FLOGVIT
.bible

JobKapittel 37

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Ja, av dette skjelv hjartet mitt og hoppar opp frå staden sin.
Også av dette skjelver mitt hjerte og hopper ut av sitt sted.
Høyr, høyr på drønnet av røysta hans, på braket som går ut frå munnen hans!
Hør nøye på drønnet av hans røst, på bulderet som går ut fra hans munn.
Under heile himmelen slepper han det laus, og lyset sitt over endane av jorda.
Under hele himmelen slipper han det løs, og hans lyn når til jordens ender.
Etter det drønnar ei røyst, han torar med si majestetiske røyst, og han held ikkje lynet tilbake når røysta hans høyrest.
Etter det brøler en røst, han tordner med sin majestetiske stemme. Han holder dem ikke tilbake når hans røst høres.
Gud torar underfullt med røysta si, han gjer store ting som vi ikkje forstår.
Gud tordner underfullt med sin røst. Han gjør store ting som vi ikke kan forstå.
For til snøen seier han: 'Fall på jorda!' Og til regnskuren og dei mektige regnbygene seier han det same.
For til snøen sier han: 'Fall på jorden!' Og til regnbygen og de veldige styrtregnskyllene sier han det samme.
Han set segl på kvar manns hand, så alle menneske kan kjenna verket hans.
Han setter sitt segl på hvert menneskes hånd, så alle mennesker kan kjenne hans verk.
Då går villdyra inn i hiet sitt og held seg i bustadene sine.
Da går villdyrene inn i sine skjulesteder og holder seg i sine huler.
Frå det indre rommet kjem stormen, og frå nordavindane kjem kulden.
Fra det innerste kammer kommer stormen, og fra spredevindene kommer kulden.
Ved Guds ande blir is danna, og dei vide vatna blir frosne til.
Ved Guds pust dannes is, og de vide vannene fryser til.
Ja, med fukt tyngjer han skya, han spreier ut lysskya si.
Ja, med fuktighet fyller han skyen, han sprer sin lyssky vidt omkring.
Og dei svingar seg rundt etter styringa hans, for å gjera alt det han byd dei over heile jordflata.
De svinger omkring etter hans ledelse, for å utføre alt det han befaler dem over hele den vide jord.
Anten til tukt, eller for landet sitt, eller til miskunn lèt han det koma.
Enten som tuktens ris, eller for sitt land, eller som nåde lar han det treffe.
Høyr på dette, Job! Stå stille og tenk over Guds underverk!
Lytt til dette, Job! Stå stille og betrakt Guds undergjerninger.
Veit du korleis Gud legg planen sin for dei og lèt lyset frå skya si skina?
Vet du hvordan Gud styrer dem og lar sitt lys stråle fra skyen?
Veit du korleis skyene svever, underverka til han som er fullkomen i kunnskap?
Forstår du hvordan skyene svever der oppe, underverkene til ham som er fullkommen i kunnskap?
Du som har varme klede når jorda ligg stille under sørvinden.
Du som svetter i dine klær når jorden ligger stille under sønnenvinden –
Kan du saman med han hamra ut himmelen, som er fast som ein støypt spegel?
kan du som han spenne ut himmelhvelvet, fast som et støpt speil?
Lær oss kva vi skal seia til han! Vi kan ikkje leggja fram saka vår på grunn av mørket.
Fortell oss hva vi skal si til ham! Vi kan ikke legge frem vår sak, for vi er i mørke.
Skal det meldast til han at eg vil tala? Om eit menneske talar, ville han sanneleg bli oppslukt!
Skal det fortelles ham at jeg vil tale? Hvis et menneske talte, ville han sannelig bli oppslukt!
Og no ser dei ikkje lyset som skin klårt på himmelen, men så fer vinden forbi og reinskar himmelen.
Nå kan man ikke se det klare lyset som skinner bak skyene, men vinden farer forbi og renser dem.
Frå nord kjem gyllen glans, over Gud er det skremmande herlegdom.
Fra nord kommer gyllen glans; over Gud hviler fryktinngytende herlighet.
Den Allmektige – vi kan ikkje nå han – han er stor i makt, rett og rettferd krenker han ikkje.
Den Allmektige kan vi ikke fatte, han er opphøyet i makt. Rett og rik rettferdighet bøyer han ikke.
Difor fryktar menneska han, men han ser ikkje til nokon som trur seg sjølv vis i hjarta.
Derfor frykter mennesker ham; han enser ikke noen som tror de er vise i eget hjerte.
←→