SalmeneKapittel 129

Ein song for festreisene. Hardt har dei plaga meg frå eg var ung – lat Israel seia det –
שִׁ֗יר הַֽמַּ֫עֲל֥וֹת רַ֭בַּת צְרָר֣וּנִי מִנְּעוּרַ֑י יֹֽאמַר־נָ֝א יִשְׂרָאֵֽל׃ ‬
Hardt har dei plaga meg frå eg var ung, men dei fekk ikkje makt over meg.
רַ֭בַּת צְרָר֣וּנִי מִנְּעוּרָ֑י גַּ֝ם לֹא־יָ֥כְלוּ לִֽי׃ ‬
Pløgarane pløgde på ryggen min, dei drog lange fòrer.
עַל־גַּ֭בִּי חָרְשׁ֣וּ חֹרְשִׁ֑ים הֶ֝אֱרִ֗יכוּ *למענותם **לְמַעֲנִיתָֽם׃ ‬
Herren er rettferdig, han har hogge av reipa til dei ugudelege.
יְהוָ֥ה צַדִּ֑יק קִ֝צֵּ֗ץ עֲב֣וֹת רְשָׁעִֽים׃ ‬
Alle som hatar Sion, skal bli til skamme og vika tilbake.
יֵ֭בֹשׁוּ וְיִסֹּ֣גוּ אָח֑וֹר כֹּ֝֗ל שֹׂנְאֵ֥י צִיּֽוֹן׃ ‬
Dei skal bli som gras på taket, som visnar før det blir rive opp.
יִ֭הְיוּ כַּחֲצִ֣יר גַּגּ֑וֹת שֶׁקַּדְמַ֖ת שָׁלַ֣ף יָבֵֽשׁ׃ ‬
Den som haustar, får ikkje handa full, og den som bind nek, får ikkje famnen full.
שֶׁלֹּ֤א מִלֵּ֖א כַפּ֥וֹ קוֹצֵ֗ר וְחִצְנ֥וֹ מְעַמֵּֽר׃ ‬
Dei som går forbi, seier ikkje: «Herrens velsigning over dykk! Vi velsignar dykk i Herrens namn.»
וְלֹ֤א אָֽמְר֨וּ ׀ הָעֹבְרִ֗ים בִּרְכַּֽת־יְהוָ֥ה אֲלֵיכֶ֑ם בֵּרַ֥כְנוּ אֶ֝תְכֶ֗ם בְּשֵׁ֣ם יְהוָֽה׃ ‬