Profetane
Gråt over Judas fangenskap
Jeremia oppfordrer folket til å gi Herren ære før mørket faller, og advarer om at hans sjel vil gråte i det skjulte over hovmodet når Herrens hjord føres i fangenskap. Kongen og dronningmoren må sette seg lavt når kronen faller, byene i Negev stenges, og hele Juda føres i eksil. Folket skal spres som halm i ørkenvinden, og deres skam avsløres på grunn av synd, troløshet og avgudsdyrkelse.
Jeremia 13,15-27
15Høyr og lyd! Ver ikkje hovmodige, for Herren har tala.
שִׁמְע֥וּ וְהַאֲזִ֖ינוּ אַל־תִּגְבָּ֑הוּ כִּ֥י יְהוָ֖ה דִּבֵּֽר׃
16Gjev Herren dykkar Gud ære før det vert mørkt, før føtene dykkar snublar på fjella i skumringa. De ventar på lys, men han gjer det til dødsskugge og gjer det til tjukt mørker.
תְּנוּ֩ לַיהוָ֨ה אֱלֹהֵיכֶ֤ם כָּבוֹד֙ בְּטֶ֣רֶם יַחְשִׁ֔ךְ וּבְטֶ֛רֶם יִֽתְנַגְּפ֥וּ רַגְלֵיכֶ֖ם עַל־הָ֣רֵי נָ֑שֶׁף וְקִוִּיתֶ֤ם לְאוֹר֙ וְשָׂמָ֣הּ לְצַלְמָ֔וֶת *ישית **וְשִׁ֖ית לַעֲרָפֶֽל׃
17Men om de ikkje vil høyra, skal sjela mi gråta i løynd over hovmodet. Auga mitt skal gråta sårt og renna med tårer, for Herrens hjord er førd bort i fangenskap.
וְאִם֙ לֹ֣א תִשְׁמָע֔וּהָ בְּמִסְתָּרִ֥ים תִּבְכֶּֽה־נַפְשִׁ֖י מִפְּנֵ֣י גֵוָ֑ה וְדָמֹ֨עַ תִּדְמַ֜ע וְתֵרַ֤ד עֵינִי֙ דִּמְעָ֔ה כִּ֥י נִשְׁבָּ֖ה עֵ֥דֶר יְהוָֽה׃ ס
18Sei til kongen og til kongemora: «Set dykk ned i det låge, for den herlege krona dykkar har falle av hovudet dykkar.»
אֱמֹ֥ר לַמֶּ֛לֶךְ וְלַגְּבִירָ֖ה הַשְׁפִּ֣ילוּ שֵׁ֑בוּ כִּ֤י יָרַד֙ מַרְאֲשׁ֣וֹתֵיכֶ֔ם עֲטֶ֖רֶת תִּֽפְאַרְתְּכֶֽם׃
19Byane i Negev er stengde, og ingen opnar dei. Heile Juda er ført bort i eksil, ført bort alle saman.
עָרֵ֥י הַנֶּ֛גֶב סֻגְּר֖וּ וְאֵ֣ין פֹּתֵ֑חַ הָגְלָ֧ת יְהוּדָ֛ה כֻּלָּ֖הּ הָגְלָ֥ת שְׁלוֹמִֽים׃ ס
20Lyft auga og sjå dei som kjem frå nord! Kvar er hjorden som vart gjeven deg, den herlege flokken din?
*שאי **שְׂא֤וּ עֵֽינֵיכֶם֙ *וראי **וּרְא֔וּ הַבָּאִ֖ים מִצָּפ֑וֹן אַיֵּ֗ה הָעֵ֙דֶר֙ נִתַּן־לָ֔ךְ צֹ֖אן תִּפְאַרְתֵּֽךְ׃
21Kva vil du seia når han set over deg som hovdingar dei du sjølv lærte opp? Skal ikkje veane gripa deg som ei fødande kvinne?
מַה־תֹּֽאמְרִי֙ כִּֽי־יִפְקֹ֣ד עָלַ֔יִךְ וְ֠אַתְּ לִמַּ֨דְתְּ אֹתָ֥ם עָלַ֛יִךְ אַלֻּפִ֖ים לְרֹ֑אשׁ הֲל֤וֹא חֲבָלִים֙ יֹאחֱז֔וּךְ כְּמ֖וֹ אֵ֥שֶׁת לֵדָֽה׃
22Og om du seier i hjartet ditt: «Kvifor hender dette meg?» – det er for dei mange syndene dine at kjolekanten din er dragen opp og hælane dine er skamfarne.
וְכִ֤י תֹאמְרִי֙ בִּלְבָבֵ֔ךְ מַדּ֖וּעַ קְרָאֻ֣נִי אֵ֑לֶּה בְּרֹ֧ב עֲוֺנֵ֛ךְ נִגְל֥וּ שׁוּלַ֖יִךְ נֶחְמְס֥וּ עֲקֵבָֽיִךְ׃
23Kan ein etiopiar skifta huda si, eller ein leopard flekkane sine? Då kan også de gjera godt, de som er vane med å gjera vondt.
הֲיַהֲפֹ֤ךְ כּוּשִׁי֙ עוֹר֔וֹ וְנָמֵ֖ר חֲבַרְבֻּרֹתָ֑יו גַּם־אַתֶּם֙ תּוּכְל֣וּ לְהֵיטִ֔יב לִמֻּדֵ֖י הָרֵֽעַ׃
24Eg skal spreie dei som halmstrå som driv bort i ørkenvinden.
וַאֲפִיצֵ֖ם כְּקַשׁ־עוֹבֵ֑ר לְר֖וּחַ מִדְבָּֽר׃
25Dette er lagnaden din, den delen eg har mælt ut til deg, seier Herren, fordi du har gløymt meg og sett di lit til løgn.
זֶ֣ה גוֹרָלֵ֧ךְ מְנָת־מִדַּ֛יִךְ מֵֽאִתִּ֖י נְאֻם־יְהוָ֑ה אֲשֶׁר֙ שָׁכַ֣חַתְּ אוֹתִ֔י וַֽתִּבְטְחִ֖י בַּשָּֽׁקֶר׃
26Så dreg eg sjølv kjolekanten din opp over andletet ditt, så skamma di vert synleg.
וְגַם־אֲנִ֛י חָשַׂ֥פְתִּי שׁוּלַ֖יִךְ עַל־פָּנָ֑יִךְ וְנִרְאָ֖ה קְלוֹנֵֽךְ׃
27Horelivet ditt, den brunstiga vrinnskinga di og den skammelege utuktferda di på haugane og på marka – eg har sett dei avskyelege gjerningane dine. Ve deg, Jerusalem! Du vil ikkje la deg reinsa. Kor lenge enno?
נִֽאֻפַ֤יִךְ וּמִצְהֲלוֹתַ֙יִךְ֙ זִמַּ֣ת זְנוּתֵ֔ךְ עַל־גְּבָעוֹת֙ בַּשָּׂדֶ֔ה רָאִ֖יתִי שִׁקּוּצָ֑יִךְ א֥וֹי לָךְ֙ יְר֣וּשָׁלִַ֔ם לֹ֣א תִטְהֲרִ֔י אַחֲרֵ֥י מָתַ֖י עֹֽד׃ פ