FLOGVIT
.bible

OrdspråkeneKapittel 8

+ UndertekstGrunntekst← ForrigeNeste →
Ropar ikkje visdomen? Lèt ikkje forstanden røysta si høyra?
הֲלֹֽא־חָכְמָ֥ה תִקְרָ֑א וּ֝תְבוּנָ֗ה תִּתֵּ֥ן קוֹלָֽהּ׃ ‬
På toppen av høgdene, langs vegen, der stigane møtest, står ho.
בְּרֹאשׁ־מְרוֹמִ֥ים עֲלֵי־דָ֑רֶךְ בֵּ֖ית נְתִיב֣וֹת נִצָּֽבָה׃ ‬
Ved portane, ved inngangen til byen, ved døropningane ropar ho høgt:
לְיַד־שְׁעָרִ֥ים לְפִי־קָ֑רֶת מְב֖וֹא פְתָחִ֣ים תָּרֹֽנָּה׃ ‬
Til dykk, de menn, ropar eg, mi røyst går til menneskeborn.
אֲלֵיכֶ֣ם אִישִׁ֣ים אֶקְרָ֑א וְ֝קוֹלִ֗י אֶל־בְּנֵ֥י אָדָֽם׃ ‬
Lær klokskap, de uerfarne, og de dårlege, få vit!
הָבִ֣ינוּ פְתָאיִ֣ם עָרְמָ֑ה וּ֝כְסִילִ֗ים הָבִ֥ינוּ לֵֽב׃ ‬
Høyr, for eg talar om edle ting, og leppene mine opnar seg med det som er rett.
שִׁ֭מְעוּ כִּֽי־נְגִידִ֣ים אֲדַבֵּ֑ר וּמִפְתַּ֥ח שְׂ֝פָתַ֗י מֵישָׁרִֽים׃ ‬
For munnen min talar sanning, og vondskap er ein styggedom for leppene mine.
כִּֽי־אֱ֭מֶת יֶהְגֶּ֣ה חִכִּ֑י וְתוֹעֲבַ֖ת שְׂפָתַ֣י רֶֽשַׁע׃ ‬
Alle orda frå munnen min er rettferdige, det finst ikkje noko falskt eller rangt i dei.
בְּצֶ֥דֶק כָּל־אִמְרֵי־פִ֑י אֵ֥ין בָּ֝הֶ֗ם נִפְתָּ֥ל וְעִקֵּֽשׁ׃ ‬
Dei er alle beine for den som forstår, og rette for dei som har funne kunnskap.
כֻּלָּ֣ם נְ֭כֹחִים לַמֵּבִ֑ין וִֽ֝ישָׁרִ֗ים לְמֹ֣צְאֵי דָֽעַת׃ ‬
Ta imot rettleiinga mi heller enn sølv, og kunnskap framfor det finaste gull.
קְחֽוּ־מוּסָרִ֥י וְאַל־כָּ֑סֶף וְ֝דַ֗עַת מֵחָר֥וּץ נִבְחָֽר׃ ‬
For visdom er betre enn perler, og ingen skattar kan målast med henne.
כִּֽי־טוֹבָ֣ה חָ֭כְמָה מִפְּנִינִ֑ים וְכָל־חֲ֝פָצִ֗ים לֹ֣א יִֽשְׁווּ־בָֽהּ׃ ‬
Eg, visdomen, bur saman med klokskap, og eg finn kunnskap og god dømmekraft.
אֲ‍ֽנִי־חָ֭כְמָה שָׁכַ֣נְתִּי עָרְמָ֑ה וְדַ֖עַת מְזִמּ֣וֹת אֶמְצָֽא׃ ‬
Å frykta HERREN er å hata det vonde. Hovmod og stoltheit, vond ferd og falsk tale hatar eg.
יִֽרְאַ֣ת יְהוָה֮ שְֽׂנֹ֫את רָ֥ע גֵּ֘אָ֤ה וְגָא֨וֹן ׀ וְדֶ֣רֶךְ רָ֭ע וּפִ֨י תַהְפֻּכ֬וֹת שָׂנֵֽאתִי׃ ‬
Hjå meg er råd og sunn innsikt, eg er forståing, og eg har styrke.
לִֽי־עֵ֭צָה וְתוּשִׁיָּ֑ה אֲנִ֥י בִ֝ינָ֗ה לִ֣י גְבוּרָֽה׃ ‬
Ved meg styrer kongar, og fyrstar gjev rettferdige lover.
בִּ֭י מְלָכִ֣ים יִמְלֹ֑כוּ וְ֝רוֹזְנִ֗ים יְחֹ֣קְקוּ צֶֽדֶק׃ ‬
Ved meg rår leiarar, og stormenn, alle som dømer rettferdig.
בִּ֭י שָׂרִ֣ים יָשֹׂ֑רוּ וּ֝נְדִיבִ֗ים כָּל־שֹׁ֥פְטֵי צֶֽדֶק׃ ‬
Eg elskar dei som elskar meg, og dei som søkjer meg ivrigt, finn meg.
אֲ֭נִי *אהביה **אֹהֲבַ֣י אֵהָ֑ב וּ֝מְשַׁחֲרַ֗י יִמְצָאֻֽנְנִי׃ ‬
Rikdom og ære er hjå meg, varig velstand og rettferd.
עֹֽשֶׁר־וְכָב֥וֹד אִתִּ֑י ה֥וֹן עָ֝תֵ֗ק וּצְדָקָֽה׃ ‬
Frukta mi er betre enn gull, ja, det finaste gull, og utbyttet mitt er betre enn utvalt sølv.
