FLOGVIT
.bible

JobKapittel 37

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Ja, av dette skjelv hjartet mitt og hoppar opp frå staden sin.
אַף־לְ֭זֹאת יֶחֱרַ֣ד לִבִּ֑י וְ֝יִתַּ֗ר מִמְּקוֹמֽוֹ׃ ‬
Høyr, høyr på drønnet av røysta hans, på braket som går ut frå munnen hans!
שִׁמְע֤וּ שָׁמ֣וֹעַ בְּרֹ֣גֶז קֹל֑וֹ וְ֝הֶ֗גֶה מִפִּ֥יו יֵצֵֽא׃ ‬
Under heile himmelen slepper han det laus, og lyset sitt over endane av jorda.
תַּֽחַת־כָּל־הַשָּׁמַ֥יִם יִשְׁרֵ֑הוּ וְ֝אוֹר֗וֹ עַל־כַּנְפ֥וֹת הָאָֽרֶץ׃ ‬
Etter det drønnar ei røyst, han torar med si majestetiske røyst, og han held ikkje lynet tilbake når røysta hans høyrest.
אַחֲרָ֤יו ׀ יִשְׁאַג־ק֗וֹל יַ֭רְעֵם בְּק֣וֹל גְּאוֹנ֑וֹ וְלֹ֥א יְ֝עַקְּבֵ֗ם כִּֽי־יִשָּׁמַ֥ע קוֹלֽוֹ׃ ‬
Gud torar underfullt med røysta si, han gjer store ting som vi ikkje forstår.
יַרְעֵ֤ם אֵ֣ל בְּ֭קוֹלוֹ נִפְלָא֑וֹת עֹשֶׂ֥ה גְ֝דֹל֗וֹת וְלֹ֣א נֵדָֽע׃ ‬
For til snøen seier han: 'Fall på jorda!' Og til regnskuren og dei mektige regnbygene seier han det same.
כִּ֤י לַשֶּׁ֨לַג ׀ יֹאמַ֗ר הֱוֵ֫א אָ֥רֶץ וְגֶ֥שֶׁם מָטָ֑ר וְ֝גֶ֗שֶׁם מִטְר֥וֹת עֻזּֽוֹ׃ ‬
Han set segl på kvar manns hand, så alle menneske kan kjenna verket hans.
בְּיַד־כָּל־אָדָ֥ם יַחְתּ֑וֹם לָ֝דַ֗עַת כָּל־אַנְשֵׁ֥י מַעֲשֵֽׂהוּ׃ ‬
Då går villdyra inn i hiet sitt og held seg i bustadene sine.
וַתָּבֹ֣א חַיָּ֣ה בְמוֹ־אָ֑רֶב וּבִמְע֖וֹנֹתֶ֣יהָ תִשְׁכֹּֽן׃ ‬
Frå det indre rommet kjem stormen, og frå nordavindane kjem kulden.
מִן־הַ֭חֶדֶר תָּב֣וֹא סוּפָ֑ה וּֽמִמְּזָרִ֥ים קָרָֽה׃ ‬
Ved Guds ande blir is danna, og dei vide vatna blir frosne til.
מִנִּשְׁמַת־אֵ֥ל יִתֶּן־קָ֑רַח וְרֹ֖חַב מַ֣יִם בְּמוּצָֽק׃ ‬
Ja, med fukt tyngjer han skya, han spreier ut lysskya si.
אַף־בְּ֭רִי יַטְרִ֣יחַ עָ֑ב יָ֝פִ֗יץ עֲנַ֣ן אוֹרֽוֹ׃ ‬
Og dei svingar seg rundt etter styringa hans, for å gjera alt det han byd dei over heile jordflata.
וְה֤וּא מְסִבּ֨וֹת ׀ מִתְהַפֵּ֣ךְ *בתחבולתו **בְּתַחְבּוּלֹתָ֣יו לְפָעֳלָ֑ם כֹּ֖ל אֲשֶׁ֥ר יְצַוֵּ֓ם ׀ עַל־פְּנֵ֖י תֵבֵ֣ל אָֽרְצָה׃ ‬
Anten til tukt, eller for landet sitt, eller til miskunn lèt han det koma.
