FLOGVIT
.bible

JobKapittel 36

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Elihu heldt fram og sa:
וַיֹּ֥סֶף אֱלִיה֗וּא וַיֹּאמַֽר׃ ‬
Vent litt på meg, så skal eg visa deg, for eg har enno meir å seia på vegner av Gud.
כַּתַּר־לִ֣י זְ֭עֵיר וַאֲחַוֶּ֑ךָּ כִּ֤י ע֖וֹד לֶאֱל֣וֹהַּ מִלִּֽים׃ ‬
Eg hentar kunnskapen min langt bortanfrå, og eg vil gje Skaparen min rett.
אֶשָּׂ֣א דֵ֭עִי לְמֵרָח֑וֹק וּ֝לְפֹעֲלִ֗י אֶֽתֵּֽן־צֶֽדֶק׃ ‬
For sanneleg, orda mine er ikkje løgn. Ein som har fullkomen kunnskap, står framfor deg.
כִּֽי־אָ֭מְנָם לֹא־שֶׁ֣קֶר מִלָּ֑י תְּמִ֖ים דֵּע֣וֹת עִמָּֽךְ׃ ‬
Sjå, Gud er veldig, men han foraktar ingen. Han er veldig i hjartets kraft.
הֶן־אֵ֣ל כַּ֭בִּיר וְלֹ֣א יִמְאָ֑ס כַּ֝בִּ֗יר כֹּ֣חַֽ לֵֽב׃ ‬
Han let ikkje den ugudelege leva, men gjev dei undertrykte deira rett.
לֹא־יְחַיֶּ֥ה רָשָׁ֑ע וּמִשְׁפַּ֖ט עֲנִיִּ֣ים יִתֵּֽן׃ ‬
Han tek ikkje auga sine bort frå dei rettferdige. Han set dei saman med kongar på trona, og dei blir opphøgde for alltid.
לֹֽא־יִגְרַ֥ע מִצַּדִּ֗יק עֵ֫ינָ֥יו וְאֶת־מְלָכִ֥ים לַכִּסֵּ֑א וַיֹּשִׁיבֵ֥ם לָ֝נֶ֗צַח וַיִּגְבָּֽהוּ׃ ‬
Men om dei blir bundne med lekkjer og fanga i lidinga sine band,
וְאִם־אֲסוּרִ֥ים בַּזִּקִּ֑ים יִ֝לָּכְד֗וּן בְּחַבְלֵי־עֹֽנִי׃ ‬
då viser han dei kva dei har gjort, og syndene deira, at dei har vore hovmodige.
וַיַּגֵּ֣ד לָהֶ֣ם פָּעֳלָ֑ם וּ֝פִשְׁעֵיהֶ֗ם כִּ֣י יִתְגַּבָּֽרוּ׃ ‬
Han opnar øyra deira for tukt og seier at dei skal venda om frå det vonde.
וַיִּ֣גֶל אָ֭זְנָם לַמּוּסָ֑ר וַ֝יֹּ֗אמֶר כִּֽי־יְשֻׁב֥וּן מֵאָֽוֶן׃ ‬
Om dei høyrer og tener han, skal dei fullføra dagane sine i lykke og åra sine i glede.
אִֽם־יִשְׁמְע֗וּ וְֽיַ֫עֲבֹ֥דוּ יְכַלּ֣וּ יְמֵיהֶ֣ם בַּטּ֑וֹב וּ֝שְׁנֵיהֶ֗ם בַּנְּעִימִֽים׃ ‬
Men om dei ikkje høyrer, skal dei forgå ved kastespydet og døy utan kunnskap.
וְאִם־לֹ֣א יִ֭שְׁמְעוּ בְּשֶׁ֣לַח יַעֲבֹ֑רוּ וְ֝יִגְוְע֗וּ כִּבְלִי־דָֽעַת׃ ‬
Dei gudlause i hjartet samlar opp vreide. Dei ropar ikkje om hjelp når han bind dei.
וְֽחַנְפֵי־לֵ֭ב יָשִׂ֣ימוּ אָ֑ף לֹ֥א יְ֝שַׁוְּע֗וּ כִּ֣י אֲסָרָֽם׃ ‬
Sjela deira døyr i ungdomen, og livet deira endar blant tempeltenarar.
תָּמֹ֣ת בַּנֹּ֣עַר נַפְשָׁ֑ם וְ֝חַיָּתָ֗ם בַּקְּדֵשִֽׁים׃ ‬
Han friar den lidande ut gjennom lidinga og opnar øyra deira gjennom trengsla.
יְחַלֵּ֣ץ עָנִ֣י בְעָנְי֑וֹ וְיִ֖גֶל בַּלַּ֣חַץ אָזְנָֽם׃ ‬
Ja, han ville føra deg ut frå nauda til ein vid stad utan tronge kår, og bordet ditt ville vera fullt av feite rettar.
