Adoni-Sedek var den amorittiske kongen av Jerusalem på tiden da israelittene inntok Kanaan under Josvas ledelse. Hans navn betyr 'min herre er rettferdighet', og danner en bemerkelsesverdig parallell til Melkisedek, som ifølge tradisjonen også var konge i Salem (Jerusalem). Da gibeonittene sluttet fred med Israel, fryktet Adoni-Sedek den strategiske trusselen dette utgjorde, og dannet en koalisjon med fire andre amorittiske konger for å straffe Gibeon. I det påfølgende slaget grep Gud dramatisk inn med haglsteiner fra himmelen og lot solen og månen stå stille, slik at israelittene vant en overveldende seier. Adoni-Sedek og de andre kongene flyktet og gjemte seg i en hule ved Makkeda, men ble funnet, ydmyket og henrettet av Josva. Hans nederlag markerte begynnelsen på den israelittiske erobringen av det sørlige Kanaan.
Nøkkelhendingar
Hører om Gibeons fredspakt med Israel
Adoni-Sedek ble svært redd da han hørte at Gibeon, en stor og mektig by med dyktige krigere, hadde sluttet fred med Israel og Josva. Gibeons overgang til israelittene utgjorde en alvorlig strategisk trussel for de kanaaneiske bystatene.
1Då Adoni-Sedek, kongen i Jerusalem, høyrde at Josva hadde innteke Ai og vigsla byen til undergang – at han hadde gjort med Ai og kongen der det same som han hadde gjort med Jeriko og kongen der – og at innbyggjarane i Gibeon hadde slutta fred med Israel og budde midt iblant dei,
Adoni-Sedek sendte bud til fire andre amorittiske konger – Hoham av Hebron, Piram av Jarmut, Jafia av Lakisj og Debir av Eglon – og ba dem hjelpe ham med å angripe Gibeon fordi byen hadde sluttet fred med Israel.
3Adoni-Sedek, kongen i Jerusalem, sende bod til Hoham, kongen i Hebron, til Piram, kongen i Jarmut, til Jafia, kongen i Lakisj, og til Debir, kongen i Eglon, og sa:
5Så samla dei fem amorittkongane seg – kongen i Jerusalem, kongen i Hebron, kongen i Jarmut, kongen i Lakisj og kongen i Eglon – dei og alle hærane deira. Dei drog opp og slo leir ved Gibeon og gjekk til åtak på byen.
De fem amorittiske kongene samlet sine styrker og dro opp mot Gibeon for å beleire og angripe byen. Gibeonittene sendte da bud til Josva i Gilgal og ba om umiddelbar hjelp.
5Så samla dei fem amorittkongane seg – kongen i Jerusalem, kongen i Hebron, kongen i Jarmut, kongen i Lakisj og kongen i Eglon – dei og alle hærane deira. Dei drog opp og slo leir ved Gibeon og gjekk til åtak på byen.
6Mennene i Gibeon sende då bod til Josva i leiren i Gilgal og sa: «Ta ikkje handa di frå tenarane dine! Kom fort opp til oss og berg oss og hjelp oss! For alle amorittkongane som bur i fjellandet, har samla seg mot oss.»
Josva dro opp fra Gilgal med hele sin hær etter at Herren hadde lovet ham seier. Gud slo amorittene med forvirring og sendte store haglsteiner fra himmelen som drepte flere fiender enn israelittenes sverd. Solen og månen stod stille over Gibeon og Ajjalons dal inntil folket hadde tatt hevn over sine fiender.
10Herren sette forvirring blant dei framfor Israel, og dei slo dei med eit stort slag ved Gibeon. Dei forfølgde dei på vegen opp til Bet-Horon og slo dei heilt til Aseka og Makkeda.
11Medan dei flykta for Israel på nedstigninga frå Bet-Horon, kasta Herren store steinar frå himmelen ned over dei heilt til Aseka, så dei døydde. Fleire døydde av haglsteinane enn dei israelittane drap med sverd.
12Den dagen Herren gav amorittane i hendene på israelittane, tala Josva til Herren og sa så heile Israel høyrde det: «Sol, stå stille over Gibeon, og måne, over Ajjalon-dalen!»
13Og sola stod stille, og månen stansa til folket hadde teke hemn over fiendane sine. Er ikkje dette skrive i Jasjar-boka? Sola stod midt på himmelen og hasta ikkje med å gå ned på ein heil dag.
De fem kongene, inkludert Adoni-Sedek, flyktet og gjemte seg i en hule ved Makkeda. Da Josva fikk vite om dette, befalte han at store steiner skulle rulles foran hulens åpning for å holde dem fanget inntil kampen var over.
19Men de andre må ikkje stansa! Forfølg fiendane dykkar og angrip dei bakfrå. Lat dei ikkje koma inn i byane sine, for Herren dykkar Gud har gjeve dei i hendene dykkar.»
Etter den fullstendige seieren lot Josva de fem kongene føres ut av hulen. Han befalte sine hærførere å sette føttene på kongenes nakker som tegn på total underkastelse – en velkjent symbolhandling i oldtidens Nære Østen. Deretter ble kongene drept og hengt på fem trær til solnedgang, da de ble tatt ned og kastet inn i hulen.
23Det gjorde dei, og dei førte dei fem kongane ut til han frå hola: kongen i Jerusalem, kongen i Hebron, kongen i Jarmut, kongen i Lakisj og kongen i Eglon.
24Då dei hadde ført desse kongane ut til Josva, kalla Josva saman alle Israels menn og sa til hærførarane som hadde vore med han: «Kom hit og set føtene dykkar på nakken til desse kongane!» Dei kom fram og sette føtene sine på nakkane deira.
27Ved solnedgang gav Josva ordre om å ta dei ned frå trea og kasta dei inn i hola der dei hadde gøymt seg. Så la dei store steinar framfor opninga til hola, og dei ligg der den dag i dag.