalderen eller frå herskarane i denne tidsalderen, dei som går til grunne.
Σοφίαν δὲ λαλοῦμεν ἐν τοῖς τελείοις, σοφίαν δὲ οὐ τοῦ αἰῶνος τούτου οὐδὲ τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου τῶν καταργουμένων·
Nei, vi talar Guds visdom i eit mysterium, den løynde visdomen som Gud hadde fastsett før tidene tok til, til vår herlegdom.
ἀλλὰ λαλοῦμεν ⸂θεοῦ σοφίαν⸃ ἐν μυστηρίῳ, τὴν ἀποκεκρυμμένην, ἣν προώρισεν ὁ θεὸς πρὸ τῶν αἰώνων εἰς δόξαν ἡμῶν·
Ingen av herskarane i denne tidsalderen kjende denne visdomen. For hadde dei kjent han, ville dei ikkje ha krossfest herlegdomens Herre.
ἣν οὐδεὶς τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου ἔγνωκεν, εἰ γὰρ ἔγνωσαν, οὐκ ἂν τὸν κύριον τῆς δόξης ἐσταύρωσαν·
Men som det står skrive: Det som auge ikkje såg, og øyre ikkje høyrde, og som ikkje steig opp i noko menneskehjarte – alt det har Gud gjort ferdig for dei som elskar han.
ἀλλὰ καθὼς γέγραπται· Ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδεν καὶ οὖς οὐκ ἤκουσεν καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ⸀ὅσα ἡτοίμασεν ὁ θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν.
For oss har Gud openberra det ved Anden. For Anden granskar alt, jamvel djupnene i Gud.
ἡμῖν ⸀γὰρ ⸂ἀπεκάλυψεν ὁ θεὸς⸃ διὰ τοῦ ⸀πνεύματος, τὸ γὰρ πνεῦμα πάντα ἐραυνᾷ, καὶ τὰ βάθη τοῦ θεοῦ.
Kven blant menneske kjenner det som høyrer mennesket til, utan menneskets ånd som er i han? På same vis kjenner heller ingen det som høyrer Gud til, utan Guds Ande.
τίς γὰρ οἶδεν ἀνθρώπων τὰ τοῦ ἀνθρώπου εἰ μὴ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου τὸ ἐν αὐτῷ; οὕτως καὶ τὰ τοῦ θεοῦ οὐδεὶς ⸀ἔγνωκεν εἰ μὴ τὸ πνεῦμα τοῦ θεοῦ.
Vi har ikkje fått verdas ånd, men Anden som er frå Gud, så vi kan kjenna det som Gud i nåde har gjeve oss.
ἡμεῖς δὲ οὐ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου ἐλάβομεν ἀλλὰ τὸ πνεῦμα τὸ ἐκ τοῦ θεοῦ, ἵνα εἰδῶμεν τὰ ὑπὸ τοῦ θεοῦ χαρισθέντα ἡμῖν·
Dette talar vi òg om, ikkje med ord som menneskeleg visdom lærer, men med ord som Anden lærer, når vi tolkar åndelege ting med åndelege ord.
ἃ καὶ λαλοῦμεν οὐκ ἐν διδακτοῖς ἀνθρωπίνης σοφίας λόγοις, ἀλλʼ ἐν διδακτοῖς ⸀πνεύματος, πνευματικοῖς πνευματικὰ συγκρίνοντες.
Det sjelelege mennesket tek ikkje imot det som høyrer Guds Ande til. For det er dårskap for det, og det kan ikkje forstå det, fordi det må dømmast åndeleg.
Ψυχικὸς δὲ ἄνθρωπος οὐ δέχεται τὰ τοῦ πνεύματος τοῦ θεοῦ, μωρία γὰρ αὐτῷ ἐστίν, καὶ οὐ δύναται γνῶναι, ὅτι πνευματικῶς ἀνακρίνεται·
Men det åndelege mennesket dømer alt, og blir sjølv ikkje dømt av nokon.
ὁ δὲ πνευματικὸς ἀνακρίνει ⸀τὰ πάντα, αὐτὸς δὲ ὑπʼ οὐδενὸς ἀνακρίνεται.
For kven har kjent Herrens sinn, så han kunne rettleia han? Men vi har Kristi sinn.
τίς γὰρ ἔγνω νοῦν κυρίου, ὃς συμβιβάσει αὐτόν; ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν.
←→