Paulus
Paulus lengter etter å se menigheten, men Satan hindrer ham
Paulus uttrykker sin dype lengsel etter å se menigheten i Tessalonika igjen, men forteller at Satan hindret ham i å komme. Han bekrefter at de er hans håp, glede og hederskrans for Jesu åsyn når han kommer.
1. Tessalonikarane 2,17-20
17Men vi, sysken, då vi for ei kort stund vart rivne frå dykk – i kroppen, men ikkje i hjarta – lengta vi endå sterkare etter å sjå andletet dykkar, med stor saknad.
Ἡμεῖς δέ, ἀδελφοί, ἀπορφανισθέντες ἀφʼ ὑμῶν πρὸς καιρὸν ὥρας, προσώπῳ οὐ καρδίᾳ, περισσοτέρως ἐσπουδάσαμεν τὸ πρόσωπον ὑμῶν ἰδεῖν ἐν πολλῇ ἐπιθυμίᾳ.
18For vi ville koma til dykk – eg, Paulus, prøvde både ein og to gonger – men Satan hindra oss.
⸀διότι ἠθελήσαμεν ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς, ἐγὼ μὲν Παῦλος καὶ ἅπαξ καὶ δίς, καὶ ἐνέκοψεν ἡμᾶς ὁ Σατανᾶς.
19For kva er vårt håp, vår glede eller vår sigerskrans å rosa oss av? Er det ikkje nettopp de, framfor vår Herre Jesus når han kjem att?
τίς γὰρ ἡμῶν ἐλπὶς ἢ χαρὰ ἢ στέφανος καυχήσεως— ἢ οὐχὶ καὶ ὑμεῖς— ἔμπροσθεν τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ ἐν τῇ αὐτοῦ παρουσίᾳ;
20Ja, de er vår ære og vår glede!
ὑμεῖς γάρ ἐστε ἡ δόξα ἡμῶν καὶ ἡ χαρά.