FLOGVIT
.bible

JeremiaKapittel 10

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Høyr det ordet som Herren talar til dykk, Israels hus.
שִׁמְע֣וּ אֶת־הַדָּבָ֗ר אֲשֶׁ֨ר דִּבֶּ֧ר יְהוָ֛ה עֲלֵיכֶ֖ם בֵּ֥ית יִשְׂרָאֵֽל׃ ‬
Så seier Herren: Lær ikkje vegen til folkeslaga, og ver ikkje redde for teikna på himmelen, sjølv om folkeslaga er redde for dei.
כֹּ֣ה ׀ אָמַ֣ר יְהוָ֗ה אֶל־דֶּ֤רֶךְ הַגּוֹיִם֙ אַל־תִּלְמָ֔דוּ וּמֵאֹת֥וֹת הַשָּׁמַ֖יִם אַל־תֵּחָ֑תּוּ כִּֽי־יֵחַ֥תּוּ הַגּוֹיִ֖ם מֵהֵֽמָּה׃ ‬
For skikkane til folka er tomme. Dei høgg eit tre i skogen, og handverkarens hender formar det med øksa.
כִּֽי־חֻקּ֥וֹת הָֽעַמִּ֖ים הֶ֣בֶל ה֑וּא כִּֽי־עֵץ֙ מִיַּ֣עַר כְּרָת֔וֹ מַעֲשֵׂ֥ה יְדֵ֥י־חָרָ֖שׁ בַּֽמַּעֲצָֽד׃ ‬
Med sølv og gull prydar dei det. Med naglar og hamrar fester dei det så det ikkje skal riste.
בְּכֶ֥סֶף וּבְזָהָ֖ב יְיַפֵּ֑הוּ בְּמַסְמְר֧וֹת וּבְמַקָּב֛וֹת יְחַזְּק֖וּם וְל֥וֹא יָפִֽיק׃ ‬
Dei er som ei fugleskremme på ein agurkåker og kan ikkje tala. Dei må berast, for dei kan ikkje gå. Ver ikkje redde for dei, for dei kan ikkje gjera vondt, og det er heller ikkje i deira makt å gjera godt.
כְּתֹ֨מֶר מִקְשָׁ֥ה הֵ֙מָּה֙ וְלֹ֣א יְדַבֵּ֔רוּ נָשׂ֥וֹא יִנָּשׂ֖וּא כִּ֣י לֹ֣א יִצְעָ֑דוּ אַל־תִּֽירְא֤וּ מֵהֶם֙ כִּי־לֹ֣א יָרֵ֔עוּ וְגַם־הֵיטֵ֖יב אֵ֥ין אוֹתָֽם׃ ס ‬
Det finst ingen som deg, Herre. Du er stor, og namnet ditt er stort i makt.
מֵאֵ֥ין כָּמ֖וֹךָ יְהוָ֑ה גָּד֥וֹל אַתָּ֛ה וְגָד֥וֹל שִׁמְךָ֖ בִּגְבוּרָֽה׃ ‬
Kven skulle ikkje frykta deg, du folkeslaga sin konge? For det høyrer deg til. Blant alle dei vise mellom folkeslaga og i alle deira kongerike finst det ingen som deg.
מִ֣י לֹ֤א יִֽרָאֲךָ֙ מֶ֣לֶךְ הַגּוֹיִ֔ם כִּ֥י לְךָ֖ יָאָ֑תָה כִּ֣י בְכָל־חַכְמֵ֧י הַגּוֹיִ֛ם וּבְכָל־מַלְכוּתָ֖ם מֵאֵ֥ין כָּמֽוֹךָ׃ ‬
Men alle saman er dei like dumme og utan vit. Tomme avgudars lære – det er berre tre.
וּבְאַחַ֖ת יִבְעֲר֣וּ וְיִכְסָ֑לוּ מוּסַ֥ר הֲבָלִ֖ים עֵ֥ץ הֽוּא׃ ‬
Uthamra sølv blir henta frå Tarsis og gull frå Ufas, verk av handverkar og gullsmed. Blått og purpur er kleda deira – alt saman er arbeid av kunnige menn.
