FLOGVIT
.bible

OrdspråkeneKapittel 5

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Son min, lytt til visdomen min, bøy øyret ditt til mi innsikt.
Min sønn, lytt til min visdom, bøy ditt øre til min innsikt,
Så du kan ta vare på klokskap, og leppene dine kan vakte kunnskap.
så du kan bevare klokskap, og dine lepper kan ta vare på kunnskap.
For leppene til den framande kvinna dryp av honning, og munnen hennar er glattare enn olje.
For den fremmede kvinnens lepper drypper av honning, og hennes munn er glattere enn olje.
Men til slutt er ho beisk som malurt, skarp som eit tvieggja sverd.
Men til slutt er hun bitter som malurt, skarp som et tveegget sverd.
Føtene hennar går ned til døden, stega hennar fører til dødsriket.
Hennes føtter går ned til døden, hennes skritt fører til dødsriket.
Ho jamnar ikkje vegen til livet, stigane hennar svingar utan at ho veit det.
Hun jevner ikke livets sti – hennes veier er ustadige, uten at hun vet det.
Så høyr no på meg, søner, og vik ikkje frå orda mine.
Så hør nå på meg, mine sønner, og vik ikke fra ordene i min munn.
Hald vegen din langt frå henne, og kom ikkje nær døra til huset hennar.
Hold din vei langt borte fra henne, og kom ikke nær døren til hennes hus,
Elles gjev du æra di til andre, og åra dine til den grufulle.
så du ikke gir din verdighet til andre og dine år til den grusomme,
Elles vil framande mettast av krafta di, og det du har slite for, hamnar i huset til ein ukjend.
så ikke fremmede metter seg av din kraft, og ditt strev havner i en annen manns hus.
Og du vil stønna til slutt, når kroppen og kjøtet ditt er oppbrukt.
Da vil du stønne til slutt, når din kropp og ditt kjøtt er fortært,
Då vil du seia: «Å, kor eg hata tukt! Hjartet mitt forakta irettesetjing.
og si: «Hvorfor hatet jeg tukt? Hvorfor foraktet mitt hjerte irettesettelse?
Eg lytta ikkje til røysta åt lærarane mine, eg vende ikkje øyret til dei som rettleia meg.
Jeg lyttet ikke til mine læreres røst, og bøyde ikke øret til dem som underviste meg.
Eg var nær ved å hamna i all slags ulukke, midt i forsamlinga og folket.»
Jeg var nær ved å bli rammet av all ulykke, midt i forsamlingen og menigheten.»
Drikk vatn frå di eiga sisterne, rennande vatn frå din eigen brønn.
Drikk vann fra din egen brønn, rennende vann fra din egen kilde.
Skulle kjeldene dine strøyma ut på gata, vasstraumar på torga?
Skulle dine kilder strømme ut på gatene, som vannbekker på torgene?
Lat dei vera for deg åleine, og ikkje for framande saman med deg.
La dem tilhøre deg alene, og ikke fremmede sammen med deg.
Lat kjelda di vera velsigna, og gled deg over kona frå ungdomen din.
La din kilde være velsignet, og gled deg over din ungdoms hustru.
Ei elskverdig hind, ei yndig gemse – lat brysta hennar meta deg til alle tider, lat kjærleiken hennar alltid fylla deg med glede.
Hun er en kjærlig hind, en yndefull gaselle. La hennes bryster tilfredsstille deg til enhver tid, la hennes kjærlighet stadig beruse deg.
Kvifor, son min, skulle du la deg berusa av ei framand kvinne og famna fanget til ei ukjend?
Hvorfor, min sønn, skulle du beruses av en fremmed kvinne og omfavne en ukjent kvinnes favn?
For ein manns vegar ligg opne for HERRENS auge, og han jamnar alle stigane hans.
For en manns veier ligger åpent for Herrens øyne, og han veier alle hans stier.
Misgjerningane til den ugudelege fangar han, og han blir halden fast av reipa frå si eiga synd.
Den ondes synder fanger ham selv, og han holdes fast i sin egen synds snarer.
Han døyr fordi han mangla tukt, og går seg vill i sin store dårskap.
Han skal dø fordi han manglet tukt, og gå seg vill i sin store dårskap.
←→