FLOGVIT
.bible

1. PeterKapittel 2

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vis identitetenEt kongelig presteskap

1. Peter 2 beskriver de troendes identitet: levende steiner i et åndelig hus, et utvalgt folk, et kongelig presteskap. Peter bruker sterke GT-bilder for å vise hvem vi er i Kristus - og hvordan vi skal leve.

1

Legg av all ondskap

Legg derfor bort all ondskap, alt svik, hykleri, misunnelse og all baktalelse.

v.1
2

Som nyfødte barn

Som nyfødte barn skal dere lengte etter den rene, åndelige melk, for at dere ved den kan vokse til frelse.

v.2
3

Herren er god

– så sant dere har smakt at Herren er god.

v.3
4

Den levende steinen

Når dere kommer til ham, den levende steinen, som ble forkastet av mennesker, men er utvalgt og dyrebar for Gud,

v.4
5

Levende steiner

– da blir også dere selv bygd opp som levende steiner til et åndelig hus, et hellig presteskap som bærer fram åndelige offer, velkomne for Gud ved Jesus Kristus.

v.5
6

Hjørnesteinen i Sion

For det står i Skriften: «Se, jeg legger i Sion en hjørnestein, utvalgt og dyrebar, og den som tror på ham, skal ikke bli til skamme.»

v.6
7

Bygningsmennene vraket den

For dere som tror, er altså æren. Men for dem som ikke tror, har «steinen som bygningsmennene forkastet, blitt til hjørnestein». og «en stein til å snuble over og en klippe til fall». De snubler fordi de ikke er lydige mot Ordet – det var dette de var bestemt til.

v.7, 8
8

Et utvalgt folk

Men dere er en utvalgt slekt, et kongelig presteskap, et hellig folk, et folk som tilhører Gud, for at dere skal forkynne hans storhet, han som kalte dere fra mørket til sitt underfulle lys.

v.9
9

Forkynn hans storverk

Men dere er en utvalgt slekt, et kongelig presteskap, et hellig folk, et folk som tilhører Gud, for at dere skal forkynne hans storhet, han som kalte dere fra mørket til sitt underfulle lys.

v.9
10

Fra ikke-folk til Guds folk

Dere som før ikke var et folk, er nå Guds folk. Dere som ikke hadde funnet barmhjertighet, har nå funnet barmhjertighet.

v.10
11

Fremmede og utlendinger

Mine kjære, jeg formaner dere som fremmede og utlendinger: Hold dere borte fra de kjødelige lyster som fører krig mot sjelen.

v.11
12

Kristus er vårt forbilde

Det var jo til dette dere ble kalt, for også Kristus led for dere og etterlot dere et eksempel, for at dere skulle følge i hans fotspor. Han gjorde ingen synd, og det ble ikke funnet svik i hans munn.

v.21, 22
Legg difor av all vondskap, alt svik, hykleri, misunning og all baktale.
Som nyfødde born skal de lengta etter den reine, åndelege mjølka, så de ved ho kan veksa til frelse.
De har då smaka at Herren er god.
Kom til han, den levande steinen, som vart vraka av menneske, men er utvald og dyrebar for Gud.
Og lat de òg, som levande steinar, byggjast opp til eit åndeleg hus, til eit heilagt presteskap, så de kan bera fram åndelege offer som er velkomne for Gud ved Jesus Kristus.
For det står i Skrifta: «Sjå, eg legg i Sion ein hjørnestein, utvald og dyrebar. Den som trur på han, skal ikkje bli til skamme.»
For dykk som trur, er han dyrebar. Men for dei som ikkje trur, har den steinen bygningsmennene vraka, vorte hjørnestein.
Han er ein støytestein og eit berg til fall. Dei støyter seg fordi dei ikkje er lydige mot ordet, og til det var dei sette.
Men de er ei utvald ætt, eit kongeleg presteskap, eit heilagt folk, eit folk som høyrer Gud til, så de skal forkynna hans storverk, han som kalla dykk ut frå mørkret og inn i sitt underfulle lys.
De som før ikkje var eit folk, er no Guds folk. De som ikkje hadde fått miskunn, har no fått miskunn.
Mine kjære, eg formanar dykk som framande og utlendingar: Hald dykk borte frå dei kjøtlege lystene som fører krig mot sjela.
Lat livsferda dykkar mellom heidningane vera god, så dei som baktallar dykk som ugjerningsmenn, kan sjå dei gode gjerningane dykkar og prisa Gud på gjestingsdagen.
Underordna dykk under kvar menneskeleg ordning for Herrens skuld, anten det er kongen som den øvste,
eller landshøvdingane som er utsende av han for å straffa dei som gjer vondt og rosa dei som gjer godt.
For det er Guds vilje at de ved å gjera godt skal bringa dei uforstandige menneska sin vankunne til teiing.
Lev som frie menneske, men ikkje slik at fridomen blir eit dekke for vondskap. Lev som Guds tenarar.
Vis alle ære! Elska syskena! Ottast Gud! Æra kongen!
De tenarar, underordna dykk med all respekt under herrane dykkar, ikkje berre dei gode og milde, men òg dei vrange.
For det er nåde om nokon av samvit for Gud toler sorger og lid med urette.
Kva ros er det om de held ut når de syndar og blir slått for det? Men om de held ut når de lid for det gode de gjer, då er det nåde hos Gud.
Til dette vart de kalla, for òg Kristus leid for dykk og etterlet dykk eit førebilete, så de skal følgja i fotspora hans.
Han gjorde inga synd, og det fanst ikkje svik i munnen hans.
Når han vart spotta, svara han ikkje med spott. Når han leid, truga han ikkje, men overlét si sak til han som dømmer rettferdig.
Han bar syndene våre på sin eigen kropp opp på treet, så vi skulle døy bort frå syndene og leva for rettferda. Ved hans sår har de fått lækjedom.
For de var som sauer som hadde gått seg vill, men no har de vendt om til hyrdingen og tilsynsmannen for sjelene dykkar.
←→