וְאַ֤ף הֲסִיתְךָ֨ ׀ מִפִּי־צָ֗ר רַ֭חַב לֹא־מוּצָ֣ק תַּחְתֶּ֑יהָ וְנַ֥חַת שֻׁ֝לְחָנְךָ֗ מָ֣לֵא דָֽשֶׁן׃ ‬
Men du er full av den dommen som tilhøyrer den ugudelege. Dom og rett skal gripa deg.
וְדִין־רָשָׁ֥ע מָלֵ֑אתָ דִּ֖ין וּמִשְׁפָּ֣ט יִתְמֹֽכוּ׃ ‬
Lat ikkje vreiden lokka deg til spott, og lat ikkje stor løysepenge føra deg på avvegar.
כִּֽי־חֵ֭מָה פֶּן־יְסִֽיתְךָ֣ בְסָ֑פֶק וְרָב־כֹּ֝֗פֶר אַל־יַטֶּֽךָּ׃ ‬
Kan ropet ditt hjelpa deg så du slepp naud, eller all di kraft og styrke?
הֲיַעֲרֹ֣ךְ שׁ֭וּעֲךָ לֹ֣א בְצָ֑ר וְ֝כֹ֗ל מַאֲמַצֵּי־כֹֽחַ׃ ‬
Lengta ikkje etter natta, når folk blir rivne bort frå sin stad.
אַל־תִּשְׁאַ֥ף הַלָּ֑יְלָה לַעֲל֖וֹת עַמִּ֣ים תַּחְתָּֽם׃ ‬
Tak deg i vare, vend deg ikkje til det vonde! For det har du valt framfor lidinga.
הִ֭שָּׁמֶר אַל־תֵּ֣פֶן אֶל־אָ֑וֶן כִּֽי־עַל־זֶ֝֗ה בָּחַ֥רְתָּ מֵעֹֽנִי׃ ‬
Sjå, Gud er opphøgd i si makt. Kven er ein lærar som han?
הֶן־אֵ֭ל יַשְׂגִּ֣יב בְּכֹח֑וֹ מִ֖י כָמֹ֣הוּ מוֹרֶֽה׃ ‬
Kven har føreskrive han hans veg? Og kven kan seia: 'Du har gjort urett'?
מִֽי־פָקַ֣ד עָלָ֣יו דַּרְכּ֑וֹ וּמִֽי־אָ֝מַ֗ר פָּעַ֥לְתָּ עַוְלָֽה׃ ‬
Hugs å opphøgja hans verk, som menneske har sunge om.
זְ֭כֹר כִּֽי־תַשְׂגִּ֣יא פָעֳל֑וֹ אֲשֶׁ֖ר שֹׁרְר֣וּ אֲנָשִֽׁים׃ ‬
Alle menneske har sett på det, mennesket skuar det langt bortanfrå.
כָּל־אָדָ֥ם חָֽזוּ־ב֑וֹ אֱ֝נ֗וֹשׁ יַבִּ֥יט מֵרָחֽוֹק׃ ‬
Sjå, Gud er stor, større enn vi kan forstå. Talet på åra hans kan ikkje granskast.
הֶן־אֵ֣ל שַׂ֭גִּיא וְלֹ֣א נֵדָ֑ע מִסְפַּ֖ר שָׁנָ֣יו וְלֹא־חֵֽקֶר׃ ‬
For han dreg opp vassdropane, dei blir sila til regn frå skodda hans.
כִּ֭י יְגָרַ֣ע נִטְפֵי־מָ֑יִם יָזֹ֖קּוּ מָטָ֣ר לְאֵדֽוֹ׃ ‬
Skyene auser det ut og let det drype ned over menneska i mengder.
אֲשֶֽׁר־יִזְּל֥וּ שְׁחָקִ֑ים יִ֝רְעֲפ֗וּ עֲלֵ֤י ׀ אָדָ֬ם רָֽב׃ ‬
Kan nokon forstå korleis skyene breier seg ut, og torebrak frå hans bustad?
אַ֣ף אִם־יָ֭בִין מִפְרְשֵׂי־עָ֑ב תְּ֝שֻׁא֗וֹת סֻכָּתֽוֹ׃ ‬
Sjå, han spreier lyset sitt over det og dekkjer havbotnens røter.
הֵן־פָּרַ֣שׂ עָלָ֣יו אוֹר֑וֹ וְשָׁרְשֵׁ֖י הַיָּ֣ם כִּסָּֽה׃ ‬
For med dei dømer han folka og gjev mat i overflod.
כִּי־בָ֭ם יָדִ֣ין עַמִּ֑ים יִֽתֶּן־אֹ֥כֶל לְמַכְבִּֽיר׃ ‬
Han dekkjer hendene sine med lyn og byd det å treffa målet.
עַל־כַּפַּ֥יִם כִּסָּה־א֑וֹר וַיְצַ֖ו עָלֶ֣יהָ בְמַפְגִּֽיעַ׃ ‬
Tordenen fortel om han, jamvel buskapen varslar om det som kjem.
יַגִּ֣יד עָלָ֣יו רֵע֑וֹ מִ֝קְנֶ֗ה אַ֣ף עַל־עוֹלֶֽה׃ ‬
←→