FLOGVIT
.bible

2. SamuelKapittel 22

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
David tala denne songen til Herren den dagen Herren hadde berga han frå alle fiendane hans og frå Saul.
וַיְדַבֵּ֤ר דָּוִד֙ לַֽיהוָ֔ה אֶת־דִּבְרֵ֖י הַשִּׁירָ֣ה הַזֹּ֑את בְּיוֹם֩ הִצִּ֨יל יְהוָ֥ה אֹת֛וֹ מִכַּ֥ף כָּל־אֹיְבָ֖יו וּמִכַּ֥ף שָׁאֽוּל׃ ‬
Han sa: Herren er berget mitt og borga mi og frelsaren min.
וַיֹּאמַ֑ר יְהוָ֛ה סַֽלְעִ֥י וּמְצֻדָתִ֖י וּמְפַלְטִי־לִֽי׃ ‬
Min Gud er klippen eg søkjer tilflukt hos, skjoldet mitt og hornet som frelsar meg, festninga mi og tilflukta mi. Du er frelsaren min som bergar meg frå vald.
אֱלֹהֵ֥י צוּרִ֖י אֶחֱסֶה־בּ֑וֹ מָגִנִּ֞י וְקֶ֣רֶן יִשְׁעִ֗י מִשְׂגַּבִּי֙ וּמְנוּסִ֔י מֹשִׁעִ֕י מֵחָמָ֖ס תֹּשִׁעֵֽנִי׃ ‬
Eg ropar til Herren, han som er verd å lovprisa, og eg blir frelst frå fiendane mine.
מְהֻלָּ֖ל אֶקְרָ֣א יְהוָ֑ה וּמֵאֹיְבַ֖י אִוָּשֵֽׁעַ׃ ‬
For dødens brenningar omgav meg, fordervingas straumar skremde meg.
כִּ֥י אֲפָפֻ֖נִי מִשְׁבְּרֵי־מָ֑וֶת נַחֲלֵ֥י בְלִיַּ֖עַל יְבַעֲתֻֽנִי׃ ‬
Dødsrikets band snørte seg rundt meg, dødens snarer kom over meg.
חֶבְלֵ֥י שְׁא֖וֹל סַבֻּ֑נִי קִדְּמֻ֖נִי מֹֽ‪[m]‬קְשֵׁי מָֽוֶת׃ ‬
I mi naud ropa eg til Herren, til min Gud ropa eg. Han høyrde røysta mi frå tempelet sitt, og ropet mitt nådde øyra hans.
בַּצַּר־לִי֙ אֶקְרָ֣א יְהוָ֔ה וְאֶל־אֱלֹהַ֖י אֶקְרָ֑א וַיִּשְׁמַ֤ע מֵהֵֽיכָלוֹ֙ קוֹלִ֔י וְשַׁוְעָתִ֖י בְּאָזְנָֽיו׃ ‬
Då rista og skalv jorda, grunnvollane til himmelen dirra. Dei skalv fordi han var vreid.
*ותגעש **וַיִּתְגָּעַ֤שׁ וַתִּרְעַשׁ֙ הָאָ֔רֶץ מוֹסְד֥וֹת הַשָּׁמַ֖יִם יִרְגָּ֑זוּ וַיִּֽתְגָּעֲשׁ֖וּ כִּֽי־חָ֥רָה לֽוֹ׃ ‬
Røyk steig opp frå nasen hans, fortærande eld frå munnen hans. Gloande kol flamma ut frå han.
עָלָ֤ה עָשָׁן֙ בְּאַפּ֔וֹ וְאֵ֥שׁ מִפִּ֖יו תֹּאכֵ֑ל גֶּחָלִ֖ים בָּעֲר֥וּ מִמֶּֽנּוּ׃ ‬
Han bøygde himmelen og steig ned, med mørke skyer under føtene sine.
וַיֵּ֥ט שָׁמַ֖יִם וַיֵּרַ֑ד וַעֲרָפֶ֖ל תַּ֥חַת רַגְלָֽיו׃ ‬
Han reid på ein kjerub og flaug, han synte seg på vengene til vinden.
