Paulus
Paulus minnes sin tid i Tessalonika
Paulus minner menigheten i Tessalonika om hvordan han og medarbeiderne forkynte evangeliet frimodig til tross for lidelser i Filippi. Han understreker at de ikke forkynte med smiger eller for egen vinning, men var milde som en amme og formanende som en far, og arbeidet natt og dag for ikke å være til byrde.
1. Tessalonikarane 2,1-12
1De veit sjølve, sysken, at vitjinga vår hjå dykk ikkje var utan frukt.
Αὐτοὶ γὰρ οἴδατε, ἀδελφοί, τὴν εἴσοδον ἡμῶν τὴν πρὸς ὑμᾶς ὅτι οὐ κενὴ γέγονεν,
2Endå vi fyrst hadde lide og vorte mishandla i Filippi, som de veit, fekk vi frimod i vår Gud til å forkynna Guds evangelium for dykk, trass i hard motstand.
ἀλλὰ προπαθόντες καὶ ὑβρισθέντες καθὼς οἴδατε ἐν Φιλίπποις ἐπαρρησιασάμεθα ἐν τῷ θεῷ ἡμῶν λαλῆσαι πρὸς ὑμᾶς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ θεοῦ ἐν πολλῷ ἀγῶνι.
3For forkynninga vår kjem ikkje frå villfaring, ikkje frå ureine motiv og ikkje med svik.
ἡ γὰρ παράκλησις ἡμῶν οὐκ ἐκ πλάνης οὐδὲ ἐξ ἀκαθαρσίας ⸀οὐδὲ ἐν δόλῳ,
4Men slik Gud har prøvd oss og tiltrudd oss evangeliet, slik talar vi – ikkje for å vera til hugnad for menneske, men for Gud, han som prøver hjarta våre.
ἀλλὰ καθὼς δεδοκιμάσμεθα ὑπὸ τοῦ θεοῦ πιστευθῆναι τὸ εὐαγγέλιον οὕτως λαλοῦμεν, οὐχ ὡς ἀνθρώποις ἀρέσκοντες ἀλλὰ ⸀θεῷ τῷ δοκιμάζοντι τὰς καρδίας ἡμῶν.
5For vi kom aldri med smigrande ord, som de veit, og heller ikkje med påskot for å berika oss – Gud er vårt vitne.
οὔτε γάρ ποτε ἐν λόγῳ κολακείας ἐγενήθημεν, καθὼς οἴδατε, οὔτε ⸀ἐν προφάσει πλεονεξίας, θεὸς μάρτυς,
6Vi søkte heller ikkje ære frå menneske, korkje frå dykk eller frå andre.
οὔτε ζητοῦντες ἐξ ἀνθρώπων δόξαν, οὔτε ἀφʼ ὑμῶν οὔτε ἀπʼ ἄλλων,
7Vi kunne ha lagt ei tung bør på dykk som Kristi apostlar, men vi var milde mellom dykk, som ei mor som tek seg ømt av sine eigne born.
δυνάμενοι ἐν βάρει εἶναι ὡς Χριστοῦ ἀπόστολοι· ἀλλὰ ἐγενήθημεν ⸀ἤπιοι ἐν μέσῳ ὑμῶν, ὡς ⸀ἐὰν τροφὸς θάλπῃ τὰ ἑαυτῆς τέκνα·
8Slik lengta vi etter dykk at vi gjerne ville dela med dykk ikkje berre Guds evangelium, men òg våre eigne liv, fordi de hadde vorte så kjære for oss.
οὕτως ὁμειρόμενοι ὑμῶν εὐδοκοῦμεν μεταδοῦναι ὑμῖν οὐ μόνον τὸ εὐαγγέλιον τοῦ θεοῦ ἀλλὰ καὶ τὰς ἑαυτῶν ψυχάς, διότι ἀγαπητοὶ ἡμῖν ⸀ἐγενήθητε.
9De hugsar då, sysken, korleis vi streva og sleit. Natt og dag arbeidde vi for ikkje å vera til byrde for nokon av dykk medan vi forkynte Guds evangelium for dykk.
Μνημονεύετε γάρ, ἀδελφοί, τὸν κόπον ἡμῶν καὶ τὸν μόχθον· ⸀νυκτὸς καὶ ἡμέρας ἐργαζόμενοι πρὸς τὸ μὴ ἐπιβαρῆσαί τινα ὑμῶν ἐκηρύξαμεν εἰς ὑμᾶς τὸ εὐαγγέλιον τοῦ θεοῦ.
10De er vitne, og Gud med, om kor heilagt, rettferdig og ulastelegt vi levde mellom dykk som trur.
ὑμεῖς μάρτυρες καὶ ὁ θεός, ὡς ὁσίως καὶ δικαίως καὶ ἀμέμπτως ὑμῖν τοῖς πιστεύουσιν ἐγενήθημεν,
11De veit korleis vi var mot kvar ein av dykk, som ein far mot borna sine,
καθάπερ οἴδατε ὡς ἕνα ἕκαστον ὑμῶν ὡς πατὴρ τέκνα ἑαυτοῦ
12Vi oppmoda, trøysta og bad dykk inderleg om å leva eit liv verdig Gud, han som kallar dykk til sitt rike og sin herlegdom.
παρακαλοῦντες ὑμᾶς καὶ παραμυθούμενοι καὶ μαρτυρόμενοι, εἰς τὸ ⸀περιπατεῖν ὑμᾶς ἀξίως τοῦ θεοῦ τοῦ καλοῦντος ὑμᾶς εἰς τὴν ἑαυτοῦ βασιλείαν καὶ δόξαν.