FLOGVIT
.bible

2. KorinterneKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Byrjar vi på nytt å anbefala oss sjølve? Eller treng vi, slik som somme, anbefalingsbrev til dykk eller frå dykk?
Begynner vi igjen å anbefale oss selv? Eller trenger vi, slik som noen andre, anbefalingsbrev til dere eller fra dere?
De er vårt brev, innskrivne i hjarta våre, kjende og lesne av alle menneske.
Dere er vårt brev, skrevet i våre hjerter, kjent og lest av alle mennesker.
Det er openbert at de er eit Kristus-brev, gjort i stand ved vår teneste, ikkje skrive med blekk, men med den levande Guds Ande, ikkje på steintavler, men på hjartans kjøttavler.
Det er klart at dere er et Kristi brev, utarbeidet gjennom vår tjeneste, skrevet ikke med blekk, men med den levende Guds Ånd, ikke på steintavler, men på levende hjerter av kjøtt og blod.
Ein slik tillit har vi til Gud gjennom Kristus.
En slik tillit har vi til Gud ved Kristus.
Ikkje at vi av oss sjølve er dugelege til å tenkja ut noko, som om det kom frå oss sjølve, men dugleiken vår er frå Gud.
Ikke at vi av oss selv er i stand til å tenke ut noe som om det kom fra oss selv, men vår tilstrekkelighet kommer fra Gud.
Han har òg gjort oss dugelege til å vera tenarar for ei ny pakt, ikkje bokstavens, men Andens. For bokstaven drep, men Anden gjer levande.
Han har også gjort oss i stand til å være tjenere for en ny pakt, ikke bokstavens, men Åndens. For bokstaven dreper, men Ånden gjør levende.
Men om dødens teneste, inngraven med bokstavar på steinar, kom med herlegdom, så Israels born ikkje kunne sjå Moses beint i andletet på grunn av glansen på andletet hans, ein glans som skulle bli borte,
Men hvis dødens tjeneste, med bokstaver inngravert i stein, kom med herlighet, slik at Israels barn ikke kunne se fast på Moses' ansikt på grunn av herligheten som strålte fra hans ansikt – en herlighet som var i ferd med å forgå –
kor mykje meir skal ikkje då Andens teneste vera i herlegdom?
hvor mye mer skal da ikke Åndens tjeneste være i herlighet?
For når fordømingstenesta hadde herlegdom, kor mykje meir rikt har ikkje rettferdstenesta herlegdom!
For hvis fordømmelsens tjeneste hadde herlighet, hvor mye mer rikelig er ikke rettferdighetens tjeneste i herlighet!
For det som var herleggjort, har i dette høvet mista herlegdomen sin på grunn av den overstrålande herlegdomen.
For det som ble herliggjort, har i denne sammenheng ingen herlighet sammenlignet med den overveldende herligheten.
For om det som blir borte, kom med herlegdom, kor mykje meir skal ikkje det som blir verande, vera i herlegdom!
For hvis det som forgår kom i herlighet, hvor mye mer skal ikke det som blir stående være i herlighet!
Sidan vi då har eit slikt håp, talar vi med stort frimod.
Siden vi har et slikt håp, taler vi med stor frimodighet.
Vi gjer ikkje som Moses, som la eit slør over andletet sitt, så Israels born ikkje skulle sjå enden på det som skulle bli borte.
Vi gjør ikke som Moses, som la et slør over ansiktet sitt for at Israels barn ikke skulle se slutten på det som skulle forgå.
Men sinna deira vart forherde. For heilt til denne dag ligg det same sløret over lesinga av den gamle pakta utan å bli avdekt, for det er i Kristus det blir teke bort.
Men deres sinn ble forherdet. For helt til denne dag ligger det samme sløret over lesningen av den gamle pakt uten å bli løftet, for kun i Kristus blir det tatt bort.
Ja, heilt til i dag ligg eit slør over hjarta deira når Moses blir lesen.
Ja, helt til i dag ligger det et slør over deres hjerter når Moses blir lest.
Men når nokon vender om til Herren, blir sløret teke bort.
Men når noen vender om til Herren, blir sløret tatt bort.
Herren er Anden, og der Herrens Ande er, der er fridom.
Herren er Ånden, og der Herrens Ånd er, der er frihet.
Men vi alle, som med avdekt andlet ser Herrens herlegdom som i ein spegel, blir omdanna til det same biletet, frå herlegdom til herlegdom, som av Herren, som er Anden.
Men vi alle, som med utildekket ansikt skuer Herrens herlighet som i et speil, blir forvandlet til det samme bildet, fra herlighet til herlighet, som av Herren, Ånden.
←→