וַיִּרְכַּ֥ב עַל־כְּר֖וּב וַיָּעֹ֑ף וַיֵּרָ֖א עַל־כַּנְפֵי־רֽוּחַ׃ ‬
Han sette mørker rundt seg som eit telt, vassrike skyer og tette skydekke.
וַיָּ֥שֶׁת חֹ֛שֶׁךְ סְבִיבֹתָ֖יו סֻכּ֑וֹת חַֽשְׁרַת־מַ֖יִם עָבֵ֥י שְׁחָקִֽים׃ ‬
Av glansen framfor han brann gloande kol.
מִנֹּ֖גַהּ נֶגְדּ֑וֹ בָּעֲר֖וּ גַּחֲלֵי־אֵֽשׁ׃ ‬
Herren torna frå himmelen, Den høgste lét røysta si lyda.
יַרְעֵ֥ם מִן־שָׁמַ֖יִם יְהוָ֑ה וְעֶלְי֖וֹן יִתֵּ֥ן קוֹלֽוֹ׃ ‬
Han sende ut piler og spreidde dei, lyn som jaga dei på flukt.
וַיִּשְׁלַ֥ח חִצִּ֖ים וַיְפִיצֵ֑ם בָּרָ֖ק *ויהמם **וַיָּהֹֽם׃ ‬
Havets djup vart synleg, grunnvollane til verda vart avdekte ved Herrens trugsmål, ved pusten frå nasen hans.
וַיֵּֽרָאוּ֙ אֲפִ֣קֵי יָ֔ם יִגָּל֖וּ מֹסְד֣וֹת תֵּבֵ֑ל בְּגַעֲרַ֣ת יְהוָ֔ה מִנִּשְׁמַ֖ת ר֥וּחַ אַפּֽוֹ׃ ‬
Han rekte handa ned frå det høge og greip meg, han drog meg opp frå dei veldige vatna.
יִשְׁלַ֥ח מִמָּר֖וֹם יִקָּחֵ֑נִי יַֽמְשֵׁ֖נִי מִמַּ֥יִם רַבִּֽים׃ ‬
Han berga meg frå min mektige fiende, frå dei som hata meg, for dei var sterkare enn meg.
יַצִּילֵ֕נִי מֵאֹיְבִ֖י עָ֑ז מִשֹּׂ֣נְאַ֔י כִּ֥י אָמְצ֖וּ מִמֶּֽנִּי׃ ‬
Dei kom over meg på ulukkedagen min, men Herren var mi støtte.
יְקַדְּמֻ֖נִי בְּי֣וֹם אֵידִ֑י וַיְהִ֧י יְהוָ֛ה מִשְׁעָ֖ן לִֽי׃ ‬
Han førte meg ut på ein open plass, han berga meg fordi han hadde behag i meg.
וַיֹּצֵ֥א לַמֶּרְחָ֖ב אֹתִ֑י יְחַלְּצֵ֖נִי כִּי־חָ֥פֵֽץ בִּֽי׃ ‬
Herren løna meg etter mi rettferd, etter mine reine hender gav han meg att.
יִגְמְלֵ֥נִי יְהוָ֖ה כְּצִדְקָתִ֑י כְּבֹ֥ר יָדַ֖י יָשִׁ֥יב לִֽי׃ ‬
For eg har halde meg til Herrens vegar og ikkje vendt meg bort frå min Gud.
כִּ֥י שָׁמַ֖רְתִּי דַּרְכֵ֣י יְהוָ֑ה וְלֹ֥א רָשַׁ֖עְתִּי מֵאֱלֹהָֽי׃ ‬
For alle lovene hans har eg for auga, og frå forskriftene hans har eg ikkje vike.
כִּ֥י כָל־*משפטו **מִשְׁפָּטָ֖יו לְנֶגְדִּ֑י וְחֻקֹּתָ֖יו לֹא־אָס֥וּר מִמֶּֽנָּה׃ ‬
Eg var heil i mi ferd for han og vakta meg for synd.
וָאֶהְיֶ֥ה תָמִ֖ים ל֑וֹ וָאֶשְׁתַּמְּרָ֖ה מֵעֲוֺנִֽי׃ ‬
Herren løna meg etter mi rettferd, etter mi reinleik for auga hans.
