FLOGVIT
.bible

2. KorinterneKapittel 8

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Vi vil fortelja dykk, sysken, om den nåden Gud har gjeve forsamlingane i Makedonia.
Trass i at dei har vore hardt prøvde med trengsler, har den overstrøymande gleda deira og den djupe fattigdomen deira strøymt over i ein rikdom av gavmilde.
For eg kan vitna om at dei gav etter evne, ja, over evne, av fri vilje.
Med mange bøner bad dei oss inntrengjande om å få vera med på nåden og fellesskapet i tenesta for dei heilage.
Og dei gav ikkje berre slik vi hadde vona, men først gav dei seg sjølve til Herren og til oss, slik Gud ville.
Difor bad vi Titus om at han, som hadde byrja dette verket, også skulle fullføra denne nådegåva hjå dykk.
Men liksom de er rike på alt – på tru, tale, kunnskap, all iver og den kjærleiken vi har vekt i dykk – så ver også rike på denne nådegåva.
Eg seier ikkje dette som ein befaling, men eg vil prøva kor ekte kjærleiken dykkar er, ved å visa til iveren hjå andre.
For de kjenner nåden frå vår Herre Jesus Kristus: Endå han var rik, vart han fattig for dykkar skuld, så de ved hans fattigdom skulle bli rike.
Og eg gjev dykk eit råd i denne saka: Det er til gagn for dykk, de som alt i fjor var dei første til ikkje berre å vilja, men også å gjera.
Fullfør no verket, så viljen til å gjera det vert følgd av at de fullfører det etter evne.
For når viljen er til stades, er gåva velkomen etter det ein har, ikkje etter det ein ikkje har.
Det er ikkje meininga at andre skal ha det lett medan de har det tungt. Nei, det skal vera likskap.
No skal dykkar overflod hjelpa dei som lid mangel, så deira overflod sidan kan hjelpa dykk når de lid mangel. Slik vert det likskap.
Som det står skrive: «Den som hadde mykje, fekk ikkje for mykje, og den som hadde lite, fekk ikkje for lite.»
Men Gud vere takk, som har lagt den same iveren for dykk ned i hjarta til Titus.
For han tok imot oppmodinga vår, og i sin store iver drog han av fri vilje av stad til dykk.
Saman med han sender vi den bror som vert rosa i alle forsamlingane for arbeidet sitt med evangeliet.
Og ikkje berre det, men han er også vald av forsamlingane til å vera reisefølgje med oss i denne nådegåva som vi tek hand om til ære for Herren sjølv og som prov på vår gode vilje.
Vi vil unngå at nokon skal kunna klandra oss for måten vi handterer denne store gåva som er oss betrudd.
For vi legg vinn på å gjera det som er rett, ikkje berre for Herren, men også for menneske.
Med dei sender vi også bror vår, som vi mange gonger og på mange måtar har prøvd og funne ivrig. No er han endå meir ivrig på grunn av den store tilliten han har til dykk.
Når det gjeld Titus, så er han min kompanjong og medarbeidar mellom dykk. Og når det gjeld brørne våre, så er dei utsendingar frå forsamlingane, til ære for Kristus.
Så vis dei kjærleiken dykkar og stadfest det vi rosar dykk for, så forsamlingane kan sjå det.
←→