FLOGVIT
.bible

HebreerneKapittel 3

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Difor, heilage sysken, de som har del i det himmelske kallet, sjå på Jesus, apostelen og øvstepresten som vi vedkjenner oss.
Ὅθεν, ἀδελφοὶ ἅγιοι, κλήσεως ἐπουρανίου μέτοχοι, κατανοήσατε τὸν ἀπόστολον καὶ ἀρχιερέα τῆς ὁμολογίας ἡμῶν ⸀Ἰησοῦν,
Han var trufast mot den som innsette han, slik også Moses var trufast i heile huset hans.
πιστὸν ὄντα τῷ ποιήσαντι αὐτὸν ὡς καὶ Μωϋσῆς ⸀ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ.
For han er rekna verdig til større ære enn Moses, liksom den som har bygd huset, har større ære enn sjølve huset.
πλείονος γὰρ ⸂οὗτος δόξης⸃ παρὰ Μωϋσῆν ἠξίωται καθʼ ὅσον πλείονα τιμὴν ἔχει τοῦ οἴκου ὁ κατασκευάσας αὐτόν·
For kvart hus er bygd av nokon, men den som har bygd alt, er Gud.
πᾶς γὰρ οἶκος κατασκευάζεται ὑπό τινος, ὁ ⸀δὲ πάντα κατασκευάσας θεός.
Moses var trufast som tenar i heile Guds hus, til vitnemål om det som seinare skulle talast.
καὶ Μωϋσῆς μὲν πιστὸς ἐν ὅλῳ τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ὡς θεράπων εἰς μαρτύριον τῶν λαληθησομένων,
Men Kristus er trufast som Son over Guds hus. Og dette huset er vi, dersom vi held fast ved frimodet og vona vi skryt av.
Χριστὸς δὲ ὡς υἱὸς ἐπὶ τὸν οἶκον αὐτοῦ· ⸀ὃς οἶκός ἐσμεν ἡμεῖς, ⸀ἐὰν τὴν παρρησίαν καὶ τὸ καύχημα τῆς ⸀ἐλπίδος κατάσχωμεν.
Difor, som Den Heilage Ande seier: «I dag, om de høyrer røysta hans,
Διό, καθὼς λέγει τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον· Σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε,
så gjer ikkje hjarta dykkar harde som under opprøret, på freistingsdagen i øydemarka,
μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ, κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ πειρασμοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ,
der fedrane dykkar sette meg på prøve og testa meg, endå dei såg gjerningane mine
οὗ ⸀ἐπείρασαν οἱ πατέρες ὑμῶν ⸂ἐν δοκιμασίᾳ⸃ καὶ εἶδον τὰ ἔργα μου
i førti år. Difor vart eg harm på denne slekta og sa: Alltid fer dei vill i hjarta sitt, og dei har ikkje kjent vegane mine.
τεσσεράκοντα ἔτη· διὸ προσώχθισα τῇ γενεᾷ ⸀ταύτῃ καὶ εἶπον· Ἀεὶ πλανῶνται τῇ καρδίᾳ· αὐτοὶ δὲ οὐκ ἔγνωσαν τὰς ὁδούς μου·
Så svor eg i vreiden min: Dei skal aldri koma inn til kvila mi.»
ὡς ὤμοσα ἐν τῇ ὀργῇ μου· Εἰ εἰσελεύσονται εἰς τὴν κατάπαυσίν μου.
Sjå til, sysken, at ingen av dykk har eit vondt og vantruande hjarte, så de fell frå den levande Gud.
βλέπετε, ἀδελφοί, μήποτε ἔσται ἔν τινι ὑμῶν καρδία πονηρὰ ἀπιστίας ἐν τῷ ἀποστῆναι ἀπὸ θεοῦ ζῶντος,
Men oppmuntra kvarandre kvar dag, så lenge det heiter «i dag», så ingen av dykk blir forherdas ved synda sitt svik.
ἀλλὰ παρακαλεῖτε ἑαυτοὺς καθʼ ἑκάστην ἡμέραν, ἄχρις οὗ τὸ Σήμερον καλεῖται, ἵνα μὴ σκληρυνθῇ ⸂τις ἐξ ὑμῶν⸃ ἀπάτῃ τῆς ἁμαρτίας·
For vi har fått del i Kristus, så sant vi held den første tilliten fast til enden.
μέτοχοι γὰρ ⸂τοῦ Χριστοῦ γεγόναμεν⸃, ἐάνπερ τὴν ἀρχὴν τῆς ὑποστάσεως μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν.
Når det blir sagt: «I dag, om de høyrer røysta hans, så gjer ikkje hjarta dykkar harde som under opprøret.»
ἐν τῷ λέγεσθαι· Σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, Μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ.
Kven var det som høyrde og likevel gjorde opprør? Var det ikkje alle dei som drog ut frå Egypt under Moses?
τίνες γὰρ ἀκούσαντες παρεπίκραναν; ἀλλʼ οὐ πάντες οἱ ἐξελθόντες ἐξ Αἰγύπτου διὰ Μωϋσέως;
Og kven var det han var harm på i førti år? Var det ikkje dei som synda, dei som leivningane deira fall i øydemarka?
τίσιν δὲ προσώχθισεν τεσσεράκοντα ἔτη; οὐχὶ τοῖς ἁμαρτήσασιν, ὧν τὰ κῶλα ἔπεσεν ἐν τῇ ἐρήμῳ;
Og kven svor han at ikkje skulle få koma inn til kvila hans, om ikkje dei som var ulydige?
τίσιν δὲ ὤμοσεν μὴ εἰσελεύσεσθαι εἰς τὴν κατάπαυσιν αὐτοῦ εἰ μὴ τοῖς ἀπειθήσασιν;
Og vi ser at dei ikkje kunne koma inn på grunn av vantru.
καὶ βλέπομεν ὅτι οὐκ ἠδυνήθησαν εἰσελθεῖν διʼ ἀπιστίαν.
←→