אִם־לְשֵׁ֥בֶט אִם־לְאַרְצ֑וֹ אִם־לְ֝חֶ֗סֶד יַמְצִאֵֽהוּ׃ ‬
Høyr på dette, Job! Stå stille og tenk over Guds underverk!
הַאֲזִ֣ינָה זֹּ֣את אִיּ֑וֹב עֲ֝מֹ֗ד וְהִתְבּוֹנֵ֤ן ׀ נִפְלְא֬וֹת אֵֽל׃ ‬
Veit du korleis Gud legg planen sin for dei og lèt lyset frå skya si skina?
הֲ֭תֵדַע בְּשׂוּם־אֱל֣וֹהַּ עֲלֵיהֶ֑ם וְ֝הוֹפִ֗יעַ א֣וֹר עֲנָנֽוֹ׃ ‬
Veit du korleis skyene svever, underverka til han som er fullkomen i kunnskap?
הֲ֭תֵדַע עַל־מִפְלְשֵׂי־עָ֑ב מִ֝פְלְא֗וֹת תְּמִ֣ים דֵּעִֽים׃ ‬
Du som har varme klede når jorda ligg stille under sørvinden.
אֲשֶׁר־בְּגָדֶ֥יךָ חַמִּ֑ים בְּהַשְׁקִ֥ט אֶ֝֗רֶץ מִדָּרֽוֹם׃ ‬
Kan du saman med han hamra ut himmelen, som er fast som ein støypt spegel?
תַּרְקִ֣יעַ עִ֭מּוֹ לִשְׁחָקִ֑ים חֲ֝זָקִ֗ים כִּרְאִ֥י מוּצָֽק׃ ‬
Lær oss kva vi skal seia til han! Vi kan ikkje leggja fram saka vår på grunn av mørket.
ה֭וֹדִיעֵנוּ מַה־נֹּ֣אמַר ל֑וֹ לֹ֥א־נַ֝עֲרֹ֗ךְ מִפְּנֵי־חֹֽשֶׁךְ׃ ‬
Skal det meldast til han at eg vil tala? Om eit menneske talar, ville han sanneleg bli oppslukt!
הֽ͏ַיְסֻפַּר־ל֭וֹ כִּ֣י אֲדַבֵּ֑ר אִֽם־אָ֥מַר אִ֝֗ישׁ כִּ֣י יְבֻלָּֽע׃ ‬
Og no ser dei ikkje lyset som skin klårt på himmelen, men så fer vinden forbi og reinskar himmelen.
וְעַתָּ֤ה ׀ לֹ֘א רָ֤אוּ א֗וֹר בָּהִ֣יר ה֭וּא בַּשְּׁחָקִ֑ים וְר֥וּחַ עָ֝בְרָ֗ה וַֽתְּטַהֲרֵֽם׃ ‬
Frå nord kjem gyllen glans, over Gud er det skremmande herlegdom.
מִ֭צָּפוֹן זָהָ֣ב יֶֽאֱתֶ֑ה עַל־אֱ֝ל֗וֹהַּ נ֣וֹרָא הֽוֹד׃ ‬
Den Allmektige – vi kan ikkje nå han – han er stor i makt, rett og rettferd krenker han ikkje.
שַׁדַּ֣י לֹֽא־מְ֭צָאנֻהוּ שַׂגִּיא־כֹ֑חַ וּמִשְׁפָּ֥ט וְרֹב־צְ֝דָקָ֗ה לֹ֣א יְעַנֶּֽה׃ ‬
Difor fryktar menneska han, men han ser ikkje til nokon som trur seg sjølv vis i hjarta.
לָ֭כֵן יְרֵא֣וּהוּ אֲנָשִׁ֑ים לֹֽא־יִ֝רְאֶ֗ה כָּל־חַכְמֵי־לֵֽב׃ פ ‬
←→