FLOGVIT
.bible

2. KorinterneKapittel 2

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
For eg tok denne avgjerda for meg sjølv: at eg ikkje ville koma til dykk igjen med sorg.
ἔκρινα ⸀γὰρ ἐμαυτῷ τοῦτο, τὸ μὴ πάλιν ἐν λύπῃ πρὸς ὑμᾶς ἐλθεῖν·
For om eg gjer dykk sorgfulle, kven er det då som gjer meg glad, om ikkje den som eg har gjort sorgfull?
εἰ γὰρ ἐγὼ λυπῶ ὑμᾶς, καὶ ⸀τίς ὁ εὐφραίνων με εἰ μὴ ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ;
Og eg skreiv nettopp dette for at eg ikkje skulle koma og få sorg frå dei som burde gje meg glede, for eg har tillit til dykk alle om at mi glede er gleda til dykk alle.
καὶ ⸀ἔγραψα τοῦτο αὐτὸ ἵνα μὴ ἐλθὼν λύπην ⸀σχῶ ἀφʼ ὧν ἔδει με χαίρειν, πεποιθὼς ἐπὶ πάντας ὑμᾶς ὅτι ἡ ἐμὴ χαρὰ πάντων ὑμῶν ἐστιν.
For eg skreiv til dykk ut frå stor naud og angst i hjartet, med mange tårer, ikkje for at de skulle bli sorgfulle, men for at de skulle kjenna den store kjærleiken eg har til dykk.
ἐκ γὰρ πολλῆς θλίψεως καὶ συνοχῆς καρδίας ἔγραψα ὑμῖν διὰ πολλῶν δακρύων, οὐχ ἵνα λυπηθῆτε, ἀλλὰ τὴν ἀγάπην ἵνα γνῶτε ἣν ἔχω περισσοτέρως εἰς ὑμᾶς.
Men om nokon har valda sorg, så er det ikkje meg han har gjort sorgfull, men – for ikkje å leggja for mykje på dykk – til ein viss grad dykk alle.
Εἰ δέ τις λελύπηκεν, οὐκ ἐμὲ λελύπηκεν, ἀλλὰ ἀπὸ μέρους ἵνα μὴ ἐπιβαρῶ πάντας ὑμᾶς.
For ein slik person er det nok med den straffa han har fått frå fleirtalet.
ἱκανὸν τῷ τοιούτῳ ἡ ἐπιτιμία αὕτη ἡ ὑπὸ τῶν πλειόνων,
Så no bør de heller tilgje og trøysta han, så han ikkje skal bli overvelden av for stor sorg.
ὥστε τοὐναντίον ⸀μᾶλλον ὑμᾶς χαρίσασθαι καὶ παρακαλέσαι, μή πως τῇ περισσοτέρᾳ λύπῃ καταποθῇ ὁ τοιοῦτος.
Difor bed eg dykk om å stadfesta kjærleiken dykkar til han.
διὸ παρακαλῶ ὑμᾶς κυρῶσαι εἰς αὐτὸν ἀγάπην·
For det var òg difor eg skreiv, for å få vita om de har stått prøva, om de er lydige i alt.
εἰς τοῦτο γὰρ καὶ ἔγραψα ἵνα γνῶ τὴν δοκιμὴν ὑμῶν, εἰ εἰς πάντα ὑπήκοοί ἐστε.
Den de tilgjev, tilgjev eg òg. For det eg har tilgjeve, om eg har hatt noko å tilgje, har eg gjort for dykkar skuld framfor Kristi åsyn.
ᾧ δέ τι χαρίζεσθε, κἀγώ· καὶ γὰρ ἐγὼ ⸂ὃ κεχάρισμαι, εἴ τι⸃ κεχάρισμαι, διʼ ὑμᾶς ἐν προσώπῳ Χριστοῦ,
Dette for at Satan ikkje skal få overtaket på oss, for vi kjenner godt til planane hans.
ἵνα μὴ πλεονεκτηθῶμεν ὑπὸ τοῦ Σατανᾶ, οὐ γὰρ αὐτοῦ τὰ νοήματα ἀγνοοῦμεν.
Då eg kom til Troas for å forkynna evangeliet om Kristus, og ei dør var opna for meg i Herren,
Ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν Τρῳάδα εἰς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ καὶ θύρας μοι ἀνεῳγμένης ἐν κυρίῳ,
fekk eg likevel ikkje ro i ånda mi fordi eg ikkje fann Titus, bror min. Så eg tok farvel med dei og drog til Makedonia.
οὐκ ἔσχηκα ἄνεσιν τῷ πνεύματί μου τῷ μὴ εὑρεῖν με Τίτον τὸν ἀδελφόν μου, ἀλλὰ ἀποταξάμενος αὐτοῖς ἐξῆλθον εἰς Μακεδονίαν.
Men Gud vere takk, han som alltid fører oss i sigerstog i Kristus og gjennom oss openberrar dufta av kunnskapen om han på kvar ein stad.
Τῷ δὲ θεῷ χάρις τῷ πάντοτε θριαμβεύοντι ἡμᾶς ἐν τῷ Χριστῷ καὶ τὴν ὀσμὴν τῆς γνώσεως αὐτοῦ φανεροῦντι διʼ ἡμῶν ἐν παντὶ τόπῳ·
For vi er Kristi vellukt for Gud, blant dei som blir frelste og blant dei som går fortapt.
ὅτι Χριστοῦ εὐωδία ἐσμὲν τῷ θεῷ ἐν τοῖς σῳζομένοις καὶ ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις,
For dei eine er det ein lukt frå død til død, for dei andre ein lukt frå liv til liv. Og kven er dugande til dette?
οἷς μὲν ὀσμὴ ⸀ἐκ θανάτου εἰς θάνατον, οἷς δὲ ὀσμὴ ⸁ἐκ ζωῆς εἰς ζωήν. καὶ πρὸς ταῦτα τίς ἱκανός;
For vi er ikkje som dei mange som driv handel med Guds ord. Nei, vi talar med reinleik, som sendt frå Gud, framfor Guds åsyn, i Kristus.
οὐ γάρ ἐσμεν ὡς οἱ ⸀πολλοὶ καπηλεύοντες τὸν λόγον τοῦ θεοῦ, ἀλλʼ ὡς ἐξ εἰλικρινείας, ἀλλʼ ὡς ἐκ θεοῦ ⸀κατέναντι θεοῦ ἐν Χριστῷ λαλοῦμεν.
←→