וַיָּ֧שֶׁב יְהוָ֛ה לִ֖י כְּצִדְקָתִ֑י כְּבֹרִ֖י לְנֶ֥גֶד עֵינָֽיו׃ ‬
Mot den trufaste viser du deg trufast, mot den ulastelege viser du deg ulasteleg.
עִם־חָסִ֖יד תִּתְחַסָּ֑ד עִם־גִּבּ֥וֹר תָּמִ֖ים תִּתַּמָּֽם׃ ‬
Mot den reine viser du deg rein, men mot den rangsnudde viser du deg sløg.
עִם־נָבָ֖ר תִּתָּבָ֑ר וְעִם־עִקֵּ֖שׁ תִּתַּפָּֽל׃ ‬
Du frelser det audmjuke folket, men augo dine er mot dei hovmodige, og du audmjukar dei.
וְאֶת־עַ֥ם עָנִ֖י תּוֹשִׁ֑יעַ וְעֵינֶ֥יךָ עַל־רָמִ֖ים תַּשְׁפִּֽיל׃ ‬
For du er lampa mi, Herre, Herren lyser opp mørkret mitt.
כִּֽי־אַתָּ֥ה נֵירִ֖י יְהוָ֑ה וַיהוָ֖ה יַגִּ֥יהַּ חָשְׁכִּֽי׃ ‬
For med deg kan eg springa mot ein hær, med min Gud kan eg hoppa over ein mur.
כִּ֥י בְכָ֖ה אָר֣וּץ גְּד֑וּד בֵּאלֹהַ֖י אֲדַלֶּג־שֽׁוּר׃ ‬
Guds veg er fullkomen, Herrens ord er reint. Han er eit skjold for alle som søkjer tilflukt hos han.
הָאֵ֖ל תָּמִ֣ים דַּרְכּ֑וֹ אִמְרַ֤ת יְהוָה֙ צְרוּפָ֔ה מָגֵ֣ן ה֔וּא לְכֹ֖ל הַחֹסִ֥ים בּֽוֹ׃ ‬
For kven er Gud utan Herren? Og kven er ei klippe utan vår Gud?
כִּ֥י מִי־אֵ֖ל מִבַּלְעֲדֵ֣י יְהוָ֑ה וּמִ֥י צ֖וּר מִֽבַּלְעֲדֵ֥י אֱלֹהֵֽינוּ׃ ‬
Gud er mi sterke festning, han gjer vegen min fullkomen.
הָאֵ֥ל מָעוּזִּ֖י חָ֑יִל וַיַּתֵּ֥ר תָּמִ֖ים *דרכו **דַּרְכִּֽי׃ ‬
Han gjer føtene mine som hjorteføter og set meg på høgdene mine.
מְשַׁוֶּ֥ה *רגליו **רַגְלַ֖י כָּאַיָּל֑וֹת וְעַ֥ל בָּמוֹתַ֖י יַעֲמִדֵֽנִי׃ ‬
Han lærer hendene mine å strida, så armane mine kan spenna ein boge av bronse.
מְלַמֵּ֥ד יָדַ֖י לַמִּלְחָמָ֑ה וְנִחַ֥ת קֶֽשֶׁת־נְחוּשָׁ֖ה זְרֹעֹתָֽי׃ ‬
Du har gjeve meg frelsa di som skjold, og din velvilje har gjort meg stor.
וַתִּתֶּן־לִ֖י מָגֵ֣ן יִשְׁעֶ֑ךָ וַעֲנֹתְךָ֖ תַּרְבֵּֽנִי׃ ‬
Du har gjort rom for stega mine under meg, og anklane mine vaklar ikkje.
תַּרְחִ֥יב צַעֲדִ֖י תַּחְתֵּ֑נִי וְלֹ֥א מָעֲד֖וּ קַרְסֻלָּֽי׃ ‬
Eg forfølgde fiendane mine og øydela dei, eg snudde ikkje før dei var utsletta.
אֶרְדְּפָ֥ה אֹיְבַ֖י וָאַשְׁמִידֵ֑ם וְלֹ֥א אָשׁ֖וּב עַד־כַּלּוֹתָֽם׃ ‬
Eg knuste dei og slo dei ned så dei ikkje reiste seg, dei fall under føtene mine.
