Profetane
Ninives erobring og løvens undergang
En kraftfull profetisk skildring av hvordan Herren gjenoppretter Jakobs og Israels prakt mens han ødelegger Ninive. Stridsvognene raser gjennom gatene som flammende fakler, elvenes porter åpnes og palasset smelter bort. Byen plyndres for sølv og gull, og løvens hi – bilde på assyrernes makt – blir tomt. Til slutt taler Herren, hærskarenes Gud, selv: han kommer mot Ninive, sverdet skal fortære løveungene, og sendebudenes røst skal aldri mer høres.
Nahum 2,1-14
1Sjå, over fjella kjem føtene til han som ber godt bodskap, han som forkynner fred! Hald høgtidene dine, Juda, innfri lovnadene dine! For aldri meir skal den vondskapsfulle dra gjennom deg, han er fullstendig utsletta.
הִנֵּ֨ה עַל־הֶהָרִ֜ים רַגְלֵ֤י מְבַשֵּׂר֙ מַשְׁמִ֣יעַ שָׁל֔וֹם חָגִּ֧י יְהוּדָ֛ה חַגַּ֖יִךְ שַׁלְּמִ֣י נְדָרָ֑יִךְ כִּי֩ לֹ֨א יוֹסִ֥יף ע֛וֹד *לעבור־**לַֽעֲבָר־בָּ֥ךְ בְּלִיַּ֖עַל כֻּלֹּ֥ה נִכְרָֽת׃
2Ein knusar dreg opp mot deg. Vakt festninga, hald utkikk på vegen, styrk hoftene, saml all krafta di!
עָלָ֥ה מֵפִ֛יץ עַל־פָּנַ֖יִךְ נָצ֣וֹר מְצֻרָ֑ה צַפֵּה־דֶ֙רֶךְ֙ חַזֵּ֣ק מָתְנַ֔יִם אַמֵּ֥ץ כֹּ֖חַ מְאֹֽד׃
3For Herren gjev Jakob sin stoltheit tilbake, så vel som Israels stoltheit.
כִּ֣י שָׁ֤ב יְהוָה֙ אֶת־גְּא֣וֹן יַעֲקֹ֔ב כִּגְא֖וֹן יִשְׂרָאֵ֑ל כִּ֤י בְקָקוּם֙ בֹּֽקְקִ֔ים וּזְמֹרֵיהֶ֖ם שִׁחֵֽתוּ׃
4Skjolda til krigarane hans er raude, soldatane er kledde i skarlak. Vognene blinkar av stål den dagen dei gjer seg klare, og spyda av sypress blir svinga.
מָגֵ֨ן גִּבֹּרֵ֜יהוּ מְאָדָּ֗ם אַנְשֵׁי־חַ֙יִל֙ מְתֻלָּעִ֔ים בְּאֵשׁ־פְּלָד֥וֹת הָרֶ֖כֶב בְּי֣וֹם הֲכִינ֑וֹ וְהַבְּרֹשִׁ֖ים הָרְעָֽלוּ׃
5Vognene rasar fram i gatene, dei susar att og fram på torga. Dei ser ut som faklar, dei fyk av stad som lyn.
בַּֽחוּצוֹת֙ יִתְהוֹלְל֣וּ הָרֶ֔כֶב יִֽשְׁתַּקְשְׁק֖וּן בָּרְחֹב֑וֹת מַרְאֵיהֶן֙ כַּלַּפִּידִ֔ם כַּבְּרָקִ֖ים יְרוֹצֵֽצוּ׃
6Han kallar på dei fremste mennene sine, dei snublar på vegen. Dei skunda seg mot muren, og stormangreipet blir sett opp.
יִזְכֹּר֙ אַדִּירָ֔יו יִכָּשְׁל֖וּ *בהלכותם **בַּהֲלִֽיכָתָ֑ם יְמַֽהֲרוּ֙ חֽוֹמָתָ֔הּ וְהֻכַ֖ן הַסֹּכֵֽךְ׃
7Portane mot elvane blir opna, og palasset smeltar bort.