כֶּ֣סֶף מְרֻקָּ֞ע מִתַּרְשִׁ֣ישׁ יוּבָ֗א וְזָהָב֙ מֵֽאוּפָ֔ז מַעֲשֵׂ֥ה חָרָ֖שׁ וִידֵ֣י צוֹרֵ֑ף תְּכֵ֤לֶת וְאַרְגָּמָן֙ לְבוּשָׁ֔ם מַעֲשֵׂ֥ה חֲכָמִ֖ים כֻּלָּֽם׃ ‬
Men Herren er den sanne Gud. Han er den levande Gud og den evige kongen. Jorda skjelv for hans vreide, og folkeslaga toler ikkje hans harme.
וַֽיהוָ֤ה אֱלֹהִים֙ אֱמֶ֔ת הֽוּא־אֱלֹהִ֥ים חַיִּ֖ים וּמֶ֣לֶךְ עוֹלָ֑ם מִקִּצְפּוֹ֙ תִּרְעַ֣שׁ הָאָ֔רֶץ וְלֹֽא־יָכִ֥לוּ גוֹיִ֖ם זַעְמֽוֹ׃ ס ‬
Slik skal de seia til dei: Dei gudane som ikkje har skapt himmelen og jorda, dei skal gå til grunne frå jorda og frå under himmelen.
כִּדְנָה֙ תֵּאמְר֣וּן לְה֔וֹם אֱלָ֣הַיָּ֔א דִּֽי־שְׁמַיָּ֥א וְאַרְקָ֖א לָ֣א עֲבַ֑דוּ יֵאבַ֧דוּ מֵֽאַרְעָ֛א וּמִן־תְּח֥וֹת שְׁמַיָּ֖א אֵֽלֶּה׃ ס ‬
Han er den som skapte jorda med si kraft, grunnfeste verda med sin visdom og spente ut himmelen med si innsikt.
עֹשֵׂ֥ה אֶ֙רֶץ֙ בְּכֹח֔וֹ מֵכִ֥ין תֵּבֵ֖ל בְּחָכְמָת֑וֹ וּבִתְבוּנָת֖וֹ נָטָ֥ה שָׁמָֽיִם׃ ‬
Når han lèt røysta si ljoma, brusar vassmengder på himmelen. Han lèt skyer stiga opp frå endane av jorda, han skapar lyn til regnet og fører vinden ut frå sine forråd.
לְק֨וֹל תִּתּ֜וֹ הֲמ֥וֹן מַ֙יִם֙ בַּשָּׁמַ֔יִם וַיַּעֲלֶ֥ה נְשִׂאִ֖ים מִקְצֵ֣ה *ארץ **הָאָ֑רֶץ בְּרָקִ֤ים לַמָּטָר֙ עָשָׂ֔ה וַיּ֥וֹצֵא ר֖וּחַ מֵאֹצְרֹתָֽיו׃ ‬
Kvart menneske står der utan kunnskap. Kvar gullsmed blir til skamme med sitt gudebilete, for støypeverket hans er løgn, det er ikkje ande i dei.
נִבְעַ֤ר כָּל־אָדָם֙ מִדַּ֔עַת הֹבִ֥ישׁ כָּל־צוֹרֵ֖ף מִפָּ֑סֶל כִּ֛י שֶׁ֥קֶר נִסְכּ֖וֹ וְלֹא־ר֥וּחַ בָּֽם׃ ‬
Dei er tomme, berre verk av bedrag. Når oppgjeret kjem, går dei til grunne.
הֶ֣בֶל הֵ֔מָּה מַעֲשֵׂ֖ה תַּעְתֻּעִ֑ים בְּעֵ֥ת פְּקֻדָּתָ֖ם יֹאבֵֽדוּ׃ ‬
Han som er Jakobs del, er ikkje som desse, for han er den som har forma alt, og Israel er staven i hans arv. Herren over hærskarane er namnet hans.
לֹֽא־כְאֵ֜לֶּה חֵ֣לֶק יַעֲקֹ֗ב כִּֽי־יוֹצֵ֤ר הַכֹּל֙ ה֔וּא וְיִ֨שְׂרָאֵ֔ל שֵׁ֖בֶט נַֽחֲלָת֑וֹ יְהוָ֥ה צְבָא֖וֹת שְׁמֽוֹ׃ ס ‬
Sank saman godset ditt frå landet, du som bur i den kringsette byen.
אִסְפִּ֥י מֵאֶ֖רֶץ כִּנְעָתֵ֑ךְ *ישבתי **יֹשֶׁ֖בֶת בַּמָּצֽוֹר׃ ס ‬
For så seier Herren: Sjå, denne gongen slyngjer eg ut dei som bur i landet, og eg vil trengja dei så dei skal merka det.