ט֣וֹב פִּ֭רְיִי מֵחָר֣וּץ וּמִפָּ֑ז וּ֝תְבוּאָתִ֗י מִכֶּ֥סֶף נִבְחָֽר׃ ‬
Eg vandrar på rettferds veg, midt på stiane til retten.
בְּאֹֽרַח־צְדָקָ֥ה אֲהַלֵּ֑ך בְּ֝ת֗וֹךְ נְתִיב֥וֹת מִשְׁפָּֽט׃ ‬
Slik gjev eg arv til dei som elskar meg, og fyller opp skattane deira.
לְהַנְחִ֖יל אֹהֲבַ֥י ׀ יֵ֑שׁ וְאֹצְרֹ֖תֵיהֶ֣ם אֲמַלֵּֽא׃ פ ‬
HERREN skapte meg ved byrjinga av si ferd, den første av hans gjerningar i gamal tid.
יְֽהוָ֗ה קָ֭נָנִי רֵאשִׁ֣ית דַּרְכּ֑וֹ קֶ֖דֶם מִפְעָלָ֣יו מֵאָֽז׃ ‬
Frå æva av vart eg innsett, frå byrjinga, før jorda vart til.
מֵ֭עוֹלָם נִסַּ֥כְתִּי מֵרֹ֗אשׁ מִקַּדְמֵי־אָֽרֶץ׃ ‬
Då det ikkje fanst havdjup, vart eg fødd, då det ikkje fanst kjelder fulle av vatn.
בְּאֵין־תְּהֹמ֥וֹת חוֹלָ֑לְתִּי בְּאֵ֥ין מַ֝עְיָנ֗וֹת נִכְבַּדֵּי־מָֽיִם׃ ‬
Før fjella vart grunnfesta, før haugane, vart eg fødd.
בְּטֶ֣רֶם הָרִ֣ים הָטְבָּ֑עוּ לִפְנֵ֖י גְבָע֣וֹת חוֹלָֽלְתִּי׃ ‬
Før han hadde skapt jorda og markene, det første av støvet i verda.
עַד־לֹ֣א עָ֭שָׂה אֶ֣רֶץ וְחוּצ֑וֹת וְ֝רֹ֗אשׁ עָפְר֥וֹת תֵּבֵֽל׃ ‬
Då han grunnfesta himmelen, var eg der, då han teikna ein sirkel over djupet.
בַּהֲכִינ֣וֹ שָׁ֭מַיִם שָׁ֣ם אָ֑נִי בְּח֥וּקוֹ ח֝֗וּג עַל־פְּנֵ֥י תְהֽוֹם׃ ‬
Då han feste skyene der oppe, då han gav kjeldene i djupet styrke.
בְּאַמְּצ֣וֹ שְׁחָקִ֣ים מִמָּ֑עַל בַּ֝עֲז֗וֹז עִינ֥וֹת תְּהוֹם׃ ‬
Då han sette grense for havet, så vatnet ikkje skulle gå over hans grense, då han la grunnvollane for jorda.
בְּשׂ֘וּמ֤וֹ לַיָּ֨ם ׀ חֻקּ֗וֹ וּ֭מַיִם לֹ֣א יַֽעַבְרוּ־פִ֑יו בְּ֝חוּק֗וֹ מ֣וֹסְדֵי אָֽרֶץ׃ ‬
Då var eg hjå han som meisterbyggjar, og eg var hans glede dag etter dag, medan eg leika for hans åsyn til alle tider.
וָֽאֶהְיֶ֥ה אֶצְל֗וֹ אָ֫מ֥וֹן וָֽאֶהְיֶ֣ה שַׁ֭עֲשֻׁעִים י֤וֹם ׀ י֑וֹם מְשַׂחֶ֖קֶת לְפָנָ֣יו בְּכָל־עֵֽת׃ ‬
Eg leika på hans vide jord, og mi glede var å vera hjå menneskeborn.
מְ֭שַׂחֶקֶת בְּתֵבֵ֣ל אַרְצ֑וֹ וְ֝שַׁעֲשֻׁעַ֗י אֶת־בְּנֵ֥י אָדָֽם׃ פ ‬
Så no, born, høyr på meg! Sæle er dei som held vegane mine.
וְעַתָּ֣ה בָ֭נִים שִׁמְעוּ־לִ֑י וְ֝אַשְׁרֵ֗י דְּרָכַ֥י יִשְׁמֹֽרוּ׃ ‬
Høyr på rettleiing og bli vise, og la det ikkje fara!
שִׁמְע֖וּ מוּסָ֥ר וַחֲכָ֗מוּ וְאַל־תִּפְרָֽעוּ׃ ‬
Sælt er det mennesket som høyrer på meg, som vaktar ved dørene mine dag etter dag, som ventar ved dørstolpane mine.
אַ֥שְֽׁרֵי אָדָם֮ שֹׁמֵ֢עַֽ֫ לִ֥י לִשְׁקֹ֣ד עַל־דַּ֭לְתֹתַי י֤וֹם ׀ י֑וֹם לִ֝שְׁמֹ֗ר מְזוּזֹ֥ת פְּתָחָֽי׃ ‬
For den som finn meg, finn livet og får nåde frå HERREN.
כִּ֣י מֹ֭צְאִי *מצאי **מָצָ֣א חַיִּ֑ים וַיָּ֥פֶק רָ֝צ֗וֹן מֵיְהוָֽה׃ ‬
Men den som syndar mot meg, skadar seg sjølv. Alle som hatar meg, elskar døden.
וְֽ֭חֹטְאִי חֹמֵ֣ס נַפְשׁ֑וֹ כָּל־מְ֝שַׂנְאַ֗י אָ֣הֲבוּ מָֽוֶת׃ פ ‬
←→