שַׁעֲרֵ֥י הַנְּהָר֖וֹת נִפְתָּ֑חוּ וְהַֽהֵיכָ֖ל נָמֽוֹג׃
8Det er fastsett: Ho blir ført bort i fangenskap. Tenestejentene hennar stønnar som duer og slår seg på brystet.
וְהֻצַּ֖ב גֻּלְּתָ֣ה הֹֽעֲלָ֑תָה וְאַמְהֹתֶ֗יהָ מְנַֽהֲגוֹת֙ כְּק֣וֹל יוֹנִ֔ים מְתֹפְפֹ֖ת עַל־לִבְבֵהֶֽן׃
9Ninive har vore som ein dam full av vatn heilt frå sine dagar, men no flyktar dei. «Stans! Stans!» Men ingen snur seg.
וְנִינְוֵ֥ה כִבְרֵֽכַת־מַ֖יִם מִ֣ימֵי הִ֑יא וְהֵ֣מָּה נָסִ֔ים עִמְד֥וּ עֲמֹ֖דוּ וְאֵ֥ין מַפְנֶֽה׃
10Røv sølv, røv gull! Det er ingen ende på skattane, rikdom av alle slag dyrebare ting.
בֹּ֥זּוּ כֶ֖סֶף בֹּ֣זּוּ זָהָ֑ב וְאֵ֥ין קֵ֙צֶה֙ לַתְּכוּנָ֔ה כָּבֹ֕ד מִכֹּ֖ל כְּלִ֥י חֶמְדָּֽה׃
11Tømd, plyndra og herja! Hjarta smeltar, knea skjelv, alle hofter skjelv, og alle andlet har mist fargen.
בּוּקָ֥ה וּמְבוּקָ֖ה וּמְבֻלָּקָ֑ה וְלֵ֨ב נָמֵ֜ס וּפִ֣ק בִּרְכַּ֗יִם וְחַלְחָלָה֙ בְּכָל־מָתְנַ֔יִם וּפְנֵ֥י כֻלָּ֖ם קִבְּצ֥וּ פָארֽוּר׃
12Kvar er løvehiet, beiteområdet for dei unge løvene, der løva gjekk med løvinna, der løveungen låg, utan at nokon skremde dei?
אַיֵּה֙ מְע֣וֹן אֲרָי֔וֹת וּמִרְעֶ֥ה ה֖וּא לַכְּפִרִ֑ים אֲשֶׁ֣ר הָלַךְ֩ אַרְיֵ֨ה לָבִ֥יא שָׁ֛ם גּ֥וּר אַרְיֵ֖ה וְאֵ֥ין מַחֲרִֽיד׃
13Løva reiv i stykke nok til ungane sine og kvalte bytte for løvinnene sine. Ho fylte holene sine med rov og hia sine med rivne dyr.
אַרְיֵ֤ה טֹרֵף֙ בְּדֵ֣י גֹֽרוֹתָ֔יו וּמְחַנֵּ֖ק לְלִבְאֹתָ֑יו וַיְמַלֵּא־טֶ֣רֶף חֹרָ֔יו וּמְעֹֽנֹתָ֖יו טְרֵפָֽה׃
14Sjå, eg kjem mot deg, seier Herren over hærskarane. Eg skal brenna vognene hennar opp i røyk, og sverdet skal eta opp dei unge løvene dine. Eg skal rydda bort rovet ditt frå jorda, og røysta til sendeboda dine skal ikkje høyrast meir.
הִנְנִ֣י אֵלַ֗יִךְ נְאֻם֙ יְהוָ֣ה צְבָא֔וֹת וְהִבְעַרְתִּ֤י בֶֽעָשָׁן֙ רִכְבָּ֔הּ וּכְפִירַ֖יִךְ תֹּ֣אכַל חָ֑רֶב וְהִכְרַתִּ֤י מֵאֶ֙רֶץ֙ טַרְפֵּ֔ךְ וְלֹֽא־יִשָּׁמַ֥ע ע֖וֹד ק֥וֹל מַלְאָכֵֽכֵה׃ ס