וָאֲכַלֵּ֥ם וָאֶמְחָצֵ֖ם וְלֹ֣א יְקוּמ֑וּן וַֽיִּפְּל֖וּ תַּ֥חַת רַגְלָֽי׃ ‬
Du rusta meg med kraft til krigen, du tvinga motstandarane mine i kne under meg.
וַתַּזְרֵ֥נִי חַ֖יִל לַמִּלְחָמָ֑ה תַּכְרִ֥יעַ קָמַ֖י תַּחְתֵּֽנִי׃ ‬
Du fekk fiendane mine til å snu ryggen til meg, og dei som hata meg, utrydda eg.
וְאֹ֣יְבַ֔י תַּ֥תָּה לִּ֖י עֹ֑רֶף מְשַׂנְאַ֖י וָאַצְמִיתֵֽם׃ ‬
Dei ropa, men det var ingen som frelste dei. Dei ropa til Herren, men han svara dei ikkje.
יִשְׁע֖וּ וְאֵ֣ין מֹשִׁ֑יעַ אֶל־יְהוָ֖ה וְלֹ֥א עָנָֽם׃ ‬
Eg knuste dei som støv på jorda, som søle i gatene trakka eg dei ned og spreidde dei.
וְאֶשְׁחָקֵ֖ם כַּעֲפַר־אָ֑רֶץ כְּטִיט־חוּצ֥וֹת אֲדִקֵּ֖ם אֶרְקָעֵֽם׃ ‬
Du berga meg frå stridane med folket mitt, du sette meg til hovding over folkeslaga. Eit folk eg ikkje kjende, tener meg.
וַֽתְּפַלְּטֵ֔נִי מֵרִיבֵ֖י עַמִּ֑י תִּשְׁמְרֵ֙נִי֙ לְרֹ֣אשׁ גּוֹיִ֔ם עַ֥ם לֹא־יָדַ֖עְתִּי יַעַבְדֻֽנִי׃ ‬
Framande krøkjer seg for meg, så snart dei høyrer om meg, lyder dei meg.
בְּנֵ֥י נֵכָ֖ר יִתְכַּֽחֲשׁוּ־לִ֑י לִשְׁמ֥וֹעַ אֹ֖זֶן יִשָּׁ֥מְעוּ לִֽי׃ ‬
Framande visnar bort og kjem skjelvande ut frå borgene sine.
בְּנֵ֥י נֵכָ֖ר יִבֹּ֑לוּ וְיַחְגְּר֖וּ מִמִּסְגְּרוֹתָֽם׃ ‬
Herren lever! Lova vere klippen min! Opphøgd vere Gud, klippen som frelser meg!
חַי־יְהוָ֖ה וּבָר֣וּךְ צוּרִ֑י וְיָרֻ֕ם אֱלֹהֵ֖י צ֥וּר יִשְׁעִֽי׃ ‬
Gud gjev meg hemn og legg folkeslag under meg.
הָאֵ֕ל הַנֹּתֵ֥ן נְקָמֹ֖ת לִ֑י וּמוֹרִ֥יד עַמִּ֖ים תַּחְתֵּֽנִי׃ ‬
Han fører meg bort frå fiendane mine. Du løftar meg over dei som reiser seg mot meg, du bergar meg frå valdsmenn.
וּמוֹצִיאִ֖י מֵאֹֽיְבָ֑י וּמִקָּמַי֙ תְּר֣וֹמְמֵ֔נִי מֵאִ֥ישׁ חֲמָסִ֖ים תַּצִּילֵֽנִי׃ ‬
Difor vil eg prisa deg, Herre, mellom folkeslaga og lovsyngja namnet ditt.
עַל־כֵּ֛ן אוֹדְךָ֥ יְהוָ֖ה בַּגּוֹיִ֑ם וּלְשִׁמְךָ֖ אֲזַמֵּֽר׃ ‬
Han gjev store sigrar til kongen sin og viser miskunn mot den han har salva, mot David og ætta hans til evig tid.
*מגדיל **מִגְדּ֖וֹל יְשׁוּע֣וֹת מַלְכּ֑וֹ וְעֹֽשֶׂה־חֶ֧סֶד לִמְשִׁיח֛וֹ לְדָוִ֥ד וּלְזַרְע֖וֹ עַד־עוֹלָֽם׃ פ ‬
←→