FLOGVIT
.bible

JeremiaKapittel 10

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Høyr det ordet som Herren talar til dykk, Israels hus.
Hør det ordet som Herren har talt til dere, Israels hus!
Så seier Herren: Lær ikkje vegen til folkeslaga, og ver ikkje redde for teikna på himmelen, sjølv om folkeslaga er redde for dei.
Så sier Herren: Lær ikke folkeslagenes skikker, og la dere ikke skremme av tegnene på himmelen, selv om folkeslagene frykter for dem.
For skikkane til folka er tomme. Dei høgg eit tre i skogen, og handverkarens hender formar det med øksa.
For folkenes skikker er tomhet. De hogger et tre i skogen, og en håndverker former det med øksen.
Med sølv og gull prydar dei det. Med naglar og hamrar fester dei det så det ikkje skal riste.
De pynter det med sølv og gull, og fester det med spiker og hammer så det ikke vakler.
Dei er som ei fugleskremme på ein agurkåker og kan ikkje tala. Dei må berast, for dei kan ikkje gå. Ver ikkje redde for dei, for dei kan ikkje gjera vondt, og det er heller ikkje i deira makt å gjera godt.
De er som et fugleskremsel på en agurkåker og kan ikke tale. De må bæres, for de kan ikke gå. Frykt ikke for dem, for de kan ikke gjøre noe ondt, og de har heller ingen makt til å gjøre godt.
Det finst ingen som deg, Herre. Du er stor, og namnet ditt er stort i makt.
Det finnes ingen som deg, Herre! Du er stor, og ditt navn er stort i makt.
Kven skulle ikkje frykta deg, du folkeslaga sin konge? For det høyrer deg til. Blant alle dei vise mellom folkeslaga og i alle deira kongerike finst det ingen som deg.
Hvem skulle ikke frykte deg, du folkenes konge? For det tilkommer deg. Blant alle folkenes vise og i alle deres riker finnes det ingen som deg.
Men alle saman er dei like dumme og utan vit. Tomme avgudars lære – det er berre tre.
Men alle som én er de uforstandige og tåpelige. Lære fra avgudene – det er bare tre.
Uthamra sølv blir henta frå Tarsis og gull frå Ufas, verk av handverkar og gullsmed. Blått og purpur er kleda deira – alt saman er arbeid av kunnige menn.
Hamret sølv hentes fra Tarsis og gull fra Ufas. Det er et verk av håndverkeren og gullsmedens hender. De kler dem i blått og purpur – alt sammen er et verk av dyktige menn.
Men Herren er den sanne Gud. Han er den levande Gud og den evige kongen. Jorda skjelv for hans vreide, og folkeslaga toler ikkje hans harme.
Men Herren er den sanne Gud. Han er den levende Gud og en evig konge. Jorden skjelver for hans vrede, og folkeslagene kan ikke holde ut hans harme.
Slik skal de seia til dei: Dei gudane som ikkje har skapt himmelen og jorda, dei skal gå til grunne frå jorda og frå under himmelen.
Slik skal dere si til dem: De gudene som ikke har skapt himmelen og jorden, de skal forsvinne fra jorden og fra det som er under himmelen.
Han er den som skapte jorda med si kraft, grunnfeste verda med sin visdom og spente ut himmelen med si innsikt.
Han skapte jorden med sin kraft, grunnfestet verden med sin visdom og spente ut himmelen med sin forstand.
Når han lèt røysta si ljoma, brusar vassmengder på himmelen. Han lèt skyer stiga opp frå endane av jorda, han skapar lyn til regnet og fører vinden ut frå sine forråd.
Når han lar sin røst lyde, bruser vannmassene på himmelen. Han lar skyer stige opp fra jordens ender, skaper lyn til regnet og sender vinden ut fra sine forrådskamre.
Kvart menneske står der utan kunnskap. Kvar gullsmed blir til skamme med sitt gudebilete, for støypeverket hans er løgn, det er ikkje ande i dei.
Hvert menneske er blitt uten forstand, uten kunnskap. Hver gullsmed blir til skamme på grunn av sitt støpte bilde, for hans støpte bilde er løgn, og det er ingen ånd i dem.
Dei er tomme, berre verk av bedrag. Når oppgjeret kjem, går dei til grunne.
De er tomhet, et verk av bedrag. Når deres straffetid kommer, skal de gå til grunne.
Han som er Jakobs del, er ikkje som desse, for han er den som har forma alt, og Israel er staven i hans arv. Herren over hærskarane er namnet hans.
Jakobs del er ikke som disse, for han er den som har formet alle ting, og Israel er stammen som er hans arv. Herren, hærskarenes Gud, er hans navn.
Sank saman godset ditt frå landet, du som bur i den kringsette byen.
Samle sammen dine eiendeler fra bakken, du som bor i den beleirede byen!
For så seier Herren: Sjå, denne gongen slyngjer eg ut dei som bur i landet, og eg vil trengja dei så dei skal merka det.
For så sier Herren: Se, denne gangen slynger jeg ut landets innbyggere, og jeg vil bringe nød over dem, så de kjenner det.
Ve meg for mi knusing! Såret mitt er uhelbredeleg. Og eg tenkte: Dette er berre ei liding eg må bera.
Ve meg over min knuste tilstand! Mitt sår er ulegelig! Jeg sa: Dette er min lidelse, og jeg må bære den.
Teltet mitt er øydelagt, og alle snorene mine er rivne av. Borna mine har forlate meg og er borte. Det er ingen som reiser teltet mitt att eller hengjer opp teltdukane mine.
Mitt telt er ødelagt, og alle mine teltsnorer er revet av. Mine barn har forlatt meg og er borte. Det er ingen igjen til å reise mitt telt eller henge opp mine teltduker.
For hyrdingane var vortne fæaktige og søkte ikkje Herren. Difor lukkast dei ikkje, og heile flokken deira vart spreidd.
For hyrdene er blitt uforstandige og har ikke søkt Herren. Derfor har de ikke lyktes, og hele flokken deres er spredt.
Høyr, eit rykte kjem, eit veldig brak frå landet i nord, for å gjera Juda-byane til ei øydemark, ein tilhaldsstad for sjakalar.
Lyden av et budskap – se, det kommer! Et stort bulder fra landet i nord, for å gjøre Judas byer til ødemark, et tilholdssted for sjakaler.
Eg veit, Herre, at vegen til mennesket ikkje er i deira eiga makt. Det står ikkje til den som går, å styra sine steg.
Jeg vet, Herre, at et menneskes vei ikke er i dets egen makt. Det står ikke til en mann som vandrer, å styre sine skritt.
Tukt meg, Herre, men med rettferd, ikkje i din vreide, så du ikkje gjer meg til inkjes.
Tukt meg, Herre, men med rettferdighet, ikke i din vrede, så du ikke gjør meg til intet.
Aust ut din harme over folkeslaga som ikkje kjenner deg, og over ættene som ikkje kallar på ditt namn. For dei har ete opp Jakob, ja, ete han opp og gjort ende på han, og bustaden hans har dei lagt øyde.
Øs ut din vrede over folkeslagene som ikke kjenner deg, og over slektene som ikke påkaller ditt navn. For de har fortært Jakob, fortært ham og gjort ende på ham, og lagt hans boplass øde.
←→