FLOGVIT
.bible

JesajaKapittel 42

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Sjå, min tenar som eg held oppe, min utvalde som mi sjel har hugnad i! Eg har lagt min Ande på han, han skal føra rett ut til folkeslaga.
Se, min tjener som jeg støtter, min utvalgte som min sjel har behag i. Jeg har lagt min Ånd på ham, han skal bringe rett til folkeslagene.
Han skal ikkje ropa og ikkje setja i, ikkje la røysta si høyrast ute.
Han skal ikke rope eller heve stemmen, og ikke la sin røst høre på gaten.
Eit knekt røyr skal han ikkje bryta av, ein rykande veik skal han ikkje sløkkja. Med truskap skal han føra retten ut.
Et knekket rør skal han ikke bryte av, og en rykende veke skal han ikke slukke. I trofasthet skal han bringe rett.
Han skal ikkje slokna og ikkje bli knekt før han har grunnlagt retten på jorda. Fjerne strender ventar på hans lov.
Han skal ikke slukne og ikke knuses før han har grunnlagt rett på jorden. Fjerne kyster venter på hans lov.
Så seier Gud Herren, som skapte himmelen og spente han ut, som breidde ut jorda med det som spirer fram av henne, som gjev livsande til folket på henne og ånd til dei som ferdast der:
Så sier Gud Herren, han som skapte himmelen og spente den ut, han som bredte ut jorden og det som vokser på den, han som gir pust til folket som bor der, og ånd til dem som vandrer på den:
Eg, Herren, har kalla deg i rettferd. Eg grip handa di og vernar deg. Eg gjer deg til ei pakt for folket, til eit lys for folkeslaga,
Jeg, Herren, har kalt deg i rettferdighet. Jeg griper din hånd og vokter deg. Jeg gir deg som en pakt for folket, som et lys for folkeslagene,
til å opna blinde auge, til å føra fangar ut frå fangehòlet, og frå fengselet dei som sit i mørker.
for å åpne blinde øyne, for å føre fanger ut av fangehullet, og dem som sitter i mørke ut av fengselet.
Eg er Herren, det er mitt namn. Eg gjev ikkje mi ære til ein annan, ikkje min lovpris til gudebilete.
Jeg er Herren, det er mitt navn. Min ære gir jeg ikke til noen annen, og min pris ikke til utskårne bilder.
Det som vart varsla før, sjå, det har hendt. No forkynner eg nye ting. Før dei spirer fram, let eg dykk høyra om dei.
Se, de første tingene er skjedd, og nye ting forkynner jeg. Før de spirer frem, lar jeg dere høre om dem.
Syng ein ny song for Herren, syng hans pris frå endane av jorda, de som fer ut på havet og alt som fyller det, de øyar og dei som bur der!
Syng en ny sang for Herren, hans pris fra jordens ender, dere som farer ut på havet og alt som fyller det, dere fjerne kyster og dere som bor der.
Lat ørkenen og byane der løfta røysta, landsbyane der Kedar bur! Lat dei som bur i Sela, jubla, ropa frå fjelltoppane!
La ørkenen og dens byer løfte røsten, landsbyene der Kedar bor. La dem som bor i Sela juble, la dem rope fra fjelltoppene.
Lat dei gje Herren ære og forkynna hans pris på dei fjerne øyane!
La dem gi Herren ære og forkynne hans pris på kystene.
Herren dreg ut som ein helt, som ein krigar vekkjer han sin stridshug. Han ropar, ja, skrik ut krigsrop, han viser seg som helt mot fiendane sine.
Herren drar ut som en helt, som en krigsmann vekker han sin iver. Han roper, ja, skriker høyt, han viser sin makt mot sine fiender.
Eg har teia frå eldgammal tid, vore stille og halde meg att. No skrik eg som ei fødande kvinne, eg pustar og peser på ein gong.
Lenge har jeg vært stille, jeg tidde og holdt meg tilbake. Nå vil jeg stønne som en fødende kvinne, jeg vil gispe og pese på én gang.
Eg legg fjell og haugar øyde og lèt alt graset der visna. Eg gjer elvar til øyar og turkar ut innsjøar.
Jeg vil legge fjell og hauger øde og la alt gresset der visne. Jeg vil gjøre elver til tørt land og la dammer tørke ut.
Eg fører blinde på ein veg dei ikkje kjende, på ukjende stigar lèt eg dei gå. Eg gjer mørkret framfor dei til lys og det ujamne til flat mark. Dette er det eg gjer, og eg forlet dei ikkje.
Jeg vil føre blinde på en vei de ikke kjenner, på stier de ikke kjenner vil jeg lede dem. Jeg vil gjøre mørket til lys foran dem og det ujevne til flat mark. Dette er det jeg vil gjøre, jeg forlater dem ikke.
Dei som set si lit til utskorne bilete, skal vika tilbake og stå djupt til skamme, dei som seier til støypte bilete: «De er våre gudar.»
De skal vike tilbake og bli dypt til skamme, de som setter sin lit til utskårne bilder, de som sier til støpte bilder: Dere er våre guder.
Høyr, de døve! Sjå opp, de blinde, så de kan sjå!
Hør, dere døve! Se opp og se, dere blinde!
Kven er blind som tenaren min, kven er døv som sendebodet eg sender? Kven er blind som den som har fått sitt, blind som Herrens tenar?
Hvem er blind som min tjener, og døv som budbæreren jeg sender? Hvem er blind som den som er viet til meg, blind som Herrens tjener?
Du har sett mykje, men du tek det ikkje vare. Du har opne øyre, men du høyrer ikkje.
Dere har sett mye, men tar ikke vare på det. Ørene er åpne, men han hører ikke.
For si rettferd skuld ville Herren gjera lova stor og herleg.
Det behaget Herren for sin rettferdighets skyld å gjøre loven stor og herlig.
Men dette er eit folk som er plyndra og rana. Alle dei unge er fanga i snarer og gøymde bort i fangehus. Dei er blitt til bytte, og ingen bergar. Dei er rana, og ingen seier: «Gjev tilbake!»
Men dette er et folk som er plyndret og ranet. De er alle fanget i snarer og gjemt i fengsler. De er blitt til bytte uten noen som redder, til rov uten at noen sier: Gi tilbake!
Kven av dykk vil lytta til dette, gje akt og høyra for tida som kjem?
Hvem blant dere vil lytte til dette, hvem vil gi akt og høre for tiden som kommer?
Kven gav Jakob bort til plyndring og Israel til ranarar? Var det ikkje Herren, han vi synda mot? Dei ville ikkje gå på hans vegar og høyrde ikkje på hans lov.
Hvem overgav Jakob til plyndring og Israel til ransmenn? Var det ikke Herren, han som vi syndet mot? De ville ikke vandre på hans veier og hørte ikke på hans lov.
Så aust han over dei sin brennande vreide og krigens vald. Det loga rundt dei, men dei skjøna ikkje. Det brann i dei, men dei la det ikkje på hjarta.
Derfor øste han sin brennende vrede over ham, med krigens voldsomhet. Den flammet rundt ham, men han forsto det ikke. Den brente ham, men han tok det ikke til hjerte.
←→