FLOGVIT
.bible

OrdspråkeneKapittel 5

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Son min, lytt til visdomen min, bøy øyret ditt til mi innsikt.
Så du kan ta vare på klokskap, og leppene dine kan vakte kunnskap.
For leppene til den framande kvinna dryp av honning, og munnen hennar er glattare enn olje.
Men til slutt er ho beisk som malurt, skarp som eit tvieggja sverd.
Føtene hennar går ned til døden, stega hennar fører til dødsriket.
Ho jamnar ikkje vegen til livet, stigane hennar svingar utan at ho veit det.
Så høyr no på meg, søner, og vik ikkje frå orda mine.
Hald vegen din langt frå henne, og kom ikkje nær døra til huset hennar.
Elles gjev du æra di til andre, og åra dine til den grufulle.
Elles vil framande mettast av krafta di, og det du har slite for, hamnar i huset til ein ukjend.
Og du vil stønna til slutt, når kroppen og kjøtet ditt er oppbrukt.
Då vil du seia: «Å, kor eg hata tukt! Hjartet mitt forakta irettesetjing.
Eg lytta ikkje til røysta åt lærarane mine, eg vende ikkje øyret til dei som rettleia meg.
Eg var nær ved å hamna i all slags ulukke, midt i forsamlinga og folket.»
Drikk vatn frå di eiga sisterne, rennande vatn frå din eigen brønn.
Skulle kjeldene dine strøyma ut på gata, vasstraumar på torga?
Lat dei vera for deg åleine, og ikkje for framande saman med deg.
Lat kjelda di vera velsigna, og gled deg over kona frå ungdomen din.
Ei elskverdig hind, ei yndig gemse – lat brysta hennar meta deg til alle tider, lat kjærleiken hennar alltid fylla deg med glede.
Kvifor, son min, skulle du la deg berusa av ei framand kvinne og famna fanget til ei ukjend?
For ein manns vegar ligg opne for HERRENS auge, og han jamnar alle stigane hans.
Misgjerningane til den ugudelege fangar han, og han blir halden fast av reipa frå si eiga synd.
Han døyr fordi han mangla tukt, og går seg vill i sin store dårskap.
←→