כִּֽי־כֹה֙ אָמַ֣ר יְהוָ֔ה הִנְנִ֥י קוֹלֵ֛עַ אֶת־יוֹשְׁבֵ֥י הָאָ֖רֶץ בַּפַּ֣עַם הַזֹּ֑את וַהֲצֵר֥וֹתִי לָהֶ֖ם לְמַ֥עַן יִמְצָֽאוּ׃ ס ‬
Ve meg for mi knusing! Såret mitt er uhelbredeleg. Og eg tenkte: Dette er berre ei liding eg må bera.
א֥וֹי לִי֙ עַל־שִׁבְרִ֔י נַחְלָ֖ה מַכָּתִ֑י וַאֲנִ֣י אָמַ֔רְתִּי אַ֛ךְ זֶ֥ה חֳלִ֖י וְאֶשָּׂאֶֽנּוּ׃ ‬
Teltet mitt er øydelagt, og alle snorene mine er rivne av. Borna mine har forlate meg og er borte. Det er ingen som reiser teltet mitt att eller hengjer opp teltdukane mine.
אָהֳלִ֣י שֻׁדָּ֔ד וְכָל־מֵיתָרַ֖י נִתָּ֑קוּ בָּנַ֤י יְצָאֻ֙נִי֙ וְאֵינָ֔ם אֵין־נֹטֶ֥ה עוֹד֙ אָהֳלִ֔י וּמֵקִ֖ים יְרִיעוֹתָֽי׃ ‬
For hyrdingane var vortne fæaktige og søkte ikkje Herren. Difor lukkast dei ikkje, og heile flokken deira vart spreidd.
כִּ֤י נִבְעֲרוּ֙ הָֽרֹעִ֔ים וְאֶת־יְהוָ֖ה לֹ֣א דָרָ֑שׁוּ עַל־כֵּן֙ לֹ֣א הִשְׂכִּ֔ילוּ וְכָל־מַרְעִיתָ֖ם נָפֽוֹצָה׃ ס ‬
Høyr, eit rykte kjem, eit veldig brak frå landet i nord, for å gjera Juda-byane til ei øydemark, ein tilhaldsstad for sjakalar.
ק֤וֹל שְׁמוּעָה֙ הִנֵּ֣ה בָאָ֔ה וְרַ֥עַשׁ גָּד֖וֹל מֵאֶ֣רֶץ צָפ֑וֹן לָשׂ֞וּם אֶת־עָרֵ֧י יְהוּדָ֛ה שְׁמָמָ֖ה מְע֥וֹן תַּנִּֽים׃ ס ‬
Eg veit, Herre, at vegen til mennesket ikkje er i deira eiga makt. Det står ikkje til den som går, å styra sine steg.
יָדַ֣עְתִּי יְהוָ֔ה כִּ֛י לֹ֥א לָאָדָ֖ם דַּרְכּ֑וֹ לֹֽא־לְאִ֣ישׁ הֹלֵ֔ךְ וְהָכִ֖ין אֶֽת־צַעֲדֽוֹ׃ ‬
Tukt meg, Herre, men med rettferd, ikkje i din vreide, så du ikkje gjer meg til inkjes.
יַסְּרֵ֥נִי יְהוָ֖ה אַךְ־בְּמִשְׁפָּ֑ט אַל־בְּאַפְּךָ֖ פֶּן־תַּמְעִטֵֽנִי׃ ‬
Aust ut din harme over folkeslaga som ikkje kjenner deg, og over ættene som ikkje kallar på ditt namn. For dei har ete opp Jakob, ja, ete han opp og gjort ende på han, og bustaden hans har dei lagt øyde.
שְׁפֹ֣ךְ חֲמָתְךָ֗ עַל־הַגּוֹיִם֙ אֲשֶׁ֣ר לֹֽא־יְדָע֔וּךָ וְעַל֙ מִשְׁפָּח֔וֹת אֲשֶׁ֥ר בְּשִׁמְךָ֖ לֹ֣א קָרָ֑אוּ כִּֽי־אָכְל֣וּ אֶֽת־יַעֲקֹ֗ב וַאֲכָלֻ֙הוּ֙ וַיְכַלֻּ֔הוּ וְאֶת־נָוֵ֖הוּ הֵשַֽׁמּוּ׃ פ ‬
←→